Ultieme reisgids Provence (voor uw Instapictures maar niet werkelijk)

Hallooooo lieve lezers en welkom terug op mijn blog! Ah, dan stel ik me voor dat ik presentatrice ben en dat jullie een heel lang reclameblok gehad hebben. Of zo, ik zou dat heel leuk vinden. Ik heb hier dus efkes niets geschreven omdat tien dagen Provence zéér vermoeiend blijken te zijn. Zoveel gechill, dat is eigenlijk voor niets goed.

Ik stel jullie bij deze dus de ultieme reisgids voor een roadtrip in de Provence voor – dit is wat je moet lezen als je de allermooiste dorpjes en bergen en restaurantjes en kuuroorden en hidden beaches en wijngaarden en selfiespots wil vinden. Very French, very classy.

Maar dus niet helemaal.

Goed! Ik startte mijn roadtrip op de luchthaven van Marseille. Het is een absolute aanrader om met Ryanair te vliegen, want meer betalen voor je bagage dan voor je vlucht is de basis van het reizen. Dat weet iedere globetrotter. En als je het niet wist, dan heb ik je nu een gigantisch geheim verteld dat onder de #wanderlustgemeenschap moet blijven. Oké? Daarnaast is stressen dat je zeker geen 100 gram bagage te veel mee hebt een must, en zakken de mondmaskers van de cabin crew af tijdens de vlucht. Dat is living on the edge, en als je reist dan moet je je horizon verruimen. Echt stap één.

Wij huurden een auto bij Sunny Cars en geen grap, dat is altijd het beste plan. We kregen een bijna nieuwe Opel Corsa en als ik op de gas duwde dan vond ik dat hij wel vooruitging, dus wat mij betreft was het prima. Ik reed want dan kan er vaart achter en los daarvan word ik anders wagenziek, maar de zetel kon niet genoeg omhoog en ik moest noodgedwongen op mijn strandhanddoek gaan zitten om een goed zicht te hebben. Very classy.

Wat je dan kan doen, is nadenken. “Welk deel van Frankrijk zal nog code rood worden en moeten we dus eerst bezoeken?” Je haalt dus de visionair in jezelf naar boven. Als je wil kan je handenlezen, maar dat is niet verplicht. Wij besloten dat dat Aix-en-Provence zou worden en reden de eerste dag met de huurauto naar daar. Gezellig, markt, terrasje, slenteren en uitkomen in de lelijkste straten met bouwwerken. Wat is reizen toch mooi! Als lunch aten we bij La Tomate Verte, dat ik uiteraard op voorhand al gevonden had via mijn beste vriend/hubby Google. Vers, lekker. Ik wou poisson du jour maar ik had het Frans niet helemaal begrepen dus het was een totale verrassing welke vis het zou zijn – volgens mij was het schelvis maar ik ben er nog niet helemaal aan uit.

Daarna reden we naar de eerste airbnb, in Pierrevert. We logeerden bij Marie-Thé en Nicolas, hier, en je moet er ook eens naartoe want Marie-Thé is heel lief en geeft je gratis amandelen en verse appeltjes.
We hadden besloten dat we de eerste avond chill zouden doen met stokbrood kaas en wijn. Het ding was alleen: ik had in de supermarkt tomaten gezien, van die sappige coeur de boeufs, en ze zagen er echt heel vers en van de boer uit. Dus ik moest die meedoen. Les nummer twee is dat je basically geen twee gigantische tomaten moet kopen want dan krijg je een bord vol tomaat en niets anders. Ik heb het uiteraard koppig opgegeten.

