Everything is possible, behalve life quotes

Ik had eens een idee! Ik weet nog dat ik deze blog startte en zei dat dat onder andere was in het kader van “follow your dreams en meer van die zweverige quotes die mensen boven hun bed hangen”. Ik hou dus niet van life quotes. Je moet niet live laugh love boven je bed hangen, dat is een regel, eigenlijk net zoals je ook niet zo’n sticker hangt dat Jules meerijdt in de auto. Een andere regel is: ik judge graag, en dan mogen jullie mij ook judgen. De laatste regel is dat ik altijd voorrang heb als je zo’n sticker hebt dat je kind meerijdt (ik heb daar ook niet voor gekozen, dat is artikel 13.5 in het wetboek).

Het idee is dat ik life quotes and inspirational sayings ga ontkrachten. Ze slaan nergens op! Ze geven je een tijdelijk goed gevoel: oké, daar moet ik naar leven en dan komt alles goed. Het is alleen onhaalbaar, abstract en cliché, en dat wil niemand in zijn leven. Namasté. (En wat betekent dat nu echt hè?).

Ik schakelde good old Pinterest in voor wat “life quotes”. Ik vraag, ik draai. Zoiets. Of zo.

“Everything happens for a reason”

Ik word hier een beetje triest van. Natuurlijk gebeurt niet alles voor een reden, dat zou betekenen dat oneerlijke, onrechtvaardige dingen ook met een reden gebeuren. Ik kan je verzekeren dat het niet rechtvaardig is dat mijn plant doodging en dat die niet dacht: “alles gebeurt met een reden gasten, ik ga efkes dood om Kelly een les te leren!” Los van het feit dat ik wél in toeval geloof, vind ik dit één van de idiootste life quotes. Zeg ze nooit meer. Verban wie ze wel zegt naar de brandstapel.

“Life is a gift. Wake up everyday and realize that”

Het leven suckt soms en dan vooral ‘s morgens als je wekker gaat, het nog donker is buiten en je adem ruikt naar dode mollen. Het is perfect verstaanbaar dat je het leven dan niet apprecieert. Of die hele dag niet, of langer. Als je denkt dat elke dag eruitziet als een dode mol, dan lijkt me dat minder aangenaam. Dat kan ook persoonlijk zijn, ik heb het gewoon meer voor levende mollen. Ieder zijn ding, zie je! (behalve autostickers!!!).

Everything is possible when you believe in yourself”

Ik geloof dat ik de lotto kan winnen. Geloven dat ik daarin doe jongens, echt, naast het Christendom en het Boeddhisme en de Islam en nog wat dingen is er ook “Kelly wint de Lotto” maar tot op heden is het nog niet gebeurd. Ik denk dat dat niet aan mij ligt, maar aan die quote. Ben ik verkeerd? Kan ik alsnog de Lotto winnen door heel hard in mezelf te geloven? Vertel het mij!

“If you can’t be kind, be quiet”

Als mensen middenvaksrijden, start dan gerust een portie verkeersagressie. Knipper met die lichten! Haal demonstratief in en ga naar het rechtervak terwijl je veel gebaren maakt in je achteruitkijkspiegel!
Als je onrechtvaardig behandeld wordt, dan hoef je niet stil te zijn. Belazerd worden door middenvakersrijders hoort daarbij. Veel andere dingen ook.

Also: ik vind elke quote in de derde persoon vervelend. Altijd she. “She turned her dreams into plans”, dat genre. She she she, who is she? HA?

Enfin, hebben jullie van die naar de hel ermee quotes? Dat moet haast wel!

09 september: tanken voor gevorderden en verdrinken in melancholie

Ik mag weer een broek aandoen! Dat is eigenlijk zeer triestig. Voor wie in vraagtekens denkt: om de herfst te ontkennen had ik besloten om de hele maand september nog geen broeken aan te doen – en dus wel mijn rokken en kleedjes, want ze zijn heel mooi.

Goed! September is standaard de maand van de melancholie. Is het al om acht uur donker? Maar huuuh waar is de tijd dat het pas om tien uur begon te schemeren en waarom word ik niet wakker van zonlicht? Ik loop niet constant op blote voeten? Ik ben er stilaan wel over, ik heb al eens een kaars aangestoken.

