08 augustus: rommelen, zweten en ruitenwissers

Augustus was de maand van mijn verlof, van Frankrijk en van de heerlijke hittegolf. Ja, ik vond dat tof. Doe mij maar dood, klaag maar op mij, maar ik zou moeten verhuizen naar de tropen. Ik woon trouwens in een dakappartement, het was hier makkelijk 32 graden binnen. Ik zette de ramen open, de ventilator op en pakte stiekem mijn donsdeken erbij. Tegenwoordig staat de ventilator weer op de gang want wat is dat met dat herfstweer??? Het brengt mij zo hard in de war dat ik mijn maandoverzicht vergeten schrijven ben! Enfin nooit te laat om over hittegolven en vakanties te schrijven vind ik.

Het is zo’n maand waarbij ik eigenlijk goed moet nadenken over wat ik allemaal gedaan heb. Leuke dingen, dat zeker.

Ik keek zo in mijn foto’s en het is één grote rommel. Allez, altijd is altijd een rommel bij mij. Dat wil zeggen: in mijn hoofd, in mijn frigo en op mijn bureau, maar nu ook echt in mijn foto’s. Flarden van mooie gedichten die ik las, wazige foto’s van de kat en zwarte foto’s die per ongeluk zijn genomen, reisfoto’s, rare screenshots. Ik deel graag de leukste met jullie. Met hier en daar een woordje uitleg misschien, want ja, ik ben nog steeds geen fotograaf.

Hierboven zien jullie de plek waar ik leef. Echt serieus eigenlijk, love mijn bureautje. Het is de plek van mijn aquarel, van mijn muziek, van mijn woorden, van de tekendoos van mijn pepe. Van mijn rommel en van mijn wijn. Die foto is genomen net voor 22 uur trouwens en ’t was nog niet eens donker, en kijk nu.

Dat heerlijke buitengezwem in het begin van de hittegolf, heerlijk vond ik dat!

ik heb echt heeeel veel mosselen gegeten deze zomer

Nu ik die foto’s zie lijken ze wel uit een ander tijdperk te komen of zo. Anyway, kort daarna vertrok ik op reis. Dat uitgebreid overzicht vol met waardevolle tips konden jullie hier al lezen, want je leert hoe je Instagramfoto’s kan maken in de Provence. Echt next level maar eigenlijk gaat het vooral over dat je Femkes moet vermijden en dat plassen in het openbaar echt niet gemakkelijk is. Nog nachtmerries, ik meen dat. Ik hield er trouwens een kleine blaasontsteking aan over, zo erg was het. Hoe dan ook, hieronder deel ik met plezier nog wat sfeerfoto’s van Frankrijk met jullie. Kwestie van de good vibes er nog wat in te houden hè.

Oké, de foto links is gewoon om aan te geven dat het wel degelijk nog bestaat, the good old reizen. En daarnaast: ik kijk altijd uit het vliegtuigraampje tijdens het opstijgen en dalen. Ik staar zelfs! Ik blijf het elke keer speciaal vinden en ik begrijp de mensen die ongeïnteresseerd en verveeld op een tabletschermpje zitten staren tijdens het dalen écht niet. Die wereld in miniatuur waar je overvliegt – wauw. Mensen betalen veel geld voor in een helikopter te zitten en ik heb het één keer gedaan en ik kan u zeggen: ’t maakt eigenlijk gigantisch veel lawaai, koptelefoon of niet. En in dat vliegtuig zit je op uw gemak en als je boven de wolken zit kan je ook zoveel schoons zien, ik krijg daar echt geen genoeg van! Enfin, dat wou ik even gezegd hebben. Hoe zit dat bij jullie?

De tweede foto is een mooie herinnering en was toen ik vond dat de straat er EXACT zo uitzag als in La La Land! ’t Was alsof Ryan Gosling mij ging komen halen en we gingen zweven in het Planetarium binnen vijf minuten. Dat zie je niet op de foto maar ik zweer het u, het was echt zo, dus ik heb in de auto de liedjes opgelegd en ik vond The fools who dream weer zo mooi.

Dit is een voorbeeld van ik die zei tegen mijn vriendin: “amai, schone zonsondergang, gade een foto trekken? VAN MIJ?”
Als er een wedstrijd ongemakkelijk poseren zou zijn dan zou ik ze eigenlijk moeten organiseren want ik maak die dingen ongemakkelijk. Dat zie je natuurlijk niet op bovenstaande foto want uiteindelijk zei mijn vriendin “drink van uw wijn” en dan was het uiteraard over. Anyway een grappige anekdokte van die avond (ik vind het zelf nog steeds hilarisch) is dat ik een lachbui kreeg van totaal niets en van mezelf. Ik sta daar weer te poseren met een glas wijn maar ik dronk vooral een liter water die avond want ik moest nog drie kwartier rijden, dus ik was zo nuchter als wat tijdens mijn lachbui.