Oké, weet je wat er verder heel mooi is in Frankrijk? Les Gorges du Verdon. Schitterend lichtblauw water, je moet er van knijpen met je ogen, zó blauw! En dat in een indrukwekkende kloof: je moet daar dus geweest zijn. Wij gingen daar twee uur voor rijden – we waren niet voor niets op roadtrip weet je wel, leuke muziek en helemaal tof – maar toen kwam probleem FEMKE. Echt, het spijt mij ten zeerste als je Femke heet en Nederlands bent, maar ik heb een zeer bijzondere haat ontwikkeld voor Femkes met een Nederlands accent. Als ik ooit iémand hoor die zich voorstelt als Femke, dan krijg ik waarschijnlijk een woede-aanval en moet je me begeleiden naar het dichtsbijzijnde wijnvat. Femke is de standaard stem van Waze en ze RIEP DE HELE TIJD SUPERLUID EN IRRITANT WAAR WE NAARTOE MOESTEN. En met roepen bedoel ik roepen en schreeuwen, gigantisch luid door de boxen, dus daar ging mijn muziek en mijn roadtripgevoel. Uiteindelijk vond mijn copiloot aka vriendin hoe Femke stiller moest én vonden we Thomas de Vlaming leuker, maar de ochtend was nogal enerverend begonnen. Gelukkig kwam daar verandering in toen Sunshine Reggae speelde in de auto en ik spontaan een peace kreeg van een passerende auto. Ik was weer helemaal happy! Dat duurde een uur, want toen reden we verkeerd en moest ik dringend plassen maar waren er heel veel mensen en stonden we voor fucking rode lichten (ja – dan ga je dus de natuur in) en deden we drieënhalf uur over onze rit. Ik dacht dat ik dood ging gaan en dat is niet eens overdreven. We kwamen uiteindelijk bij een meer uit dat niet eens de “echte” Gorges du Verdon kloof was maar hé we gingen kayakken naar daar, minstens zo cool, maar ze waren allemaal OP. Ik ging dan zwemmen naar daar maar het bleek net te ver te zijn. Lessen van de dag: Femkes ten alle tijde vermijden, plassen in het openbaar is niet simpel en je kan ook met de auto passeren aan de kloof. Magisch.

Never mind, dacht ik de volgende dag, I’m so over die kloof. Wat boeit die kloof! Vandaag gaan we hiken in Amerika. We reden naar het dorpje Roussillon, waar je bij Sentier des Ocres oranje kan kleuren door het oker in de bodem. Als je een hoop mensen ziet aanschuiven: daar moet je zijn, dat is de ingang! We kozen voor de grote wandeling, pal op de middag want diehard, maar blijkbaar was het maar 45 minuten. Ja. Goed, ik had toen mijn sportkledij aan en enkel mijn schoenen waren oranje, ongelooflijk, maar omdat we daarna nog naar Gordes à la het mooiste dorp van Frankrijk gingen, had ik nog een outfit mee. Ik kleedde me om in de auto, en in mijn witte T-shirt smeerde ik me in met zonnecrème maar dat was een soort getinte crème en dat kwam op mijn T-shirt terecht waardoor ik eruitzag als een halve gare die in oker was gaan rollen. Very classy in een very French dorp was ik! Nog een les: giet daar geen water over want het wordt echt erger. Als je leuke foto’s wilt dan ben je gedoemd tot je achterkant.

Van daaruit reden we door naar ons volgend verblijf, een bnb met zwembad en ontbijt en van die luxedingen dus ik vond alles prima. Die dagen hebben we weinig anders gedaan dan gegeten, gehangen, en insecten redden/begraven. Dat laatste zit zo: er kwamen regelmatig vliegen, dikke zwarte bijen en vooral wespen in het zwembad terecht om een verdrinkingsdood tegemoet te gaan. Ja, dat kon ik niet aanzien, dus ik doopte het temperatuurding in het zwembad om tot reddingsboot en was de hele dag op missie. Ik heb er veel gered, maar twee wespen hebben het helaas niet gehaald. Ik heb even hun anatomie bestudeerd en heb ze daarna eervol begraven: een plantenblad deed dienst als kist en de plant als begraafplaats. De toespraak ging zo:

Lieve wespen

Jullie hebben gevlogen, gedronken, verzameld, geïrriteerd wellicht. Jullie gingen plots, zo snel, maar de rust is verdiend.

Enfin, dat ging zo in mijn hoofd. Anyway doe dus geen wespen dood want ze zijn vaak wel degelijk nuttig (ze vangen onder andere muggen) en blijf rustig. Wees geen Femke.

me basically elk uur van de dag lezend en insectenwatchend alleen zat ik nooit zo recht want dat doen mensen alleen voor de foto duh

Naast begrafenissen organiseren gingen we ook naar Sainte-Maxime waar we aten in een te dure strandbar en churros met Nutella aten van een kraam. De weg naar Sainte-Maxime was zonder twijfel de allermooiste die ik reed, en het is zeker geen toeval dat die hard lijkt op mijn familienaam. Mijn bloed ligt daar! Ik deed ook een keertje heel zot, want ik stond om 6:15 op om een ochtendwandeling te doen en zonsopgang te zien op een berg want dat leek mij heel cool. Ik had alleen een beetje verkeerd ingeschat waar de zon zou opkomen, maar het was nog altijd bijzonder en later aan de ontbijttafel voelde ik me queen want ik was al sportief geweest enzo, you know.

