Hello from the other side

Laat ik beginnen bij het begin. Deze blog heet no smalltalk maar het enige wat ik hier uitkraam is smalltalk. Ik plezier jullie met anekdotes over ruitenwissers en over probleem Femke (als u Femke heet, niet aangenaam). Het slaat echt allemaal nergens op! Je leert hier niets bij, ik vertel jullie echt niet hoe je koekjes maakt want die van mij zijn slap en ook niet hoe je Instagramvolgers krijgt want ik heb er 300.

Verder is mijn naam Kelly (noem je kind nooit Kelly, het gaat aan de drugs of het begint een rare blog) en ben ik 26. Ik vind schrijven leuk en mensen die zeggen ‘ik ben niet zo aan dieren’ niet.

Ik denk veel na over dieren en of er een alternatieve realiteit kan bestaan waarin ik mezelf op volwassen leeftijd achterlaat in de jungle en dat ik dan Mowgli in een kleedje ben. Ik ben vaak ook wel realistisch, dat scheelt. 

Mensen: daar heb ik een haat-liefdesverhouding mee. Ik kan niet voorspellen aan welke kant jij als lezer staat. Of ik vannacht dus met een bijl of bos bloemen achter je kom staan, is afwachten. Ahhh, de spontaniteiten van het leven! Het goede nieuws is dat ik voorlopig gecharmeerd ben door het mensdom en dat heeft alles te maken met Jan van Helmont van HLN. Allemaal: dank u Jan!

@hlncomments

Ik bevind mezelf ook wel eens in het universum van de kakapo. In het dierenuniversum is het altijd goed vertoeven, en de kakapo is nu toevallig een vogel die niet kan vliegen. HA HA nu komt dus een schitterende en zeer orginele metafoor waarmee ik dus wil uitleggen dat ik dikwijls dingen niet kan die andere mensen wel lijken te kunnen. Daarnaast moet je altijd als doel hebben om je aan een dier te kunnen meten: dieren zijn immers verheven boven de mens, dat weet iedereen. Als ik ooit rijk ben wil ik een groot opvangcentrum voor alle honden die niemand wil en voor alle dieren waarvan de mens ooit beslist heeft om er niet van te houden.

En verder: ik heb intussen al een kat die Jane heet, ik denk ‘s ochtends vaak dat ik doodga als mijn wekker gaat en ik ben dankbaar voor de zon en mooie woorden. Ik ben niet snel jaloers, maar weet je waarop ik het wel ben? Als in jaloers zoals een onzekere echtgenote die denkt dat haar lelijke man vijf verhoudingen heeft maar eigenlijk gewoon gaat vissen? Dat niveau jaloers ben ik op mensen die agenda’s bijhouden met kleurencodes en al die shizzle. Ik kan dat niet, ik stuur Zalandopakketten terug naar mezelf.

Het leven van een kakapo is best schoon, verder. Ik hoop het jouwe ook, doe gerust verder enzo. Maar als je spaties voor je leestekens zet, dan moet je dat wel dringend veranderen. 

De groetjes hè!