De lachbui werd veroorzaakt door de ruitenwissers in de auto. We stonden aan te schuiven om de parking te verlaten. Efkes: in Sainte-Maxime vind je de meest fancy parking ooit, tussen de boten aan de haven, maar ’t was ook 14 euro voor een avond. Ik was alleszins nog vrolijk en was aan het prutsen in die huurauto en opeens doe ik die ruitenwissers achteraan aan, inclusief ruitenwisservloeistof. Dus die ruitenwissers waren daar laat op de avond maar aan het poetsen alsof hun leven ervan af hing, en het was voor geen halve meter nodig. En dat gebeurde allemaal terwijl we in een file stonden om de parking af te rijden en ik vond het zo ongelooflijk dramatisch dat ik het hilarisch vond. Ik vond ook niet hoe ze af moesten, dus ik stelde me de reactie voor van de mensen in de auto achter ons en ik vond het dan nog zoveel grappiger. En dan zei mijn vriendin dat ik een psychatrische patiënt leek en dat maakte het uiteraard nog veel beter. Ik ben een ontsnapte sociopaat, mochten jullie interesse hebben.

En qua creativiteit schilderde ik als ik terug thuis was een aquarel van de wespen die ik op vakantie redde of waarvan ik de begrafenis verzorgde, je mag kiezen.

Missen jullie augustus ook al zo? Ah en trouwens, ik denk dat ik spannend nieuws heb dat ik ga doen maar ‘t zal maar voor volgende maand ergens zijn! Joepie!

Gelezen (9): in tuintjes en op warme stranden

Camino – Graeme Simsion en Anna Buist

Van de schrijver van the Rosie Project, en zijn vrouw. Ik had echt wel met the Rosie Project moeten lachen, eigenlijk, dus ik dacht dat het met de Camino ook zo zou zijn. Op de achterflap staat er één of andere review met “humor” dus ik vond dat wel prima voor de zomermaanden, maar ik heb niet moeten lachen. Jammer toch hè, en het is nu niet dat ik zo’n serieuze ben. Integendeel, je zou toch kunnen verwachten dat je een 7-jarig verstrooid brein wel kan entertainen met wat humor in een camino, toch? Helaas. Ik zal me eens wagen aan een kortverhaal, maar misschien moet ik ze dan wel zelf lopen, iets met voorwaardes ofzo?

Anyway, in dit boek lopen twee mensen de camino om verschillende redenen, maar kunnen ze who knows toch iets van elkaar leren. Of ook helemaal niet.

Ik vond het boek verder prima. Was vrij snel uit en uiteraard wou ik de camino lopen. Ik wou blaren krijgen en die open prikken en daar naalden insteken, en kou krijgen en in hostels slapen met vreemde mensen en als het past met een Fransman, en verdwalen en doodgaan. Dat laatste is geen spoiler maar een op voorhand spoiler van wat er zou gebeuren mocht ik de camino lopen: ik zou sterven door een loszittende tak of iets heel obvious opeten dat niet mag: iets dat iedereen weet behalve ik, een megabekende paddenstoel of zo. Niet eens spectaculair naar beneden vallen langs een ravijn: nee, op mijn begrafenis zal men zeggen dat Kelly struikelde over een tak of een paddenstoel at. En de zaal zal zuchten. 

Anyway: boek is wel fijn, doet je nadenken over je begrafenis. Misschien. 

Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens 

Ik dacht hier eerst een aparte blogpost aan te wijden want ik kan hier zoveel over vertellen, maar eigenlijk toch ook helemaal niet. Ik wil het gewoon herlezen en nog eens tot mij opnemen.

Kya woont in het moeras, in haar stukje natuur. Haar gezin verlaat haar, elk op zijn beurt, en de natuur blijft, wordt haar familie, haar opvoeding, haar thuis. 

De natuur wordt soms bijna poëtisch omschreven, dat ik wel trager moest lezen. Moest stilstaan om het te zien waaien. Zo’n beeldend verhaal: ik vaar mee in het moeras, ben mee bevriend met de meeuwen. 

Kya’s eenzaamheid, haar diepe band met de natuur en het wantrouwen in de mens, het gevoel van anders zijn door alle beginselen die ze mist: alles wordt zo goed bevat. Elke teleurstelling, elke stap terug richting zichzelf en haar verdriet. 

Ik heb nog nooit zo’n band met een personage gevoeld. Misschien ligt het daaraan, dat ik zo lyrisch ben. Wie mijn blogs leest, weet dat er in de meerderheid wel één of andere referentie naar een dier zal staan en dat mij dat niet kan schelen of dat nu een zeehond of een wesp of mijn kat is. Ik begreep wat ze voelde. Dit boek, met zo’n mooie titel ook, behoort absoluut tot de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. 

Onder de sterren van Montpellier – Marina Folkers

Ik zag dit boek eerst op bol.com in promo en twijfelde, maar de batterij van mijn laptop was bijna plat en ik kocht het. 

Hij was beter uitgevallen. 