Later die sportieve dag reden we naar onze volgende airbnb en onderweg maakte we een stop in Antibes want andere gasten in de bnb hadden ons dat aangeraden. We stopten op een overbevolkt strand waar ik dacht: de mens is toch echt een plaag, ze zouden ons moeten uitroeien, maar mijn vriendin wou graag even stranden. Ik ging ver weg zwemmen want dan zat ik tussen de vissen wat altijd leuker is, maar toen viel er iets verderop een meisje van haar luchtmatras en ze riep “je ne sais pas nager!”. Ze kon dus niet zwemmen en haar matras ging mee met de wind. Ze hield zich vast aan een boei dus ik besloot achter haar matras aan te zwemmen, maar dat ding ging keisnel weg dus ik moest terugkeren voor ik zelf zou verdrinken – stel je dat nog voor, dat ik mezélf eerst zou uitroeien! Ondertussen was het meisje haar vriend haar al komen redden en riep ik nog désolée voor de matras maar ik kreeg geen aandacht meer. Les nummer zoveel: start geen heldenacties voor matrassen of mensen want ze worden niet erkend. DUS WEL VOOR INSECTEN.

De laatste airbnb was mijn favoriet. Ik wist dat op voorhand al want de gastheer heet Dominique en ik vond hem op foto al kweetniehoeschattig. Dat is hij ook: lief, leuk onthaal, discreet. Het uitzicht bij de bnb was magisch. ’s Morgens zag ik de vogels in het dal vliegen, ’s nachts was de kiwiboom zo zo zo feeëriek in dat zwarte licht. Je moet daar ooit heen maar je mag geen rijangst hebben, want de weg ernaartoe is nogal euh smal en kronkelend en het is geen uitzondering als je je auto even schuin op de berg moet zetten om een tegenligger te laten passeren. Tof tof tof maar so worth it!!

De voorlaatste dag gingen we naar Menton waar ik de wereldbevolking ging neerschieten (je kan denken dat ik problemen heb, dat is allicht zo. Met jou. Grapje) omdat ik nog niet ontbeten had en ik geen parkeerplaats vond. Menton vond ik overrated vol Instagrampeople maar ik heb er wel een lekker ijsje gegeten waar je zelf kon scheppen, inclusief fruit en snoep en veel euro’s daarbij. De vakantie afsluiten deden we op een leuk strand in Roquebrune-Cap-Martin, want ik had Google terug ingeschakeld op rustige stranden na mijn haatervaring in Antibes. Ik vond het in Roquebrune heerlijk maar het was gigantisch warm, echt waaaaaaarm, maar ik mis het al zo!

Als je dan éénmaal terug thuis bent dan staan je nog een paar dingen te wachten. 1. Je toilettassen niet opruimen voor minstens vijf maanden om het vakantiegevoel te behouden, 2. Spaghetti of frieten eten, kies maar, 3. Slapen want reizen is vermoeiend, 4. Evaluatie.

Evaluatie is dus heel belangrijk. Zoals: ben ik een goede visionair geweest? In mijn geval: absoluut! Code rood was net niet van toepassing op mij en dat betekent dat ik naar hartelust besmettingen kan uitdelen aan al wie dat hebben wil! Wie wil kan vanaf nu bij mij zijn nabije toekomst laten voorspellen, voorlopig ga ik tot 2 weken in de toekomst. Te boeken bij madamekelly.be. (ik kan niet voorspellen bij welke website je uitkomt, echt niet).

En voor wie dat wenst, onze route hieronder. For some reason heb ik meer dan 1000 km gereden, maar we hebben vaak scenic routes genomen in plaats van tolwegen.

DE GROETJES HÈ!!!

van ergens in de Provence in een kajak!

07 juli: pesto, kuchjes en proeven van zomeren

ah, juli! Juli was een fijne maand. Ik dacht voortdurend: allez, waar blijven ze hier nu met de hittegolven, waarom sijpelt er geen zweet van mijn knieholtes naar mijn voeten? Ik vond het weer nogal teleurstellend dus, maar gezien ik verlof heb in augustus (oftewel nu!!!) dacht ik ook wel: dat ze nog maar wachten, dan is het sowieso in augustus wel mooi weer. En kijk maar eens in uw weerapp: jaja, Kelly uw toekomstige weervrouw op de vrt.

