Je bekijkt nu Gelezen (14): in zeer goede, jaloersmakende omstandigheden (dat is niet moeilijk, want toen was het zomer, en nu is het dffdsfjf herfst)

Gelezen (14): in zeer goede, jaloersmakende omstandigheden (dat is niet moeilijk, want toen was het zomer, en nu is het dffdsfjf herfst)

Herfst moet je met veel medeklinkers na elkaar schrijven. Dat is iedereen zeker al opgevallen, van toen we het woord moesten leren schrijven en uitspreken. H-E-R-F-S-T. Ik vind het een lelijk en Duits woord en ik heb het alweer helemaal gehad met die her-f-s-t. Bij elke nazomernamiddag – veel de laatste tijd, dank dank dank – had ik al lentekriebels. Het gevoel van die eerste zon na een lange bewolkte tijd, waarbij je gewapend met thee en een trui alles opvangt. En straks krijgen we méér, méér, want de vogels gaan eieren leggen en de dagen gaan zich uuuuitstrekken. Niet dus, en daarom vind ik de herfst niet tof. Ik snuggle niet. Ik zweet.

Maar goed! Het moet hier over boeken gaan! Ik heb het wat druk (sorry blog) maar ik heb wel nog gelezen de afgelopen maanden. Hebben we dat nog! Ik nam mijn boeken mee van Barcelona tot Portugal tot ZEELAND, dus dat was erg positief.

Dark Places – Gillian Flynn (***)

Libby Day is zeven toen haar moeder en twee zusjes worden vermoord. Libby weet het huis te ontvluchten, de ijskoude januarinacht in, en overleeft. Ze getuigt tegen haar broer Ben, die voor de slachtpartij wordt veroordeeld.

Vijfentwintig jaar later is een genootschap ervan overtuigd dat Ben niet de moordenaar is. Ze vragen Libby om details, bewijzen waarvan ze hopen dat die Ben zullen vrijpleiten. Stukje bij beetje komt de onvoorstelbare waarheid uit…

Mja. Goh. Tja.

Dat heb je soms bij boeken hè? Dat je ze toeslaat en dat je gewoon niet echt iets voelt? Ik vond het wel erg spannend. Oké, dan voelde ik spanning. Ik vond dit een typisch ‘plotgedreven’ boek: een boek dat vooral geschreven is vanuit het plot en waarbij het karakter van het personage er minder toe doet – vaak wel bij thrillers. Hoewel Libby wel wat wordt beschreven als opportunistisch en koud, is het vooral dé moord waar naartoe wordt gewerkt. Ik vond die spannend hè, en het vlocht mooi samen, maar ik miste ook wel iets. Misschien gewoon niet mijn type boek.

Ik ben er niet – Lize Spit (****)

‘Wij waren de twee scheefgezakte pilaren die, zodra je ze tegen elkaar aan deed leunen, steviger zouden staan dan één ongeschonden, op zichzelf staande pilaar ooit kon. Het zou goed komen met ons, zolang we samen bleven.’ De Brusselse Leo is tien jaar samen met haar vriend Simon. Verbonden door een moeizame jeugd, heeft het koppel weinig anders nodig dan elkaar. Tot alles kantelt: Simon komt midden in de nacht thuis en lijkt vanaf dat moment iemand anders. Langzaam valt Leo’s minutieus opgebouwde bestaan uiteen, tot het punt waarop het gevaarlijk wordt. Ik ben er niet is een verhaal over toewijding en verraad, over twee mensen die op hun eigen manier gemankeerd zijn, maar die hun uiterste best doen opgemerkt te worden, lief te hebben en te leven. 

Ik heb het boek graag gelezen. Heel intiem: alsof ik een vlieg mocht zijn in het leven van Leo en Simon, en dat was een absolute eer. Ik kan me het boek en de personages ook nog goed herinneren terwijl ik het boek volgens mij ergens in juli las.