Misschien is dat een beetje hard, goh, maar ik ging ook nog eens feelgood lezen hoor. En ik had ook eens verlof. Op een namiddag was hij uit (soms is dat slecht nieuws) en ik heb wellicht 37 keer met mijn ogen gerold. 

Er worden dus twee mensen verliefd (duh) op een mooie locatie en het is met durven vertrouwen op jezelf en op een ander. Als feelgood klinkt dat wel goed, vind ik. Dat was eeuwen geleden en ik had er met de hittegolf zin in. En toen kwamen er zinnen als “daar moest ze natuurlijk een kijkje nemen”. Daar moet mijn haar dan van uit, zo haartje per haartje, want dat kan ik niet lezen. Tenzij dat ik het verbeter uit een opstel van een 13-jarige, dan zou ik het nog laten staan, want schattig. 

Het hoofdpersonage was ook heel vervelend en onrealistisch en saai en heeeeelp mij of niet want ik vertrouw je niet, ik draag mijn rugzak wel zelf!!! Natuurlijk, want dat doen mensen die anderen wantrouwen. Die dragen hun rugzak zélf om te laten zien wat een sterke en onafhankelijke vrouw ze zijn. You get me. 

Ik zag op bol.com wel dat pakweg Priscilla er bij moest huilen want “zo ontroerend !!” dus you know waarschijnlijk ben ik het foute publiek voor het boek. En misschien moet ik mijn ironie opbergen want ik ga zeker naar de hel. 

De zomer van het aas – Simon Johannin

Ik wou zeggen: je moet een sterke maag hebben voor dit boek. Maar ik moest mezelf bijstellen, want ik heb zelf geen sterke maag en tegelijk een zeer beeldend vermogen, en ik las flink door. Verwacht je aan een hard boek. “Vol nauwelijks ingehouden woede”, las ik in een recensie, en beter kan ik het niet samenvatten. Met zo’n verhaal kan je woede ook niet inhouden. Het jonge ik-personage woont op het lelijke, armoedige Franse platteland – dat stuk waar je per ongeluk rijdt op vakantie en waar je snel rechtomkeer wilt maken. Hij woont tussen rottende kadavers, eeuwig hondengeblaf en de voortdurende lucht van alcohol. Ontsnappen is onmogelijk. Zo lijkt dat, zo waarachtig, en zo geloofde ik dat. Vol prachtige zinnen wel, waar ik dan diep bij moest zuchten. Van spijt, denk ik.

… al voel ik me beter met mijn hoofd onder water want dat zorgt ervoor dat herinneringen niet gaan koken. Het koelt ze af, herinneringen. Ik krijg een soort koud panorama dat door me heen gaat, het is minder heftig dan wanneer je buiten denkt, je onder water iets herinneren is als aan niets denken wat bijna hetzelfde is als helemaal niet denken, als slapen in een rijdende auto.

Topauteur, vind ik, wat een debuut. Hij had mij mee en ik las verwachtingsvol door tot wanneer het ik-personage ouder werd, maar dan was hij me helaas kwijt. Je zou die stukken eens kunnen lezen onder invloed van paddestoeltjes en poedertjes, dat geeft ongetwijfeld een ander effect. Laat het me weten!!

Daar links ligt Eerste liefde te blinken en voor wie mijn vorige post gelezen heeft: links beneden ligt de reddingsboot voor de insecten!!!

Eerste liefde – David Nicholls

Ik had al veel goeds gehoord over David Nicholls, onder andere van Zita Theunynck. In de bib vond ik Eerste liefde, en dat scheen nogal een ideaal vakantieboek te zijn. Uiteraard ging hij mee naar Frankrijk, maar op het laatste nippertje thuis bleek dat ik geen handbagagekoffer mee mocht nemen van Ryanair en moesten mijn BOEKEN mee in de grote koffer en kreeg ik op voorhand al vapeurs want wat moest ik doen als die verloren zouden gaan?????? Me laten verdrinken of me van een brug afgooien, ik weet het ook niet.

Mijn koffer ging bijna als eerste van de band. Eerste liefde werd dus gelezen aan het zwembad, eindeloos. Een man beschrijft zijn eerste liefde, die hij vond bij een toneelvereniging van Shakespeare. Mooie leuke Fran, ze zit nog een beetje in mijn hoofd. Leuk hè. Tegelijk beschrijft hij zijn relatie met zijn ouders, hoe opgroeien voelt. Wellicht voor veel mensen een herkenbaar boek, dat luchtig genoeg is voor de zomer, maar genoeg durft om te blijven hangen.

De jachtpartij – Lucy Foley

Stel. Je ligt op een strand, met zacht zand dat je van je armen kan blazen. Het is veertig graden, zilt vermenigvuldigt zich met zweet. Je gaat elk halfuur in een heldere zee, waar je rotsen ontwijkt en drijft en je je zo luchtledig voelt dat je onderdeel bent van, wat dat ook mag zijn. Als het de realiteit maar niet is.
Je wringt je haar uit en droogt op, licht prikkend, smeert zonnecrème en drinkt te warm water. Je neemt je zonnebril en je boek. Wat voor een boek is dat dan?