Ik startte juli met mijn tekencursus. Die was in Wisper in Gent, aanrader daar! Leuke locatie aan de dokken in Gent en tof georganiseerd. Het tekenen zelf, tja, tekenen is verbazend technisch en het was met nadenken en concentreren enzo, dus mijn brein moest hard haar best doen. Ik was absoluuuut niet de beste tekenaar, maar toen we onze lesgeefster mochten natekenen met houtskool voelde ik mij een ongelooflijk artistiek mens. Dat voelde ook goed, gewoon, zelfs al was er het een en het ander mislukt. Daarnaast vond ik het talent van de andere cursisten inspirerend en heb ik echt wat bijgeleerd, en kan ik het gebruiken in mijn aquarel (wat vooral de bedoeling was, dus het was eigenlijk positief in zijn geheel). In oktober ga ik een cursus schrijven doen! Fictie: veel zin in altijd, maar er komt weinig van terecht. Na oktober ga ik boeken vol schrijven jong!

Verder ging ik na vier maanden voor het eerst ook terug in Brussel werken, las ik veel en luisterde ik muziek. Thank god voor camping Belgica op Stubru! Vriendin Iris doet mee aan Miss België (stem op haar mov18 naar 6665!) en met haar ging ik naar zomerbar Gazon. Tof tof tof vind ik die zomerbars! Ik zou ze allemaal willen testen. De allerlaatste dag van juli bleek het 37 graden te worden en ging ik zwemmen in een rivier met moeras en waande ik mij Kya uit daar waar de rivierkreeften zongen. Dat boek: ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe bijzonder mooi ik het vind. Misschien zal ik het in een andere post wel eens proberen. Ik at ook superlekkere vegetarische spaghetti en Iris en ik bestelden daar frieten bij, want dat is een heel rare maar heel lekkere gewoonte van ons. We hebben amper gezweet: ik geloof niet dus dat het 37 graden was.

Qua eten at ik verder verse pesto die vriendin Eillish voor mij maakte (ze heeft een pesto-obsessie) en crumble van aardbei en rabarber. Bij gebak is de belangrijkste vereiste voor mij dat het makkelijk is want ik laat dingen bizar hard aanbranden, vreemd ongaar zijn of zeer onsmakelijk zijn. Ze zijn helaas al allemaal echt gebeurd. De crumble was normaal en lekker.

Met mama’s hond ging ik ook naar zee, bij (hallo Nederlandse lezers) de buren in Cadzand. Ook maar 40 minuten rijden, ik ben omgeven door stranden en zee in feite, het is ongelooflijk! En in Cadzand mogen alle vriendjes op het strand, wat een spectakel. We hadden een fijne dag samen, de hond was heel flink. Hij heeft geen enkele keer geblaft naar een andere hond en liep niet weg toen ik 1000 andere dingen moest doen dan zijn band vasthouden, dus ik was heel trots. Toen we weggingen had hij enkel diarree in het midden van het strand dus heb ik een halve kilo zand in het hondenzakje gestoken. Het leuke was ook dat er geen file was: iedereen die richting Knokke reed kwam vast te staan en ik mocht afslaan, en dat vond ik uiteraard veel leuker dan strikt nodig.

Mijn verlof ging in vanaf 30 juli dus ik schrijf dit in mijn tuintje in een heerlijke zon, en ik vind het fantastisch. Ik vierde dat al met een apero en een wijntje en frietjes! Meer van dat!

En o ja verder deed ik tussendoor ook een coronatest. Haha. Ik zal de climax al weggeven: hij was negatief. Nosmalltalk bevat geen coronavirussen (of vissen voor wie mijn vorige schrijfsels nog herinnert) je kan blijven lezen. Het zit zo: ik had een hoest. Ik had al eventjes een “kuchje” maar dat was niets, maar toen kreeg ik ineens echt hoestbuien. Ik had geen enkel ander symptoom maar als een verantwoordelijke burger besloot ik toch de dokter te bellen, en gezien je met het minste symptoom al een test mag toen, kreeg ik de neuswisser in mijn neus. Voor wie daar bang voor is: ik vond dat niets. 3 seconden vervelend. De dokter vermoedde dat het om een ander virusje zou en inderdaad: geen corona. Gelukkig maar want ik vertrek de 11ste augustus (echt hopelijk) naar Frankrijk dus ik had al schrik. En ik had ook weinig zin om de eerste 2 weken van mijn verlof in quarantaine door te brengen, allezja.

De creativiteit deze maand zat in … andermans werk kopiëren! Hoho niet heus (maar wel een beetje). Ik zag een schilderij in de maison du monde waar ik eens rondslenterde. Ik dacht: ik betaal dat niet, ik kan dat zelf. Er stond ook geen naam bij dus sorry, random kunstenaar. Ik vind mijn replica vrij goed gelukt, wie wil kan zoeken op de website wat het origineel is haha.

O en wat heel leuk is, is dat mijn velux altijd openstaat als het warm is ‘s nachts en dat ik de maan dan kan zien. Wauw, ja, en dan hoor ik sprinkhanen en dan hoeft dat eigenlijk niet veel meer te zijn.