Bij Lize Spit heb ik soms wel wat het gevoel dat de spontaniteit er wat vanaf gehaald is. Ik kan bijna volgen: oké, ze beschrijft het personage en ze probeert om een band te creëren tussen lezer en personage. Ik wil niet denken! Ik wil lezen en wegdromen! (Ook al is dat naar een wereld waarin KATTEN VERMOORD WORDEN IN BAD sorry ik kan er niet aan doen dat ik hier een spoiler weggeef die technisch gezien geen spoiler is maar ik ben er nog altijd niet van bekomen mijn god wat was dat ik ben erg visueel ingesteld en dat was zeer, zeer, zeer choquerend)

Mevrouw Verona daalt de heuvel af – Dimitri Verhulst (***)

Op een winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwègne af, wetende dat de terugtocht niet meer mogelijk is. In het dal gaat ze bij de rivier zitten, in afwachting van haar laatste moment.

Op een gure winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwègne af, in de wetenschap dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is. In het dal gaat ze bij de rivier zitten, in afwachting van haar laatste moment, aan haar voeten een trouwe hond.

Mijn probleem is dat ik geen trage, mindful lezer ben. Ik lees snel en je moet mijn aandacht dan maar pakken. Anders pech (dikwijls voor mij ze, ik weet het). Zo ook in dit geval, want ik denk dat het verhaal van mevrouw Verona prachtig is als je er de tijd voor neemt. Af en toe kon ik bewust een zinnetje in mij opnemen waarbij ik dacht ‘maar dat is mooi’ (dat je bij de aankoop van je huis je vooral ook moet afvragen of je daar ook ongelukkig zal kunnen zijn, bijvoorbeeld), maar ik kon het niet bewust genoeg lezen om mij te laten raken. Sorry, Dimitri! Ik vond het wel erg leuk dat er een koe burgemeester werd van Oucwègne. Je had AL mijn aandacht daar. Iedereen moet ooit ‘hallo mevrouw de burgemeester’ kunnen zeggen tegen een koe, anders mist een mens per definitie de essentie van het leven. Ik vind dat. Bedankt.

De gele ogen van de krokodillen – Kathérine Pancol (*****)

Deze roman speelt zich af in Parijs. Maar toch kom je er krokodillen tegen. Deze roman praat over mannen. En over vrouwen. Over de vrouwen die we zijn. Vrouwen die we zouden willen zijn. Vrouwen die we nooit zullen zijn. Vrouwen die we misschien worden. Deze roman is de geschiedenis van een leugen. Maar ook een liefdesverhaal. Een verhaal over vriendschap en bedrog. Een verhaal over geld en dromen. Deze roman laat je lachen en huilen. 

I LOVED IT. Haha, ik was de hele zomer in de ban van de personages. De gele ogen van de krokillen is het eerste boek van een trilogie: hierna volgen nog ‘De trage wals van de schildpadden’ en ‘De eekhoorns huilen op maandag’ en uiteraard las ik die ook. Goed voor zo’n 2000 pagina’s PURE JOY. Dit is hét voorbeeld van boeken die bijna volledig karaktergedreven zijn en dus vanuit de personages vertrekken. Het plot is secundair, of wordt (zo zie ik het althans) gevormd vanuit de personages. ’t Leven! Het echte leven! Kathérine Pancol is echt de queen van personages psychologisch ontwikkelen (ik heb nog nooit een auteur dat zo goed weten doen) en ik vind dat ze ook goed schrijft. Niet te moeilijk, maar zeker ook geen chicklitniveau. Ik ben dus fan. Joséphine Cortes is een fantastisch personage, Shirley ook, Hortense ook, Gary ook, en je gaat die mensen leren kennen, en ik wou dat ik het allemaal voor het eerst opnieuw kon doen.

Dit bericht heeft 14 reacties.