UITERAARD een boek dat zich afspeelt op een IJSKOUDE oudejaarsavond in de Schotse hooglanden!!!

Ja, dat is dus de locatie van De jachtpartij en kijk, ik koelde er alleszins wel door af, of zo. In het boek gaan 9 oude vrienden op oudejaarsweekend, en wordt er ééntje vermoord. Klassieke whodunnit dus. Wie een thriller verwacht is er (naar mijn mening) wel aan voor de moeite, want ik vond het eerder een psychologische roman. Voor mij des te interessanter, dus ik heb hem wel graag gelezen. Personages werden uitgediept en waren gelaagd, en met de eenvoudige schrijfstijl was het boek heel snel uit.

De ontknoping vond ik wat onverwacht en licht teleurstellend, maar los daarvan vind ik het nog steeds een aanrader.

Hoe was jullie leeszomer? Aanraders? Dat ik “was” moet gebruiken vind ik een beetje heartbreaking. Ik vind dit een heel melancholische periode, zo met de regen buiten en dat het al vroeger donker wordt. Zoals altijd: de zomer was veel te kort, en ik hoop dat we nog veeeeeel nazomerzonnetjes mogen krijgen.

Ultieme reisgids Provence (voor uw Instapictures maar niet werkelijk)

Hallooooo lieve lezers en welkom terug op mijn blog! Ah, dan stel ik me voor dat ik presentatrice ben en dat jullie een heel lang reclameblok gehad hebben. Of zo, ik zou dat heel leuk vinden. Ik heb hier dus efkes niets geschreven omdat tien dagen Provence zéér vermoeiend blijken te zijn. Zoveel gechill, dat is eigenlijk voor niets goed.

Ik stel jullie bij deze dus de ultieme reisgids voor een roadtrip in de Provence voor – dit is wat je moet lezen als je de allermooiste dorpjes en bergen en restaurantjes en kuuroorden en hidden beaches en wijngaarden en selfiespots wil vinden. Very French, very classy.

Maar dus niet helemaal.

Goed! Ik startte mijn roadtrip op de luchthaven van Marseille. Het is een absolute aanrader om met Ryanair te vliegen, want meer betalen voor je bagage dan voor je vlucht is de basis van het reizen. Dat weet iedere globetrotter. En als je het niet wist, dan heb ik je nu een gigantisch geheim verteld dat onder de #wanderlustgemeenschap moet blijven. Oké? Daarnaast is stressen dat je zeker geen 100 gram bagage te veel mee hebt een must, en zakken de mondmaskers van de cabin crew af tijdens de vlucht. Dat is living on the edge, en als je reist dan moet je je horizon verruimen. Echt stap één.

Wij huurden een auto bij Sunny Cars en geen grap, dat is altijd het beste plan. We kregen een bijna nieuwe Opel Corsa en als ik op de gas duwde dan vond ik dat hij wel vooruitging, dus wat mij betreft was het prima. Ik reed want dan kan er vaart achter en los daarvan word ik anders wagenziek, maar de zetel kon niet genoeg omhoog en ik moest noodgedwongen op mijn strandhanddoek gaan zitten om een goed zicht te hebben. Very classy.

Wat je dan kan doen, is nadenken. “Welk deel van Frankrijk zal nog code rood worden en moeten we dus eerst bezoeken?” Je haalt dus de visionair in jezelf naar boven. Als je wil kan je handenlezen, maar dat is niet verplicht. Wij besloten dat dat Aix-en-Provence zou worden en reden de eerste dag met de huurauto naar daar. Gezellig, markt, terrasje, slenteren en uitkomen in de lelijkste straten met bouwwerken. Wat is reizen toch mooi! Als lunch aten we bij La Tomate Verte, dat ik uiteraard op voorhand al gevonden had via mijn beste vriend/hubby Google. Vers, lekker. Ik wou poisson du jour maar ik had het Frans niet helemaal begrepen dus het was een totale verrassing welke vis het zou zijn – volgens mij was het schelvis maar ik ben er nog niet helemaal aan uit.

Daarna reden we naar de eerste airbnb, in Pierrevert. We logeerden bij Marie-Thé en Nicolas, hier, en je moet er ook eens naartoe want Marie-Thé is heel lief en geeft je gratis amandelen en verse appeltjes.
We hadden besloten dat we de eerste avond chill zouden doen met stokbrood kaas en wijn. Het ding was alleen: ik had in de supermarkt tomaten gezien, van die sappige coeur de boeufs, en ze zagen er echt heel vers en van de boer uit. Dus ik moest die meedoen. Les nummer twee is dat je basically geen twee gigantische tomaten moet kopen want dan krijg je een bord vol tomaat en niets anders. Ik heb het uiteraard koppig opgegeten.