We hadden in september alleszins wel een praaaachtige nazomer, waar ik van profiteerde door elke mogelijke minuut buiten door te brengen. Ik ging twee keer naar zee om daar in mijn bikini te gaan liggen en ging nog in het water, want dat moet eigenlijk aan zee, maar het water was zo koud en dat begrijp ik niet want het is toch september, het heeft de hele zomer de kans gehad om op te warmen tot een temperatuur van makkelijk dertig graden? Helaas, om een kind te citeren dat naast ons uit het water kwam: ‘mijn ballen gaan eraf vallen van de kou’. Daarna liep zijn zus in de zee alsof er niets aan de hand was en ging hij mee. En toen ging ik ook onder water want ja, ik ben nogal competitief ingesteld. Ook met onbekende kinderen, uiteraard. ALLES IS EEN COMPETITIE.

Ik deed ook nog van je zomerbar aan het water en van je restaurantje waar er buiten moest gezeten worden met koude benen. ‘Er is ook plaats binnen!’ Geen sprake van! Het is september!
Ik maakte kuilen in het gras met mijn hakken en stapte daardoor als een emoe, maar ik maakte wel een foto van een grote vogel aan het water. Ik ben er nog niet aan uit welke vogel net, maar ik ontdekte prompt dat ik later als ik oud ben vogelaarster word en door verrekijkers vogelgedrag zal bestuderen. Ik moet alleen nog oud worden, ik ben er af en toe van overtuigd dat ik een tragische dood zal sterven. Dat terzijde.

Zijn er verder lezers die zich afvragen hoe het met die monsterkat van mij is? Nee? Ik ga er toch iets van zeggen. Ze is nog steeds even leuk! Kijk, aandoenlijk toch. Ze ziet er zeer approachable uit, net ik.

Dat is trouwens geen leugen want er kwam hier een wasmachine toe van Coolblue en een week later kreeg ik een kaartje in de brievenbus.

Ik voelde al mij verheven boven al het onvriendelijk menselijk ongedierte, maar blijkt dat Coolblue nogal vaak kaartjes verstuurt. Kaartje nog steeds leuk, ik iets minder speciaal. Nu, ik heb op deze blog altijd al verkondigd dat ik niet speciaal ben en jij nog minder. Geen verrassingen eigenlijk.

Ik zei hier ook ooit al dat een vriendin meedoet aan Miss België dus ik ging bij de provinciale verkiezingen supporteren voor haar. Ik tjolde naar De Panne maar was thuis vergeten tanken en dat ontdekte ik zo halverwege met minder dan een kwartje tank – dat heb je dan altijd voor met mij. Op tijd vertrekken als unicum in mijn leven, vergeten tanken. Oké, dan maar duur tanken langs de autosnelweg, kies ik in alle haast de verkeerde kant van de pomp – je weet wel, mijn dieseltank zit rechts en de pomp stond links van mij. Ik zweer het: dat is mij nog nooit overkomen. Ik voelde mij heel stom en ik had mijn zonnebril op mijn kop terwijl het regende, had hoge hakken aan met een kleedje, dus ik leek een levend stereotype. Anyway ik verzette de auto (al dan niet met mijn voet onnodig hard op de gas, I loooove theatraal gedoe) en wil tanken, maar er komt niets uit die pomp. Ik kijk kwaad (en ik kan dat goed, kwaad kijken) naar de cijfertjes die moeten verspringen maar nope, geen reactie. Ik geef mijn bankkaart nog eens in, controleer het pompnummer, allemaal oké. NIETS. Pomp leeg, denk ik, bende amateurs, dus ik rijd (al dan niet met piepende banden) naar de volgende pomp. Bankkaart opnieuw in, ander pompnummer. NOG EENS NIETS. Ik wil naar die winkel lopen om mijn beklag te doen maar dat lelijk mondmasker moet nog aan dus ik haal dat uit die auto (al dan niet met hard dichtslaande deuren!) en DE DEUREN VAN DE WINKEL GAAN NIET OPEN. Andere mensen willen ook binnen maar de schuifdeur blijft dicht, muurvast. Ik kan zo’n dingen niet begrijpen – Coolblue bewijst dat ik een lieve ben maar er zijn grenzen hè – dus ik tik tik tik boos weg op mijn hoge hakken en rijd in goede hoop verder, met hopelijk een stop in een ander tankstation. Die vond ik, trouwens, maar het was XL Diesel dus in plaats van geen cijfertjes zag ik nu te veel cijfertjes op de tank. Dat was het verhaal van de tankstations, nu over naar Miss België: mijn vriendin deed het keigoed! She owned it, deed mij de spelfouten ontzien die het bestuur maakte maar ze ging niet door. Dat vind ik natuurlijk absolute onkunde, mijn mond viel daarvan open. Shock shock shock maar het zij zo.