Ennn qua liedjes van de maand heb ik goed moeten nadenken waar ik het meest naar luisterde, maar ik ga dan toch voor my dear Rosalía.

Dit is nogal een chaotisch maandoverzicht, maar misschien zijn dat ook wel de betere maanden. Hoe was juli bij jullie? Zijn jullie ook zo’n zomerfans of willen jullie die ventilators het liefst buiten smijten en de verwarming (o god horror) al aanleggen?

Een vluchtige blik

Ik ben achtergelaten. Ik reis mee, van en terug, eenzaam en toch niet. Doorkruis een half land, langs sporen en kabels. Ik ben een blikje Red Bull tijdens een rustige ochtend in de trein. 

Photo by Bernard Hermant on Unsplash

Het is nog vroeg. De zon wordt wakker, slaperig vandaag. De zon heeft nood aan mij, misschien. Mijn eerste passagier leest een boek. En ze leest hem niet. Ze heeft lieve ogen, met trieste lijnen. Geen rimpels, bijlange niet, haar lijnen zijn het omgekeerde van lachrimpels. Ik zie ze wel eens, bij verdriet. Jong verdriet. Ik wil ze geen naam geven, misschien kunnen ze dan makkelijker verdwijnen. Ze zucht zacht, staart, prutst aan haar rugzak, neemt haar boek terug. Staart naar het boek en slaat een bladzijde om.
“Ah”, verzucht ik ook.
Ze zoekt haar spiegelbeeld in het raam. Versmelt met de slaperige zon. Het was goed, bedenk ik, dat de zon langzaam was vanmorgen. Soms moeten de dingen gaan zoals ze gaan.

Een laptop en drukke vingers. Zwarte sandalen met zo’n blok hout, zo stevig, zo vol natuur, vol leven. Ze kijkt bedenkelijk naar mij, heel vluchtig. Achtergelaten afval – slechts een object, of zelfs dat niet meer. Ze gaat verder. Naarstig. Knabbelt op een balpen. Kwetsbaar. Lacht, met haar ogen, met haar hele gezicht, als de treinbegeleider een grapje maakt. Mist bijna haar halte. Ik mis haar lach ook al.

Een jongeman met een baggy broek en hipsterbaardje. Hij sloft, drinkt van groene thee in een bamboebeker. Geen Red Bull, nee, tegenwoordig moet het met natuurlijke extracten van Energie en Concentratie en als het zomaar kan ook van Creativiteit. Het zijn elixers, die drankjes in bamboebekers die soms naast mij in de vuilnisbak gegooid worden – jawel, dat is een beetje het vreemde, soms. Ik zal maar doen alsof ik mij niet stoor aan dat jong theegeweld. Onwillekeurig vraag ik het mij af: had hij een productieve, artistieke nacht, zoals hij graag wil gezien worden, of was het slapeloosheid door onnavolgbaar denken? Hij tikt met zijn schoen, aanhoudend bijna. Korte pauze, alsof hij het beseft, gaat door. Zou hij nerveus zijn door de thee, of door zorgen om wat nog moet komen?

“En nu?”
“Nu ook nog niet.”
Zwarte krullen, springend, als kleine pluizenbollen die vechten om een plekje.
“Waarom wonen die mensen daar?”
Vingers krullend op het raam, naar de eindeloze levens die ik dagelijks zie.
“Omdat hun huis daar staat en ze dat huis gekozen hebben.”
“En waarom stopt de trein daar niet?”
“Omdat daar geen station is.”
“Waarom niet? Ik wil ook wel eens op die trampoline springen, en eens kijken wie er daar woont en of die een mooie slaapkamer hebben.”
Ze zucht diep en laat zich ellendig zakken. Ik zucht even diep mee, want wat wil ik graag vragen waarom ze in dat ene roze huis de was altijd ophangen, zelfs in regen in wind, en wil ik in het witgekalkte huis waar we over vijf minuten langsdenderen de Marokkaanse thee proeven, zo graag.

O, een reiskoffer. O god, een reiskoffer. Die man gaat op reis! Als ik kon springen, man, ik sprong. Recht tot in die koffer en helemaal mee naar … Ja, naar waar eigenlijk? Naar waar gaat u meneer? Niet zo ver, neem ik aan, met maar één koffer? Maar Spanje is prima, echt! Toe, neem mij mee. Laten we sangría’s en café con leches drinken, en papas arrugadas eten. Oh alsjeblieft. Ik heb een basiskennis Spaans opgepikt – ik kan tolken, wat een duo zijn wij! Ik kan geen salsa dansen maar ik kan het leren, en ik neem niet veel plaats, 30 cm² hooguit. En ik zal mijn mond houden als je het vraagt, beloofd! Oh, Spanje, ik heb altijd gedroomd van Spanje, en die taal en die muziek en het eten en hé wacht, waar ga je naartoe? We zijn er nog niet, stop, de luchthaven is twee haltes verder, wat doe je, je bent verkeerd?