Oké, weet je wat er verder heel mooi is in Frankrijk? Les Gorges du Verdon. Schitterend lichtblauw water, je moet er van knijpen met je ogen, zó blauw! En dat in een indrukwekkende kloof: je moet daar dus geweest zijn. Wij gingen daar twee uur voor rijden – we waren niet voor niets op roadtrip weet je wel, leuke muziek en helemaal tof – maar toen kwam probleem FEMKE. Echt, het spijt mij ten zeerste als je Femke heet en Nederlands bent, maar ik heb een zeer bijzondere haat ontwikkeld voor Femkes met een Nederlands accent. Als ik ooit iémand hoor die zich voorstelt als Femke, dan krijg ik waarschijnlijk een woede-aanval en moet je me begeleiden naar het dichtsbijzijnde wijnvat. Femke is de standaard stem van Waze en ze RIEP DE HELE TIJD SUPERLUID EN IRRITANT WAAR WE NAARTOE MOESTEN. En met roepen bedoel ik roepen en schreeuwen, gigantisch luid door de boxen, dus daar ging mijn muziek en mijn roadtripgevoel. Uiteindelijk vond mijn copiloot aka vriendin hoe Femke stiller moest én vonden we Thomas de Vlaming leuker, maar de ochtend was nogal enerverend begonnen. Gelukkig kwam daar verandering in toen Sunshine Reggae speelde in de auto en ik spontaan een peace kreeg van een passerende auto. Ik was weer helemaal happy! Dat duurde een uur, want toen reden we verkeerd en moest ik dringend plassen maar waren er heel veel mensen en stonden we voor fucking rode lichten (ja – dan ga je dus de natuur in) en deden we drieënhalf uur over onze rit. Ik dacht dat ik dood ging gaan en dat is niet eens overdreven. We kwamen uiteindelijk bij een meer uit dat niet eens de “echte” Gorges du Verdon kloof was maar hé we gingen kayakken naar daar, minstens zo cool, maar ze waren allemaal OP. Ik ging dan zwemmen naar daar maar het bleek net te ver te zijn. Lessen van de dag: Femkes ten alle tijde vermijden, plassen in het openbaar is niet simpel en je kan ook met de auto passeren aan de kloof. Magisch.

Never mind, dacht ik de volgende dag, I’m so over die kloof. Wat boeit die kloof! Vandaag gaan we hiken in Amerika. We reden naar het dorpje Roussillon, waar je bij Sentier des Ocres oranje kan kleuren door het oker in de bodem. Als je een hoop mensen ziet aanschuiven: daar moet je zijn, dat is de ingang! We kozen voor de grote wandeling, pal op de middag want diehard, maar blijkbaar was het maar 45 minuten. Ja. Goed, ik had toen mijn sportkledij aan en enkel mijn schoenen waren oranje, ongelooflijk, maar omdat we daarna nog naar Gordes à la het mooiste dorp van Frankrijk gingen, had ik nog een outfit mee. Ik kleedde me om in de auto, en in mijn witte T-shirt smeerde ik me in met zonnecrème maar dat was een soort getinte crème en dat kwam op mijn T-shirt terecht waardoor ik eruitzag als een halve gare die in oker was gaan rollen. Very classy in een very French dorp was ik! Nog een les: giet daar geen water over want het wordt echt erger. Als je leuke foto’s wilt dan ben je gedoemd tot je achterkant.

Van daaruit reden we door naar ons volgend verblijf, een bnb met zwembad en ontbijt en van die luxedingen dus ik vond alles prima. Die dagen hebben we weinig anders gedaan dan gegeten, gehangen, en insecten redden/begraven. Dat laatste zit zo: er kwamen regelmatig vliegen, dikke zwarte bijen en vooral wespen in het zwembad terecht om een verdrinkingsdood tegemoet te gaan. Ja, dat kon ik niet aanzien, dus ik doopte het temperatuurding in het zwembad om tot reddingsboot en was de hele dag op missie. Ik heb er veel gered, maar twee wespen hebben het helaas niet gehaald. Ik heb even hun anatomie bestudeerd en heb ze daarna eervol begraven: een plantenblad deed dienst als kist en de plant als begraafplaats. De toespraak ging zo:

Lieve wespen

Jullie hebben gevlogen, gedronken, verzameld, geïrriteerd wellicht. Jullie gingen plots, zo snel, maar de rust is verdiend.

Enfin, dat ging zo in mijn hoofd. Anyway doe dus geen wespen dood want ze zijn vaak wel degelijk nuttig (ze vangen onder andere muggen) en blijf rustig. Wees geen Femke.

me basically elk uur van de dag lezend en insectenwatchend alleen zat ik nooit zo recht want dat doen mensen alleen voor de foto duh

Naast begrafenissen organiseren gingen we ook naar Sainte-Maxime waar we aten in een te dure strandbar en churros met Nutella aten van een kraam. De weg naar Sainte-Maxime was zonder twijfel de allermooiste die ik reed, en het is zeker geen toeval dat die hard lijkt op mijn familienaam. Mijn bloed ligt daar! Ik deed ook een keertje heel zot, want ik stond om 6:15 op om een ochtendwandeling te doen en zonsopgang te zien op een berg want dat leek mij heel cool. Ik had alleen een beetje verkeerd ingeschat waar de zon zou opkomen, maar het was nog altijd bijzonder en later aan de ontbijttafel voelde ik me queen want ik was al sportief geweest enzo, you know.