Dan heb ik ook te melden dat ik nieuwe posters bestelde om boven mijn bed te showen zodat ik de illusie kan creëren in een museum te leven of kunstkenner te zijn (ik weet echt niet waarover ik het heb) en dat ik wat lijntekeningen maakte.

En dan moest ik even denken aan het nummer van de maand maar omdat ik nogal melancholisch was (naar wat dan toch hè? DE ZOMER) kies ik voor Aan de oevers van de tijd van Spinvis. Dat nummer ademt nogal wat melancholie. Ga liggen en geniet, zou ik zeggen.

Hoe was jullie september? Klaar voor oktober alias de maand waar ik jarig ben????

Als ik een politieke partij zou oprichten: deel twee

Er schijnt iets aan de hand te zijn met onze Belgische politiek. Ik weet verder niet wat, behalve dat Antonio Vivaldi er iets mee te maken heeft. Niet waar, zeg je? Geen componisten in het spel? Ja, ik zei toch al dat ik er niets van weet.

Bij de recentste nationale veiligheidsraad leek het al helemaal nergens op. “Ja, weet u beste Belgen, er is een virus, wilt u dus even opletten en flink de handjes wassen. Verder weten wij het ook niet meer hè zeg”.
Met al die Tom Van Griekenlikkers in België lijkt mij dat enigszins verontrustend. Anyway, ik doe niet aan politiek correct en ook niet aan politiek, maar wel fictief.

Goed! Punt nummer één!

Ik weet het niet maar het lijkt alsof we allemaal een beetje schrik hebben voor de donkere dagen en TOEDOEM cooorooooonaaa? (je moet je voorstellen dat ik het fluister in een horrorstem).
Als ik het land zou regeren (wie heeft het eigenlijk nog over een politieke partij hè) dan zou ik elke avond via luidsprekers dramatische meezingers laten afspelen. Die luidsprekers zijn nog te installeren, maar ik kan me voorstellen dat de Belg daar graag zijn belastinggeld aan geeft. Want we geven allen graag ons geld aan IT’S ALL COMING BACK TO ME NOOOW toch? Niets dat Céline Dion niet kan, alle Belgen verenigd! Je hart uitschreeuwen met een dramatisch nummer en dan de wetenschap dat iedereen dat nummer hoort op hetzelfde moment: next level tous ensemble. En je mag schreeuwen op straat, in je huiskamer, overal! Elke avond kan je trouwens stemmen, via the socials en oude mensen mogen ook meedoen via ’t nieuws (gratis) zodat pakt Jacques Brel ook eens mag meedoen (ik zou stemmen!!!). En stel je voor, j’aime j’aime la vieee!

Canadian Yes GIF by Kyle - Find & Share on GIPHY

Punt twee: weet iemand waarom wij geen gratis frieten krijgen op 21 juli? Ik ook niet eigenlijk.

Punt drie: dat er nog aan broodfok wordt gedaan, dat kan mijn hoofd niet begrijpen. Ik pak die fuckers allemaal op en ik steek ze in de gevangenis en ik zeg tegen de cipiers dat er geen sympathie wordt opgebracht voor hen. Ja maar, ik ken dat. Broodfok valt in de zware categorie, want 0 empathie.

Punt vier: er worden geen bossen meer gekapt voor woningen of andere menselijke doeleinden. Ik begrijp niet hoe moeilijk dat kan zijn? Je plant een boom in plaats van er één te kappen. (Los van de biodiversiteit enzo, ik ben geen achterlijke. Behalve soms).

