Je bekijkt nu De Ardennendroom van tante Rita

De Ardennendroom van tante Rita

Niet mee met Rita en Alain?
Je kan lezen over de vorige kerst (het was iets met vleermuizen) en hier over de stamboom van Alain.

De afgelopen weken stuurde Rita uitvoerige hints naar Alain om Kerstmis heel chill door te brengen. Chill is een woord dat ze opgepikt heeft uit de hippe media en dat ze wel kan smaken: ze wil het tegenwoordig wel allemaal wat chiller. Chill is een blokhut huren in de Ardennen met een kampvuur buiten dat Alain in gang probeert te steken en dat Rita vanachter een raam met bloemengordijnen in de gaten houdt, om te zien of Alain de hele Ardennen niet mee verbrandt. Terwijl heeft ze een boek vast en alle tijd om heerlijk weg te dromen van virologen.

Ze had natuurlijk gewoon kunnen zeggen: ‘zeg Alain, gaan we dit jaar chill met twee naar een blokhut in d’Ardennen met kerst?’ maar dan was de verrassing er natuurlijk een beetje af. Ze had namelijk een scenario in haar hoofd. Alain zou doen alsof ze zoals gewoonlijk naar de familie gingen (het was dit jaar bij bomma Yvonne, haar moeder, dus ze wist niet goed wat daarvan moest komen) maar Alain zou de afslag naar de autosnelweg nemen en geniepig lachen. Daarom had ze Google laten opstaan op kampvuren, blokhutten, en de Franse vertaling van chill. Ze was op een ochtend ook plots Frans beginnen praten, hoewel ze schrik had dat die hint net iets te opvallend was.

Ze had er de hele tijd ontzettende voorpret mee gehad (bonjour Alain! Fanfreluche est une poupée qui habite dans une cabane!) maar tot haar grote teleurstelling was ze op de dag van kerstavond eigenlijk helemaal niet zo chill als ze verwacht had. Ze wist ook helemaal niet of Alain wel een deftige blokhut had uitgekozen: het moest die van Google zijn, en niet zo’n Centerparkachtige bedoening. Ze moest ook zorgen dat hij alles bij had (de reservatiebevestiging! Zijn rijbewijs!) zonder dat ze het expliciet mag benoemen, want ze gingen natuurlijk gewoon naar de bomma. Jezus. Wat spannend. Wat ontzettend chill.

Alain stond tegen de frigo te leunen en stak zijn hemd in zijn broek. ‘Ben jij nu sandwichen aan het smeren?’
‘Ahja. Voor in de auto hè.’
‘Voor een kwartier?’
‘Maar Alain zeg, ge weet toch nooit dat we in panne vallen! Met uw domme vragen toch ook altijd!’
‘Is het met kaas?’
‘Ja met kaas. Hebt ge alles mee?’
‘Ja ja zeker.’
‘Ja maja. Uwe pas?’
‘In mijn portefeuille hè.’
‘Alles mee hè?’
‘Maar Rita ja zeg, mijne portefeuille toch hè!’
‘Oké, chill hè! Alleen maar nog chill vanaf nu.’ Ze ademde in door de mond, uit door de neus. Nee, het was omgekeerd! Rita, mens toch, het moest omgekeerd! Lieve god, weer van voor af aan beginnen. En nu nog een sandwich met préparé.

Om 18:53 had Alain intussen niet de afslag genomen naar de autosnelweg richting Wallonië. Ze reden in de straat van bomma Yvonne en Rita dacht aan haar sandwichen in alumiumfolie in haar koelbox in de koffer. En de Kiplingtas met de biografie van Marc van Ranst, verstopt onder de passagiersstoel. ‘Dus’, zei ze krachtig. ‘Fanfreluche est une poupée qui habite dans une cabane dans LES ARDENNES.’
Alain keek haar schuin aan en parkeerde in stilte de elektrische wagen.
Rita klapte haar zonnescherm open en keek in het spiegeltje. Ze depte met haar stoffen zakdoek langs haar haarlijn. ‘Chill.’
‘Wat is dat eigenlijk met dat chill hele dagen? Chill chill chill! Dat komt mijn keel uit Rita, ik zeg het u hè!’

Verdwaasd drukte Rita op de bel van bomma Yvonne. Ze vroeg zich nog af of dat allemaal deel is van het complot: het bestaan van chill ontkennen, bomma Yvonne die tien minuten nodig heeft om de deur open te doen, hahaha heel grappig allemaal Alain maar ik wéét toch dat we dringend moeten doorrijden naar de Ardennen, maar op de manier waarop nonkel Jos de deur opendeed, werd het haar onmiddellijk duidelijk dat er juist niemand de botten naar de Ardennen ging vanavond.
‘Eindelijk zeg Rita! In godsnaam, wat is dat hier allemaal?’
‘DAG NONKEL JOS!’
‘Ja, dag Alain.’