Later die sportieve dag reden we naar onze volgende airbnb en onderweg maakte we een stop in Antibes want andere gasten in de bnb hadden ons dat aangeraden. We stopten op een overbevolkt strand waar ik dacht: de mens is toch echt een plaag, ze zouden ons moeten uitroeien, maar mijn vriendin wou graag even stranden. Ik ging ver weg zwemmen want dan zat ik tussen de vissen wat altijd leuker is, maar toen viel er iets verderop een meisje van haar luchtmatras en ze riep “je ne sais pas nager!”. Ze kon dus niet zwemmen en haar matras ging mee met de wind. Ze hield zich vast aan een boei dus ik besloot achter haar matras aan te zwemmen, maar dat ding ging keisnel weg dus ik moest terugkeren voor ik zelf zou verdrinken – stel je dat nog voor, dat ik mezélf eerst zou uitroeien! Ondertussen was het meisje haar vriend haar al komen redden en riep ik nog désolée voor de matras maar ik kreeg geen aandacht meer. Les nummer zoveel: start geen heldenacties voor matrassen of mensen want ze worden niet erkend. DUS WEL VOOR INSECTEN.

De laatste airbnb was mijn favoriet. Ik wist dat op voorhand al want de gastheer heet Dominique en ik vond hem op foto al kweetniehoeschattig. Dat is hij ook: lief, leuk onthaal, discreet. Het uitzicht bij de bnb was magisch. ’s Morgens zag ik de vogels in het dal vliegen, ’s nachts was de kiwiboom zo zo zo feeëriek in dat zwarte licht. Je moet daar ooit heen maar je mag geen rijangst hebben, want de weg ernaartoe is nogal euh smal en kronkelend en het is geen uitzondering als je je auto even schuin op de berg moet zetten om een tegenligger te laten passeren. Tof tof tof maar so worth it!!

De voorlaatste dag gingen we naar Menton waar ik de wereldbevolking ging neerschieten (je kan denken dat ik problemen heb, dat is allicht zo. Met jou. Grapje) omdat ik nog niet ontbeten had en ik geen parkeerplaats vond. Menton vond ik overrated vol Instagrampeople maar ik heb er wel een lekker ijsje gegeten waar je zelf kon scheppen, inclusief fruit en snoep en veel euro’s daarbij. De vakantie afsluiten deden we op een leuk strand in Roquebrune-Cap-Martin, want ik had Google terug ingeschakeld op rustige stranden na mijn haatervaring in Antibes. Ik vond het in Roquebrune heerlijk maar het was gigantisch warm, echt waaaaaaarm, maar ik mis het al zo!

Als je dan éénmaal terug thuis bent dan staan je nog een paar dingen te wachten. 1. Je toilettassen niet opruimen voor minstens vijf maanden om het vakantiegevoel te behouden, 2. Spaghetti of frieten eten, kies maar, 3. Slapen want reizen is vermoeiend, 4. Evaluatie.

Evaluatie is dus heel belangrijk. Zoals: ben ik een goede visionair geweest? In mijn geval: absoluut! Code rood was net niet van toepassing op mij en dat betekent dat ik naar hartelust besmettingen kan uitdelen aan al wie dat hebben wil! Wie wil kan vanaf nu bij mij zijn nabije toekomst laten voorspellen, voorlopig ga ik tot 2 weken in de toekomst. Te boeken bij madamekelly.be. (ik kan niet voorspellen bij welke website je uitkomt, echt niet).

En voor wie dat wenst, onze route hieronder. For some reason heb ik meer dan 1000 km gereden, maar we hebben vaak scenic routes genomen in plaats van tolwegen.

DE GROETJES HÈ!!!

van ergens in de Provence in een kajak!

07 juli: pesto, kuchjes en proeven van zomeren

ah, juli! Juli was een fijne maand. Ik dacht voortdurend: allez, waar blijven ze hier nu met de hittegolven, waarom sijpelt er geen zweet van mijn knieholtes naar mijn voeten? Ik vond het weer nogal teleurstellend dus, maar gezien ik verlof heb in augustus (oftewel nu!!!) dacht ik ook wel: dat ze nog maar wachten, dan is het sowieso in augustus wel mooi weer. En kijk maar eens in uw weerapp: jaja, Kelly uw toekomstige weervrouw op de vrt.