Punt vijf: ik schreef deze zomer dat autokeuringen veel te duur zijn. Dat klopt, dat is nog steeds een regelrechte schande. 50 euro om je auto door elkaar te laten schudden? 300 euro belastingen om op attractiewegen te rijden en in de file te staan? Ik begrijp het ook niet.

Punt zes: er worden te weinig gedichten gelezen. Mijn partij organiseert acties waarbij Remco Campert ’s nachts op de straten verschijnt. Niet Remco zelf, die mens moet rusten, maar zijn poëzie. Geen mens die daar ongelukkig van wordt.

Aanvulling punt 1: jullie nummersuggesties zijn trouwens al toegestaan, niettegestaande dat j’aime la vie één van de beste nummers ooit is. Ik stel ook al voor dat we kinderen en jonge tieners uitsluiten, want de kinderen van mijn buren luisteren graag naar rare Nederlandse rap en ik niet.

Het is absoluut onmogelijk dat het zomer is geweest

Ik schrijf dit aan de vooravond van een nazomer van jewelste. De volle 30 graden, dertig hè gasten. Ik heb er nog een restje van een verlof voor ingezet, want ja, een mens moet dat op doen en dat kan je beter doen bij 30 graden dan op een random novemberdag. Enfin, je bent een zomermens of je bent het niet. Alleen vind ik ondanks de huidige NAzomer dus dat het dit jaar helemaal geen zomer is geweest. Dat is wetenschappelijk onmogelijk, want het is mei.

Ik kan er nog mee akkoord gaan dat mijn brein denkt dat het mei is maar dat het een beetje achterloopt en dat het eigenlijk toch al begin juni is. Ik kom wel eens een kwartiertje te laat. Kan gebeuren! Ik heb me per abuis vergist van maand, het is juni! 3 juni. MAAR HET IS TOCH NOG NIET HALF SEPTEMBER. ZOT. Zotter dan zot zijn jullie allemaal. De meteorologie, de vogels, de bomen die verwilderd zijn en het aandurven een oranje blad te krijgen: dommeriken. Het is begin juni, broed eens een ei. Heb nestdrang. Verzamel insecten. Sta in bloei goddorie! En zon, sta eens wat hoger aan de hemel. En als je bezig bent, blijf ook eens wat langer staan. 8 uur is nu toch geen uur om te gaan slapen.

Misschien is het nostalgie. Ik zwijmel voor nostalgie. Maar zoals ze in Cinema Paradiso al eens durven zeggen: don’t give in to nostalgia. Forget us all.
Dat dus niet. Of allez, een beetje dan. Ik herinner mij een vroege zomer in april: ik snuffelde aan mijn zomerjurkjes en lakte teennagels (elke nagel en niet enkel die drie zichtbare bij mijn sandalen). Ik wandelde en liep tussen varens die ik zag verbranden door de zon waar ik zo van genoot. Begin juni testte ik de opening van de horeca op terrasjes, van latenamiddag tot de lichten van de kerktoren aangingen tot we naar huis moesten. Ik ging ’s avonds naar zee, overdag naar zee, dacht aan de zee. Ik zwom in de Leie. Ik at duizend ijsjes en at een twintigtal kilo mosselen. Ofzo. Ik werd gefouilleerd op de luchthaven (les chaussures madame!) en ergerde mij aan de mens op het vliegtuig dus keek ik naar de wolken, want aan een wolk valt uiteraard niet te ergeren. Ik zwom in Franse meren en zeeën, dronk roséwijn waar ik nog steeds gedegouteerd van ben (door mij gekozen) en at stokbrood met kaas. Ik bewonderde mijn eigen bruin kleurtje, kreeg zonnecrèmemondmaskeracné, deed dingen die niet moesten (na een bepaald moment zou mijn telefoon niet meer mogen functioneren) en liet planten doodgaan. Ik las de mooiste boeken en zinnen. Genoot van de stilste uitzichten.

Het zal wel zomer geweest zijn hè. Dju. Alleen voelt dat gewoon eeeeecht niet zo en ik ben zéker een geprivilegieerde zaag, maar de tijd is toch nog nooit zo’n bizar concept geweest als nu? Elk jaar is er wel iemand die zegt: “jongens, dat het alweer september is” en dan denk ik: ja, gek hè, de zomer zit er op. Ik ween even want ik moet een broek aandoen en dat is een jaarlijkse garantie voor een breakdown, maar dan ga ik door met mijn leven. Nu heb ik beslist dat ik de hele maand september nog geen broek aantrek. Heel fijn met dertig graden, met het herfstweer begin deze maand was het net iets theatraler.