Ah, god. Het lot van een blikje Red Bull. 

Kelly’s bevindingen #8: die van de keuring zijn mijn vriendjes niet (of wel)

Eigenlijk denk ik dat die mannen (ja ’t waren àllemaal mannen) van de keuring niet aan vriendjes doen maar gewoon hun werk doen. Deze post draait eigenlijk vooral rond mijn onvermogen om een normale volwassene te zijn en mijn leven for once eens te plannen zoals het hoort. Maar ja, chaotisch, verstrooid, 7-jarig brein, die dingen.

Goed! Waar zal ik beginnen. Mijn auto en ik zijn wél vriendjes. Tegenwoordig moeten mijn VW Polo en ik samen jaarlijks naar de keuring. Dat moest tegen de 14de juli (die datum weet ik dus het hele jaar door uit het hoofd) en ik dacht zo tegen eind juni: ah, ik zal een afspraak maken, dan kan ik na mijn werkuren gaan! Helaas waren er geen avonduren meer, maar ik dacht, met mijn veeeeeele dagen verlof: ik zal gewoon een dagske pakken en eens passeren aan de keuring. Ik zal in Gent gaan, dan kan ik meteen eens naar de Ikea!

MAAR. TOEN. Die ochtend van mijn verlof, ik denk 7 juli, zoek ik dat adres op want dat in Gent is niet mijn vaste keuringscentrum, en zie ik een doodsboodschap op de website. Niet werkelijk, maar toch bijna: “ENKEL OP AFSPRAAK WEGENS CORONA”.

Dat was dus een regelrechte ramp. Toen ik eind juni keek, waren er al geen vrije afspraken meer, laat staan dat ik vandaag of nog voor de 14de juli zou kunnen gaan! Ik was al inwendig in conflict met een agent tijdens politiecontroles door een ongekeurde auto: “ja maar, ik was te dom om een afspraak te maken!” maar eigenlijk was dat niet zo – ik had letterlijk over het feit gelezen dat je door corona een afspraak MOEST maken de vorige keer. Ik had dus een afspraak probéren maken, en ik had het nog niet gezien. Ik weet niet wat dat van mij maakt, maar allicht dommer dan dom. Niet snugger. Ik zal moeten meedoen aan Love Island.

Er waren dus inderdaad geen afspraken meer: de eerstvolgende waren pas eind juli. Dat was zelfs in zo alle keuringscentra van Oost-Vlaanderen. Ik overwoog een carrière als illegale chaffeur (enfin, illegaler dan roepen naar iedereen die niet pinkt waar dat moet) MAAR. TOEN kreeg ik nog een idee. West-Vlaanderen bestaat ook nog: die keuringscentra zijn even dicht en het accent is dubbel zo sappig. En jawel, jawel jawel jawel lieve mensen, alle weergoden of alle keuringsgoden en autogoden of welke goden je wilt: die stonden bij mij en hoé, want er was een vrije afspraak op 7 juli en dat was exact de dag dat ik verlof had genomen!!! Ik kon diezelfde dag mijn auto nog laten keuren en gewoon op tijd zijn! Ik knuffelde mijn laptop, en als het geen corona had geweest dan had ik die mannen van de keuring geknuffeld. Ik was zo blij! Stel je voor dat ik dat klantendienstnummer moest bellen en de vervelende klant moest gaan uithangen en een afspraak moest gaan eisen – hallo.

Bon, compleet in mijn nopjes reed ik naar Brugge en kwam ik daar toe om daar een ellenlange rij aan te treffen. Vond ik niet erg, want mijn auto kon nog gekeurd worden die dag! Ik was in een opperbest humeur! Toen kwam er een jobstudent (vermoedelijk, anders sorry to hurt your feelings maar ooit gaat ge blij zijn met uw jong gezichtje): “een afspraak om kwart voor vier?” Ik, heel enthousiast: “ja!”. Hij: “er staan veel mensen te wachten é.” Ik, enthousiast: “dat zie ik, maar mijn auto kan toch gekeurd worden hè?” Hij: “ja ze, maar ge gaat lang moeten wachten.” Ik, heel enthousiast: “oké!”. Ik kan verkeerd zijn, maar ik denk dat hij mijn reactie niet had zien aankomen.