  1. Audrey

    Hahaha, jouw droge commentaar, I LOVE IT. Boekenblogjes lezen van anderen is eigenlijk wel een slecht idee want zo wordt mijn wishlist alleen maar langer.

    1. kellynosmalltalk

      Haha thanks Audrey! Hoe is het??? Ik moet dringend catch-uppen met je blog! Up-catchen! You know!

  2. Ben nu heel benieuwd naar de trilogie – ik zal het onthouden voor als ik mijn huidige boek uit heb 🙂

    1. kellynosmalltalk

      Ja, hele grote tip! Ik las telkens een boek tussen de kleppers door – dan breekt het misschien een beetje en zo kon ik mijn tijd nog wat rekken haha

  3. Els

    Oh, ik las de gele ogen van de krokodillen en het is helemaal waar wat je schrijft . Ik was zo blij voor Joséphine op het einde van het verhaal, alsof het voor een vriendin was en het gaat idd over echte vrouwen.

    Maar nu… nu ben ik 70 blz ver in de schildpadden. En durf ik niet meer goed. Bang dat er teveel thrillerelementen zullen inzitten (de man in het park belooft niet veel goeds) en ik haat thrillers, kan dat niet aan want dan heb ik ook nachtmerries ervan (o.a.). Dus zeg mij eens: wordt dit tweede boek een thriller, geheel of deels? Komen er veel akelige scènes in voor? De toekomst van mij en dat boek ligt in uw handen!

    1. kellynosmalltalk

      Oh, hoe leuk!!! Ik begrijp het helemaal. Hmm, deels zou ik zeggen. Het is zeker het spannendste van de drie boeken, maar er zijn daarnaast ook nog heel gewone scènes zoals je ze in boek één had. Ik vond het wel een psychologisch heel interessant deel!!

      1. Els

        Ok, ik geef het nog een kans en lees nog verder. Maar als het te spannend wordt, stop ik. Merci voor je advies!

  4. Ik hou juist echt van de herfst en vind het ook echt een leuk woord, maar daarnaast hou ik ook enorm van de lente! Ik vind de natuur nu echt prachtig en zit juist vaak in het zonnetje met een trui en thee.

    Ik heb geen van de boeken gelezen van je lijstje! Genoeg dus om op mijn verlanglijst te zetten (zeker nu ik een abonnement heb bij de bieb, kan weer genoeg lezen). Dark Places klinkt wel heel mysterieus, al hoop ik niet dat het einde voorspelbaar is. Zeker met thrillers heb ik al vaak dat ik aan het begin al kan raden wie de ‘dader’ is of wat de ontknoping wordt, zo jammer. En de trilogie klinkt ook heel goed!

    1. kellynosmalltalk

      De natuur vind ik ook wel mooi nu! Al heeft het iets triest ook, maar ik zal daar niet op doorgaan :p Dark Places vond ik niet voorspelbaar. Ik heb dat ook, en ik vind het ook ‘leuk’ om te raden maar als het dan zo blijkt te zijn, vind ik het eigenlijk stom. Maar had ik niet, dus zal je misschien wel leuk vinden!

  5. Irene

    Allez, wat doe je me aan? Zucht. Nog een paar boeken om op mijn eindeloos lange lijst te zetten. Strontvervelend.

  6. Lesley

    Vies hé van die kat in ‘Ik ben er niet’! Wel het beste boek dat ik dit jaar gelezen heb. Een vriendin van mij las die trilogie van de krokodillen een paar jaar geleden en ik was er toen al wel geïntrigeerd door. Ik ga er ook eens in beginnen!

  7. Wildcard

    Vroeger véél boeken gelezen, maar nu blijft het meer bij IT info boeken.

  8. Leen

    De katbadscène is eentje die ik ook niet licht zal vergeten. Shit zeg.

    1. kellynosmalltalk

      Haha daar zou een waarschuwing voor moeten zijn – bevat schokkende scène met dier. Toch???

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.