Een geprivilegieerde zaag (want twintig kilo mosselen en een vakantie) en tegelijk een kind dat geen nee aanvaardt. Issues.

Kom dus alstublieft niet in mijn buurt als je zo ene bent die al denkt aan kerstbomen. Fuck kerstbomen. Tegen Kerstmis dans ik nog steeds op Club Tropicana.

08 augustus: rommelen, zweten en ruitenwissers

Augustus was de maand van mijn verlof, van Frankrijk en van de heerlijke hittegolf. Ja, ik vond dat tof. Doe mij maar dood, klaag maar op mij, maar ik zou moeten verhuizen naar de tropen. Ik woon trouwens in een dakappartement, het was hier makkelijk 32 graden binnen. Ik zette de ramen open, de ventilator op en pakte stiekem mijn donsdeken erbij. Tegenwoordig staat de ventilator weer op de gang want wat is dat met dat herfstweer??? Het brengt mij zo hard in de war dat ik mijn maandoverzicht vergeten schrijven ben! Enfin nooit te laat om over hittegolven en vakanties te schrijven vind ik.

Het is zo’n maand waarbij ik eigenlijk goed moet nadenken over wat ik allemaal gedaan heb. Leuke dingen, dat zeker.

Ik keek zo in mijn foto’s en het is één grote rommel. Allez, altijd is altijd een rommel bij mij. Dat wil zeggen: in mijn hoofd, in mijn frigo en op mijn bureau, maar nu ook echt in mijn foto’s. Flarden van mooie gedichten die ik las, wazige foto’s van de kat en zwarte foto’s die per ongeluk zijn genomen, reisfoto’s, rare screenshots. Ik deel graag de leukste met jullie. Met hier en daar een woordje uitleg misschien, want ja, ik ben nog steeds geen fotograaf.

Hierboven zien jullie de plek waar ik leef. Echt serieus eigenlijk, love mijn bureautje. Het is de plek van mijn aquarel, van mijn muziek, van mijn woorden, van de tekendoos van mijn pepe. Van mijn rommel en van mijn wijn. Die foto is genomen net voor 22 uur trouwens en ’t was nog niet eens donker, en kijk nu.

Dat heerlijke buitengezwem in het begin van de hittegolf, heerlijk vond ik dat!

ik heb echt heeeel veel mosselen gegeten deze zomer

Nu ik die foto’s zie lijken ze wel uit een ander tijdperk te komen of zo. Anyway, kort daarna vertrok ik op reis. Dat uitgebreid overzicht vol met waardevolle tips konden jullie hier al lezen, want je leert hoe je Instagramfoto’s kan maken in de Provence. Echt next level maar eigenlijk gaat het vooral over dat je Femkes moet vermijden en dat plassen in het openbaar echt niet gemakkelijk is. Nog nachtmerries, ik meen dat. Ik hield er trouwens een kleine blaasontsteking aan over, zo erg was het. Hoe dan ook, hieronder deel ik met plezier nog wat sfeerfoto’s van Frankrijk met jullie. Kwestie van de good vibes er nog wat in te houden hè.

Oké, de foto links is gewoon om aan te geven dat het wel degelijk nog bestaat, the good old reizen. En daarnaast: ik kijk altijd uit het vliegtuigraampje tijdens het opstijgen en dalen. Ik staar zelfs! Ik blijf het elke keer speciaal vinden en ik begrijp de mensen die ongeïnteresseerd en verveeld op een tabletschermpje zitten staren tijdens het dalen écht niet. Die wereld in miniatuur waar je overvliegt – wauw. Mensen betalen veel geld voor in een helikopter te zitten en ik heb het één keer gedaan en ik kan u zeggen: ’t maakt eigenlijk gigantisch veel lawaai, koptelefoon of niet. En in dat vliegtuig zit je op uw gemak en als je boven de wolken zit kan je ook zoveel schoons zien, ik krijg daar echt geen genoeg van! Enfin, dat wou ik even gezegd hebben. Hoe zit dat bij jullie?