deze foto is uiteraard niet in Brugge maar in Gran Canaria, want random

Mijn enthousiasme heeft, ik schat, nog vijfentwintig minuten geduurd. Ik had rode bessen gekregen van mijn meme, dus die at ik eerst op. Ik heb zo de gewoonte om tijdens keurings heel relaxte houdingen aan te nemen en dan ga ik liggen in mijn zetel die sowieso in liggende houding staat, mijn benen gekruld, die dingen. Mijn muziek was chill, ik spotte mensen, alles prima. Maar ja, vijfentwintig minuten, langer moet dat niet duren voor dat 7-jarig brein van mij. Daarna moet het weer geëntertaind worden. De mens die naast mij stond aan te schuiven was eerder saai en die voor mij viel steeds in slaap – ik wou ze steeds wakker claxonneren maar het zag er nogal een vieze uit, en het is niet dat ik snel kon doorrijden ofzo. Tot daar mijn carrière in de illegaliteit.

Enfin, na meer dan een uur wachten (nochtans op afspraak, maar ik mag er niet over zagen, niet toegestaan) was het bijna aan mij. Ik stond aan zo’n bord waarop stond dat je je papieren moest klaarleggen, zijnde die groene kaart enzo – die bundel die ze bij een politiecontrole ook vragen, waarbij ik standaard mijn hele inhoud van dat “handschoenkastje” geef, inclusief mijn klantenkaart van de carwash (en ik ga nooit naar de carwash). Ze geven dat dan altijd licht zuchtend terug, en dan zucht ik ook eens. Het juiste woord voor handschoenkastje is blijkbaar dashboardkastje – hoe noemen jullie dat?
Ik neem die papieren en ik schiet in een inwendige aanval: “heb ik wel alles mee?”. Een normaal mens, opnieuw, een volwassen mens die haar leven onder controle heeft, die controleert dat thuis voor vertrek. Kelly controleert dat nadat ze al een uur heeft staan aanschuiven nadat ze last minute toch een afspraak kon maken. Gelukkig had ik ze wel allemaal – ik heb zelfs de juiste afgegeven, autofreak die ik ben jongens vroem vroem – en mocht ik daarna buiten wachten op de auto.

Terwijl mijn vriend de auto daar in de lucht werd geheven en hij door elkaar werd geschud (moet dat echt, gruwelijk), kreeg ik weer een aanval. Ik was nog eens langs geweest bij mijn garage voor een snelle check (daglicht blijkbaar kapot, niks van gemerkt, tot daar mijn carrière in de autowereld) maar ik had hem nu ook niet vanbinnen en vanbuiten laten controleren. Ik keek heel sceptisch en was er ineens van overtuigd dat er vanalles mis was. Het was vooral omdat ik die tests zelf niet kon uitvoeren, vermoedelijk, want alles was prima en ik moest enkel de dieseltest nog gaan doen. Daar sukkelde ik met de autodeur open en toe te doen (werkelijk, echt werkelijk) maar de auto werd GOEDGEKEURD EN DAT DUS OP TIJD!!!

Ik ging betalen, moest nog vragen aan een mens waar de kassa was (ja, verstrooid of dom, your choice) en merkte dat het dus weer duurder was dan vorig jaar. Als dat zo doorgaat betaal ik tegen mijn 50ste 100 euro om mijn auto te laten keuren. Opnieuw een agendapunt voor als ik een politieke partij opricht. Dit kan toch niet!!!!!!!!!

Zijn het mijn vriendjes of niet, daar bij de keuring? Wat vinden jullie?

Gelezen (8): binnen want ’t is juli en de zon schijnt verdomme niet

Joyland – Stephen King

Op aanraden van Irene van tussenmarsenjupiter las ik Joyland. Jawel, mijn allereerste Stephen King! Het sprak mij aan omdat het geen gruwelverhaal is, met pakweg een afgehakt hoofd dat door een riool stroomt (zo’n dingen stel ik mij dan al voor) maar eerder een verhaal over een jongen en zijn relatie met zichzelf en met anderen. King heeft, inderdaad, een heel unieke manier van vertellen. Goede ontknoping, graag gelezen. Ik kan me nu, pakweg een maand na het lezen de sfeer van het pretpark nog levendig voorstellen. Dan kan je goed vertellen! 