Ik startte juli met mijn tekencursus. Die was in Wisper in Gent, aanrader daar! Leuke locatie aan de dokken in Gent en tof georganiseerd. Het tekenen zelf, tja, tekenen is verbazend technisch en het was met nadenken en concentreren enzo, dus mijn brein moest hard haar best doen. Ik was absoluuuut niet de beste tekenaar, maar toen we onze lesgeefster mochten natekenen met houtskool voelde ik mij een ongelooflijk artistiek mens. Dat voelde ook goed, gewoon, zelfs al was er het een en het ander mislukt. Daarnaast vond ik het talent van de andere cursisten inspirerend en heb ik echt wat bijgeleerd, en kan ik het gebruiken in mijn aquarel (wat vooral de bedoeling was, dus het was eigenlijk positief in zijn geheel). In oktober ga ik een cursus schrijven doen! Fictie: veel zin in altijd, maar er komt weinig van terecht. Na oktober ga ik boeken vol schrijven jong!

Verder ging ik na vier maanden voor het eerst ook terug in Brussel werken, las ik veel en luisterde ik muziek. Thank god voor camping Belgica op Stubru! Vriendin Iris doet mee aan Miss België (stem op haar mov18 naar 6665!) en met haar ging ik naar zomerbar Gazon. Tof tof tof vind ik die zomerbars! Ik zou ze allemaal willen testen. De allerlaatste dag van juli bleek het 37 graden te worden en ging ik zwemmen in een rivier met moeras en waande ik mij Kya uit daar waar de rivierkreeften zongen. Dat boek: ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe bijzonder mooi ik het vind. Misschien zal ik het in een andere post wel eens proberen. Ik at ook superlekkere vegetarische spaghetti en Iris en ik bestelden daar frieten bij, want dat is een heel rare maar heel lekkere gewoonte van ons. We hebben amper gezweet: ik geloof niet dus dat het 37 graden was.

Qua eten at ik verder verse pesto die vriendin Eillish voor mij maakte (ze heeft een pesto-obsessie) en crumble van aardbei en rabarber. Bij gebak is de belangrijkste vereiste voor mij dat het makkelijk is want ik laat dingen bizar hard aanbranden, vreemd ongaar zijn of zeer onsmakelijk zijn. Ze zijn helaas al allemaal echt gebeurd. De crumble was normaal en lekker.

Met mama’s hond ging ik ook naar zee, bij (hallo Nederlandse lezers) de buren in Cadzand. Ook maar 40 minuten rijden, ik ben omgeven door stranden en zee in feite, het is ongelooflijk! En in Cadzand mogen alle vriendjes op het strand, wat een spectakel. We hadden een fijne dag samen, de hond was heel flink. Hij heeft geen enkele keer geblaft naar een andere hond en liep niet weg toen ik 1000 andere dingen moest doen dan zijn band vasthouden, dus ik was heel trots. Toen we weggingen had hij enkel diarree in het midden van het strand dus heb ik een halve kilo zand in het hondenzakje gestoken. Het leuke was ook dat er geen file was: iedereen die richting Knokke reed kwam vast te staan en ik mocht afslaan, en dat vond ik uiteraard veel leuker dan strikt nodig.

Mijn verlof ging in vanaf 30 juli dus ik schrijf dit in mijn tuintje in een heerlijke zon, en ik vind het fantastisch. Ik vierde dat al met een apero en een wijntje en frietjes! Meer van dat!

En o ja verder deed ik tussendoor ook een coronatest. Haha. Ik zal de climax al weggeven: hij was negatief. Nosmalltalk bevat geen coronavirussen (of vissen voor wie mijn vorige schrijfsels nog herinnert) je kan blijven lezen. Het zit zo: ik had een hoest. Ik had al eventjes een “kuchje” maar dat was niets, maar toen kreeg ik ineens echt hoestbuien. Ik had geen enkel ander symptoom maar als een verantwoordelijke burger besloot ik toch de dokter te bellen, en gezien je met het minste symptoom al een test mag toen, kreeg ik de neuswisser in mijn neus. Voor wie daar bang voor is: ik vond dat niets. 3 seconden vervelend. De dokter vermoedde dat het om een ander virusje zou en inderdaad: geen corona. Gelukkig maar want ik vertrek de 11ste augustus (echt hopelijk) naar Frankrijk dus ik had al schrik. En ik had ook weinig zin om de eerste 2 weken van mijn verlof in quarantaine door te brengen, allezja.

De creativiteit deze maand zat in … andermans werk kopiëren! Hoho niet heus (maar wel een beetje). Ik zag een schilderij in de maison du monde waar ik eens rondslenterde. Ik dacht: ik betaal dat niet, ik kan dat zelf. Er stond ook geen naam bij dus sorry, random kunstenaar. Ik vind mijn replica vrij goed gelukt, wie wil kan zoeken op de website wat het origineel is haha.

O en wat heel leuk is, is dat mijn velux altijd openstaat als het warm is ‘s nachts en dat ik de maan dan kan zien. Wauw, ja, en dan hoor ik sprinkhanen en dan hoeft dat eigenlijk niet veel meer te zijn.