De tweede foto is een mooie herinnering en was toen ik vond dat de straat er EXACT zo uitzag als in La La Land! ’t Was alsof Ryan Gosling mij ging komen halen en we gingen zweven in het Planetarium binnen vijf minuten. Dat zie je niet op de foto maar ik zweer het u, het was echt zo, dus ik heb in de auto de liedjes opgelegd en ik vond The fools who dream weer zo mooi.

Dit is een voorbeeld van ik die zei tegen mijn vriendin: “amai, schone zonsondergang, gade een foto trekken? VAN MIJ?”
Als er een wedstrijd ongemakkelijk poseren zou zijn dan zou ik ze eigenlijk moeten organiseren want ik maak die dingen ongemakkelijk. Dat zie je natuurlijk niet op bovenstaande foto want uiteindelijk zei mijn vriendin “drink van uw wijn” en dan was het uiteraard over. Anyway een grappige anekdokte van die avond (ik vind het zelf nog steeds hilarisch) is dat ik een lachbui kreeg van totaal niets en van mezelf. Ik sta daar weer te poseren met een glas wijn maar ik dronk vooral een liter water die avond want ik moest nog drie kwartier rijden, dus ik was zo nuchter als wat tijdens mijn lachbui.

De lachbui werd veroorzaakt door de ruitenwissers in de auto. We stonden aan te schuiven om de parking te verlaten. Efkes: in Sainte-Maxime vind je de meest fancy parking ooit, tussen de boten aan de haven, maar ’t was ook 14 euro voor een avond. Ik was alleszins nog vrolijk en was aan het prutsen in die huurauto en opeens doe ik die ruitenwissers achteraan aan, inclusief ruitenwisservloeistof. Dus die ruitenwissers waren daar laat op de avond maar aan het poetsen alsof hun leven ervan af hing, en het was voor geen halve meter nodig. En dat gebeurde allemaal terwijl we in een file stonden om de parking af te rijden en ik vond het zo ongelooflijk dramatisch dat ik het hilarisch vond. Ik vond ook niet hoe ze af moesten, dus ik stelde me de reactie voor van de mensen in de auto achter ons en ik vond het dan nog zoveel grappiger. En dan zei mijn vriendin dat ik een psychatrische patiënt leek en dat maakte het uiteraard nog veel beter. Ik ben een ontsnapte sociopaat, mochten jullie interesse hebben.

En qua creativiteit schilderde ik als ik terug thuis was een aquarel van de wespen die ik op vakantie redde of waarvan ik de begrafenis verzorgde, je mag kiezen.

Missen jullie augustus ook al zo? Ah en trouwens, ik denk dat ik spannend nieuws heb dat ik ga doen maar ‘t zal maar voor volgende maand ergens zijn! Joepie!

Gelezen (9): in tuintjes en op warme stranden

Camino – Graeme Simsion en Anna Buist

Van de schrijver van the Rosie Project, en zijn vrouw. Ik had echt wel met the Rosie Project moeten lachen, eigenlijk, dus ik dacht dat het met de Camino ook zo zou zijn. Op de achterflap staat er één of andere review met “humor” dus ik vond dat wel prima voor de zomermaanden, maar ik heb niet moeten lachen. Jammer toch hè, en het is nu niet dat ik zo’n serieuze ben. Integendeel, je zou toch kunnen verwachten dat je een 7-jarig verstrooid brein wel kan entertainen met wat humor in een camino, toch? Helaas. Ik zal me eens wagen aan een kortverhaal, maar misschien moet ik ze dan wel zelf lopen, iets met voorwaardes ofzo?

Anyway, in dit boek lopen twee mensen de camino om verschillende redenen, maar kunnen ze who knows toch iets van elkaar leren. Of ook helemaal niet.

Ik vond het boek verder prima. Was vrij snel uit en uiteraard wou ik de camino lopen. Ik wou blaren krijgen en die open prikken en daar naalden insteken, en kou krijgen en in hostels slapen met vreemde mensen en als het past met een Fransman, en verdwalen en doodgaan. Dat laatste is geen spoiler maar een op voorhand spoiler van wat er zou gebeuren mocht ik de camino lopen: ik zou sterven door een loszittende tak of iets heel obvious opeten dat niet mag: iets dat iedereen weet behalve ik, een megabekende paddenstoel of zo. Niet eens spectaculair naar beneden vallen langs een ravijn: nee, op mijn begrafenis zal men zeggen dat Kelly struikelde over een tak of een paddenstoel at. En de zaal zal zuchten. 

