Loading...

Hello from the other side

Ik ben Kelly, 24 jaar oud en dus op en top twintiger en lastige millennial. Ik ben soms wel eens hipster, zo drink ik ’s ochtends altijd een latte macchiato met een schep suiker op en doe ik alsof daar totaal geen calorieën inzitten. Alle hipsterstuff ten spijt ben ik vooral een schaap dat toevallig op deze overbevolkte wereld is terechtgekomen.

Ik kies altijd de verkeerde rij in de supermarkt (in de file kies ik soms wel de juiste, maar dat komt omdat 90% van Vlaanderen geen verkeersinzicht heeft, dus dat telt niet) en het liefst kies ik gewoon helemaal niet. Mijn sterrenbeeld is weegschaal dus volgens de sterren zijn besluiten nemen horror voor mij (beschuiten dan weer niet, lekker).

Daarnaast ben ik introvert en heb ik misschien vijf vrienden – en dat vind ik zo al vermoeiend genoeg. Hoe doen mensen dat toch altijd, zo’n sociaal gevarieerd leven bijhouden? Oh, het Grote Mysterie van de Mensheid.

Ik heb mijn leven ook niet op orde. Weet je waar ik dus jaloers op ben? Als in: jaloers zoals een onzekere echtgenote die denkt dat haar lelijke man vijf verhoudingen heeft maar in werkelijkheid gewoon gaat vissen? Dat niveau jaloers ben ik op mensen die agenda’s bijhouden met kleurencodes en al die shizzle. Ik vind dat oprecht cool en ik heb dat echt al een miljoen keer geprobeerd, maar ik hou dat dus niet vol hè. Ik heb zelfs een bullet journal maar die is leeg sinds juni.

Wat ik ook niet heb: een lief, een eigen huis, een megacoolefantastische job waarbij ik niet random denk “oh my god, waarom landt hier nu geen meteoriet”. Ik heb ook geen getraind tempellichaam of Belle en het Beest-bibliotheek. Mijn 7-jarige ik had mij “zo belachelijk saai” gevonden. Het is wat het is.

Maar ik kan heel misschien wel een stukje schrijven. Enfin ja, ik doe het wel graag, dus daar moet je het maar mee doen hier. Ik heb natuurlijk ook andere talenten, zo kan ik goed:

  • moorden en mysteries oplossen in boeken en daarbij een tweedelige emotie ervaren: enerzijds ben ik trots op mijn hersenen die toch eens intelligent blijken te zijn, anderzijds ben ik geïrriteerd omdat ik ook wel eens verrast wil worden, godmiljaar
  • met mijn grootlichten knipperen naar middenvaksrijders
  • de autodeur tegen mijn neus dichtgooien

Deze blog is tot stand gekomen omdat ik begon te vermoeden dat ik toch werkelijk niet de enige kan zijn die het ontzettend bizar vindt dat mijn leeftijdsgenoten dingen doen als baby’s maken. Dat is toch next level. Ik ben al blij als ik een maaltijd maak. Ik geef je hier dus graag een kijkje in mijn realiteit als twintiger (zonder baby’s, met kat). Je leest wat me bezighoudt, welke boeken ik heb opgescharreld en andere dingen die ik toevallig ontdekt heb. Alles wat mij als twentysomething aangaat lees je (duh) onder het tabblad twentysomething en als je een extraverte introvert bent zoals ik, dan lees je ook het een en ’t ander daarover onder het tabblad introversie.

Alles bij elkaar opgeteld vind ik oprecht dat ik subsidies van de overheid verdien voor deze blog. Zo wil ik graag tonen dat ik niet speciaal ben en dat jij dat ook niet bent. Je bent gewoon doodnormaal en je zal doodnormaal sterven. En dat is dubbel en dik oké, het schijnt immers dat je daar gelukkiger van wordt. Blijf dus maar je doodnormale zelf. Tenzij je spaties voor je leestekens zet, dan moet je dat dringend veranderen.

De groetjes hé