Niemandskinderen – Carolien Roodvoets

Ik las, tussendoor, ook nog eens non-fictie. Carolien schreef een boek voor alle volwassen kinderen die opgroeiden in een onveilige of traumatische omgeving. Obviously een boek dat je moet aanspreken, maar als dat (helaas) zo is kan ik het wel aanraden. Het begint met goede inzichten, en is een mooi beginpunt als je al iets wil lezen over parentificatie bijvoorbeeld. In het tweede deel van het boek was ze me wel kwijt omdat ik het gevoel kreeg dat kinderen niet fijngevoelig of intelligent genoeg kunnen zijn om op te merken dat hun omgeving niet oké is. Al bij al wel goed, ik heb het ook cadeau gegeven. 

Vele hemels boven de zevende – Griet Op de Beeck 

Oh, hier is Griet weer! Ik kan het niet onder stoelen of banken steken dat ik fan ben van haar, en vele hemels wordt nogal vaak euh, de hemel in geprezen. 4 familieleden uit 3 verschillende generaties vertellen vanuit hun perspectief wat zij voelen en zien en meemaken en hoe dat invloed heeft op de ander, dat is het boek. (En er is ook nog een vijfde nietsnut buiten de familie wiens perspectief mij TOTAAL NIET interesseerde). Ik las het ooit al, besloot het te herlezen en ik snap dus niet helemaal waar die fuzz vandaan komt. Ik vind dit niet haar beste boek, omdat ik de personages soms nogal ver van mij af vind staan of zo? Ik weet het niet maar ik ga niet naar kunstgalerijen en Eva voelde ik ook onverwacht slecht aan. Lou vond ik veruit het beste personage. 

Veel mensen vinden het dus wel een keigoed boek. Ik vind het ook een goed boek, want het is Griets schrijfstijl. Maar niet keigoed – jij dus misschien wel!

Een vlaag van waanzin – Corine Hartman 

Oké, de omslag vat het boek perfect samen en ik doe het nog net iets korter:
Anthonie en Romée vormen een perfect (hahaha) gezin, maar zij wordt verliefd op een ander en zegt dat ze weg wil. Die nacht wordt Anthonie een beetje gek en vermoordt hij zijn vrouw. 

Joepie, altijd leuk! Ik bedoel: zo’n boeken waar het grote ding al gebeurd is en waar je psychologisch kan achterhalen waarom juist. Helaaaaaas vond ik het niet leuk. Mensenlief wat heb ik gezaagd en geklaagd rond dit boek! Ik had geen band met de personages dus eerlijk gezegd kon het me weinig schelen dat er iemand ging vermoord worden (sorry Romée, op het einde vond ik het wel een beetje erg) en wat een oneindige dialogen en “gebeurtenissen” om niets eigenlijk? Waar ging dit over? Ik had echt gehoopt op een boek waar iemand door een ander zo ver wordt gedreven dat hij geen controle meer heeft over zichzelf. Ik kan perfect begrijpen dat iemand een ander vermoordt (als je dat niet kan moet je het boek niet lezen) en hier kon ik dat ook, maar het deed me weinig. Het was wel gebaseerd op een waargebeurd familiedrama, maar i’m very sorry maar dan vond ik het familiedrama psychologisch niet zo boeiend.
Ik ben blijkbaar wel de enige want andere recensies zijn vol lof. Tja. Om inderdaad niet te negatief te doen vond ik naast het dradige verhaal de schrijfstijl vaak mooi – de moord zelf was heel sterk omschreven, poëtisch zelfs.

Antwoorden op de grote vragen – Stephen Hawking

Door dé Stephen Hawking zat ik in de bib opeens in het rek van wiskunde en natuurkunde te snuisteren. Ik wist ook niet wat er met mij aan de hand was en ik voelde me uiteraard zeer intelligent toen ik vanachter dat rek vandaan kwam met een boek over het HEELAL in mijn handen. Ik had opeens de ingeving dat ik dat wel interessant zou vinden, en ik vond Stephen Hawking ook altijd heel grappig. Anyway, hij geeft dus antwoorden op een aantal grote vragen (echt of wat), en beantwoordt bijvoorbeeld of er een God is en of er intelligent leven elders in het heelal bestaat. Ik vind dat cool, en ik heb mijn best gedaan om er het één en het ander van op te steken, maar ik moet eerlijk zeggen dat mijn wiskundige kennis af en toe echt te laag was (nul) om er genoeg van te begrijpen. Ik heb niet alle hoofdstukken gelezen, maar ik vind dat ik wel iéts bijgeleerd heb.
Wel een slechte vertaling trouwens.

Viel er bij jullie veel te lezen? Bij mij was het stilletjes eigenlijk want ik heb veel te lang in die “een vlaag van waanzin” gedaan. Nu heb ik vijf boeken te lezen, dus ik ga het inhalen.