Anyway: boek is wel fijn, doet je nadenken over je begrafenis. Misschien. 

Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens 

Ik dacht hier eerst een aparte blogpost aan te wijden want ik kan hier zoveel over vertellen, maar eigenlijk toch ook helemaal niet. Ik wil het gewoon herlezen en nog eens tot mij opnemen.

Kya woont in het moeras, in haar stukje natuur. Haar gezin verlaat haar, elk op zijn beurt, en de natuur blijft, wordt haar familie, haar opvoeding, haar thuis. 

De natuur wordt soms bijna poëtisch omschreven, dat ik wel trager moest lezen. Moest stilstaan om het te zien waaien. Zo’n beeldend verhaal: ik vaar mee in het moeras, ben mee bevriend met de meeuwen. 

Kya’s eenzaamheid, haar diepe band met de natuur en het wantrouwen in de mens, het gevoel van anders zijn door alle beginselen die ze mist: alles wordt zo goed bevat. Elke teleurstelling, elke stap terug richting zichzelf en haar verdriet. 

Ik heb nog nooit zo’n band met een personage gevoeld. Misschien ligt het daaraan, dat ik zo lyrisch ben. Wie mijn blogs leest, weet dat er in de meerderheid wel één of andere referentie naar een dier zal staan en dat mij dat niet kan schelen of dat nu een zeehond of een wesp of mijn kat is. Ik begreep wat ze voelde. Dit boek, met zo’n mooie titel ook, behoort absoluut tot de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. 

Onder de sterren van Montpellier – Marina Folkers

Ik zag dit boek eerst op bol.com in promo en twijfelde, maar de batterij van mijn laptop was bijna plat en ik kocht het. 

Hij was beter uitgevallen. 

Misschien is dat een beetje hard, goh, maar ik ging ook nog eens feelgood lezen hoor. En ik had ook eens verlof. Op een namiddag was hij uit (soms is dat slecht nieuws) en ik heb wellicht 37 keer met mijn ogen gerold. 

Er worden dus twee mensen verliefd (duh) op een mooie locatie en het is met durven vertrouwen op jezelf en op een ander. Als feelgood klinkt dat wel goed, vind ik. Dat was eeuwen geleden en ik had er met de hittegolf zin in. En toen kwamen er zinnen als “daar moest ze natuurlijk een kijkje nemen”. Daar moet mijn haar dan van uit, zo haartje per haartje, want dat kan ik niet lezen. Tenzij dat ik het verbeter uit een opstel van een 13-jarige, dan zou ik het nog laten staan, want schattig. 

Het hoofdpersonage was ook heel vervelend en onrealistisch en saai en heeeeelp mij of niet want ik vertrouw je niet, ik draag mijn rugzak wel zelf!!! Natuurlijk, want dat doen mensen die anderen wantrouwen. Die dragen hun rugzak zélf om te laten zien wat een sterke en onafhankelijke vrouw ze zijn. You get me. 

Ik zag op bol.com wel dat pakweg Priscilla er bij moest huilen want “zo ontroerend !!” dus you know waarschijnlijk ben ik het foute publiek voor het boek. En misschien moet ik mijn ironie opbergen want ik ga zeker naar de hel. 

De zomer van het aas – Simon Johannin

Ik wou zeggen: je moet een sterke maag hebben voor dit boek. Maar ik moest mezelf bijstellen, want ik heb zelf geen sterke maag en tegelijk een zeer beeldend vermogen, en ik las flink door. Verwacht je aan een hard boek. “Vol nauwelijks ingehouden woede”, las ik in een recensie, en beter kan ik het niet samenvatten. Met zo’n verhaal kan je woede ook niet inhouden. Het jonge ik-personage woont op het lelijke, armoedige Franse platteland – dat stuk waar je per ongeluk rijdt op vakantie en waar je snel rechtomkeer wilt maken. Hij woont tussen rottende kadavers, eeuwig hondengeblaf en de voortdurende lucht van alcohol. Ontsnappen is onmogelijk. Zo lijkt dat, zo waarachtig, en zo geloofde ik dat. Vol prachtige zinnen wel, waar ik dan diep bij moest zuchten. Van spijt, denk ik.