Rita hing net haar jas aan de gestoffeerde jaren 50-stoel in de living en vroeg zich af wie die vreemde mevrouw is naast bomma Yvonne, toen Jos haar meetrok naar de keuken.
‘Zeg Jos, doe eens rustig hè, mijne jas is nog maar af en -‘
‘Ja maar zus ja, waar is het eten?’
‘Het eten?’
‘Maar gij ging nu toch ons moeder helpen met de boodschappen?’
‘Maar nee, ik ging met Alain naar d’Ardennen!’
‘Gingen wij naar d’Ardennen?’

Een kwartier later was de familie gaan zitten rond de tafel in de living en was er beslist dat de mevrouw naast de bomma zou googelen waar de dichtsbijzijnde geopende frituur was. Ze ging verbinding zoeken buiten. Rita had een doos Ferrero Rochers in de kast gevonden en had dat als wijze van hapje op tafel gezet. Chocolade als aperitief, frieten als hoofdgerecht. In de context van tenen in het kalfsgebraad vond ze dit nog gezellig.
Alain kuchte discreet. ‘Zeg maar, wat doet die kuisvrouw hier nu eigenlijk nog? Dat is toch geen familie?’
‘Echt, Alain, er komt toch nooit iets zinnigs uit hè bij u? Moet dat ieder jaar? Tenen, vleermuizen, nu dit?’ Nonkel Jos veegde kwaad onbestaande kruimels van tafel.
‘Maar allez Jos, wij vangen dat toch niet op? Of doen wij dat nu ook al zoals de rijke mensen in de film?’
‘Alain, Rita. Adriana is mijn nieuwe vriendin. Alstublieft zeg.’

Rita verslikte zich in een nootje van een Ferrero. Jos wou op haar rug kloppen, maar Rita voelde zich totaal belachelijk. ‘Nee nee’, riep ze, ‘geen aandacht voor mij. Proficiat Jos! Je verdient dat.’
Hij knikte zacht. ‘Ik had ze dus wel officiëler willen voorstellen. Bij een tof diner.’
Jos zag er aangedaan uit en Rita voelde zich met de minuut steeds raarder worden. Had ze nu echt gedacht dat ze nu op weg ging zijn naar een blokhut in de Ardennen, terwijl de rest van de familie braaf en doodnormaal verder kerst zouden vieren? Ze zuchtte diep. ‘Het was een misverstand.’
Alain fronste. ‘Ja, wat was dat eigenlijk met die Ardennen? Dat is toch al 10 jaar geleden dat wij daar geweest zijn?’
‘Niets hè Alain. Ik zeg het toch, een misverstand.’
‘Bon, van misverstanden gesproken Rita, en nu we toch moeten wachten, heb ik dus iets voor u. Een VERRASSING! Iets dat je niet ziet aankomen. Of misschien ook wel.’

Blokhut. Bloemengordijn. Biografie. Rita zag het. Het paste perfect. Ze gingen pas morgen, want wie rijdt er nu ’s avonds pas naar de Ardennen! Dat is levensgevaarlijk! Wat een held is die Alain van haar, dikwijls zo achterlijk als zijn eigen dode vleermuizen, maar als het erop aankomt gewiekst en gewakst als een virologische held!

‘Mijn lieve Rita, we gaan samen jouw stamboom ontdekken!’


Dit bericht heeft 5 reacties

  1. Audrey

    Hahahaha! Ik vind die Rita dus wel een tikje naief, want iedereen weet dat de gemiddelde man al niet zo goed is in het oppikken van hints, laat stáán Alain!

    1. kellynosmalltalk

      GIGANTISCH naïef ons Rita! Maar ja, haar scenario hè.

  2. Lesley

    Hahaha, ik BEN ons Rita. Alleen gebruik ik geen chill meer, want da’s kei 2021.

  3. Leen

    Ik word dus alsmaar nieuwsgieriger naar die stamboom en die geheimzinnige zus he!!
    En verder: arme Rita, zo geloven dat mannen subtiele of zelfs niet-subtiele hints zouden kunnen oppikken!

    1. kellynosmalltalk

      IK OOK! Ik ben benieuwd naar wat ik ga verzinnen! Ja, ah, Rita. Naïviteit is best mooi, toch?

Geef een antwoord

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.