Ennn qua liedjes van de maand heb ik goed moeten nadenken waar ik het meest naar luisterde, maar ik ga dan toch voor my dear Rosalía.

Dit is nogal een chaotisch maandoverzicht, maar misschien zijn dat ook wel de betere maanden. Hoe was juli bij jullie? Zijn jullie ook zo’n zomerfans of willen jullie die ventilators het liefst buiten smijten en de verwarming (o god horror) al aanleggen?

Een vluchtige blik

Ik ben achtergelaten. Ik reis mee, van en terug, eenzaam en toch niet. Doorkruis een half land, langs sporen en kabels. Ik ben een blikje Red Bull tijdens een rustige ochtend in de trein. 

Photo by Bernard Hermant on Unsplash

Het is nog vroeg. De zon wordt wakker, slaperig vandaag. De zon heeft nood aan mij, misschien. Mijn eerste passagier leest een boek. En ze leest hem niet. Ze heeft lieve ogen, met trieste lijnen. Geen rimpels, bijlange niet, haar lijnen zijn het omgekeerde van lachrimpels. Ik zie ze wel eens, bij verdriet. Jong verdriet. Ik wil ze geen naam geven, misschien kunnen ze dan makkelijker verdwijnen. Ze zucht zacht, staart, prutst aan haar rugzak, neemt haar boek terug. Staart naar het boek en slaat een bladzijde om.
“Ah”, verzucht ik ook.
Ze zoekt haar spiegelbeeld in het raam. Versmelt met de slaperige zon. Het was goed, bedenk ik, dat de zon langzaam was vanmorgen. Soms moeten de dingen gaan zoals ze gaan.

Een laptop en drukke vingers. Zwarte sandalen met zo’n blok hout, zo stevig, zo vol natuur, vol leven. Ze kijkt bedenkelijk naar mij, heel vluchtig. Achtergelaten afval – slechts een object, of zelfs dat niet meer. Ze gaat verder. Naarstig. Knabbelt op een balpen. Kwetsbaar. Lacht, met haar ogen, met haar hele gezicht, als de treinbegeleider een grapje maakt. Mist bijna haar halte. Ik mis haar lach ook al.

Een jongeman met een baggy broek en hipsterbaardje. Hij sloft, drinkt van groene thee in een bamboebeker. Geen Red Bull, nee, tegenwoordig moet het met natuurlijke extracten van Energie en Concentratie en als het zomaar kan ook van Creativiteit. Het zijn elixers, die drankjes in bamboebekers die soms naast mij in de vuilnisbak gegooid worden – jawel, dat is een beetje het vreemde, soms. Ik zal maar doen alsof ik mij niet stoor aan dat jong theegeweld. Onwillekeurig vraag ik het mij af: had hij een productieve, artistieke nacht, zoals hij graag wil gezien worden, of was het slapeloosheid door onnavolgbaar denken? Hij tikt met zijn schoen, aanhoudend bijna. Korte pauze, alsof hij het beseft, gaat door. Zou hij nerveus zijn door de thee, of door zorgen om wat nog moet komen?

“En nu?”
“Nu ook nog niet.”
Zwarte krullen, springend, als kleine pluizenbollen die vechten om een plekje.
“Waarom wonen die mensen daar?”
Vingers krullend op het raam, naar de eindeloze levens die ik dagelijks zie.
“Omdat hun huis daar staat en ze dat huis gekozen hebben.”
“En waarom stopt de trein daar niet?”
“Omdat daar geen station is.”
“Waarom niet? Ik wil ook wel eens op die trampoline springen, en eens kijken wie er daar woont en of die een mooie slaapkamer hebben.”
Ze zucht diep en laat zich ellendig zakken. Ik zucht even diep mee, want wat wil ik graag vragen waarom ze in dat ene roze huis de was altijd ophangen, zelfs in regen in wind, en wil ik in het witgekalkte huis waar we over vijf minuten langsdenderen de Marokkaanse thee proeven, zo graag.

O, een reiskoffer. O god, een reiskoffer. Die man gaat op reis! Als ik kon springen, man, ik sprong. Recht tot in die koffer en helemaal mee naar … Ja, naar waar eigenlijk? Naar waar gaat u meneer? Niet zo ver, neem ik aan, met maar één koffer? Maar Spanje is prima, echt! Toe, neem mij mee. Laten we sangría’s en café con leches drinken, en papas arrugadas eten. Oh alsjeblieft. Ik heb een basiskennis Spaans opgepikt – ik kan tolken, wat een duo zijn wij! Ik kan geen salsa dansen maar ik kan het leren, en ik neem niet veel plaats, 30 cm² hooguit. En ik zal mijn mond houden als je het vraagt, beloofd! Oh, Spanje, ik heb altijd gedroomd van Spanje, en die taal en die muziek en het eten en hé wacht, waar ga je naartoe? We zijn er nog niet, stop, de luchthaven is twee haltes verder, wat doe je, je bent verkeerd?

Ah, god. Het lot van een blikje Red Bull.