… al voel ik me beter met mijn hoofd onder water want dat zorgt ervoor dat herinneringen niet gaan koken. Het koelt ze af, herinneringen. Ik krijg een soort koud panorama dat door me heen gaat, het is minder heftig dan wanneer je buiten denkt, je onder water iets herinneren is als aan niets denken wat bijna hetzelfde is als helemaal niet denken, als slapen in een rijdende auto.

Topauteur, vind ik, wat een debuut. Hij had mij mee en ik las verwachtingsvol door tot wanneer het ik-personage ouder werd, maar dan was hij me helaas kwijt. Je zou die stukken eens kunnen lezen onder invloed van paddestoeltjes en poedertjes, dat geeft ongetwijfeld een ander effect. Laat het me weten!!

Daar links ligt Eerste liefde te blinken en voor wie mijn vorige post gelezen heeft: links beneden ligt de reddingsboot voor de insecten!!!

Eerste liefde – David Nicholls

Ik had al veel goeds gehoord over David Nicholls, onder andere van Zita Theunynck. In de bib vond ik Eerste liefde, en dat scheen nogal een ideaal vakantieboek te zijn. Uiteraard ging hij mee naar Frankrijk, maar op het laatste nippertje thuis bleek dat ik geen handbagagekoffer mee mocht nemen van Ryanair en moesten mijn BOEKEN mee in de grote koffer en kreeg ik op voorhand al vapeurs want wat moest ik doen als die verloren zouden gaan?????? Me laten verdrinken of me van een brug afgooien, ik weet het ook niet.

Mijn koffer ging bijna als eerste van de band. Eerste liefde werd dus gelezen aan het zwembad, eindeloos. Een man beschrijft zijn eerste liefde, die hij vond bij een toneelvereniging van Shakespeare. Mooie leuke Fran, ze zit nog een beetje in mijn hoofd. Leuk hè. Tegelijk beschrijft hij zijn relatie met zijn ouders, hoe opgroeien voelt. Wellicht voor veel mensen een herkenbaar boek, dat luchtig genoeg is voor de zomer, maar genoeg durft om te blijven hangen.

De jachtpartij – Lucy Foley

Stel. Je ligt op een strand, met zacht zand dat je van je armen kan blazen. Het is veertig graden, zilt vermenigvuldigt zich met zweet. Je gaat elk halfuur in een heldere zee, waar je rotsen ontwijkt en drijft en je je zo luchtledig voelt dat je onderdeel bent van, wat dat ook mag zijn. Als het de realiteit maar niet is.
Je wringt je haar uit en droogt op, licht prikkend, smeert zonnecrème en drinkt te warm water. Je neemt je zonnebril en je boek. Wat voor een boek is dat dan?

UITERAARD een boek dat zich afspeelt op een IJSKOUDE oudejaarsavond in de Schotse hooglanden!!!

Ja, dat is dus de locatie van De jachtpartij en kijk, ik koelde er alleszins wel door af, of zo. In het boek gaan 9 oude vrienden op oudejaarsweekend, en wordt er ééntje vermoord. Klassieke whodunnit dus. Wie een thriller verwacht is er (naar mijn mening) wel aan voor de moeite, want ik vond het eerder een psychologische roman. Voor mij des te interessanter, dus ik heb hem wel graag gelezen. Personages werden uitgediept en waren gelaagd, en met de eenvoudige schrijfstijl was het boek heel snel uit.

De ontknoping vond ik wat onverwacht en licht teleurstellend, maar los daarvan vind ik het nog steeds een aanrader.

Hoe was jullie leeszomer? Aanraders? Dat ik “was” moet gebruiken vind ik een beetje heartbreaking. Ik vind dit een heel melancholische periode, zo met de regen buiten en dat het al vroeger donker wordt. Zoals altijd: de zomer was veel te kort, en ik hoop dat we nog veeeeeel nazomerzonnetjes mogen krijgen.