Je bekijkt nu Reisverslag Algarve – Portugal: voor alle tips rond kajakken in modder en zwemmen in Siberië

Reisverslag Algarve – Portugal: voor alle tips rond kajakken in modder en zwemmen in Siberië

Weet je wat sad is? Mijn verlof zit er op. Weet je wat minder sad is? Ik heb een reisverslag in de aanbieding. Reisverslagen zijn heerlijke posts om te schrijven (een blogpost moet eigenlijk altijd heerlijk zijn om te schrijven, want wat ben je anders eigenlijk aan ’t doen) maar het is in mijn ogen de leuke variant op “wilt ge mijn fotoalbum zien???”. Nee, natuurlijk niet.

Ik ging dus met vriendin Eillish naar Portugal, naar de Algarve, naar Faro. Het was eigenlijk weer goed getimed, want het was slecht weer in België. Daar moest je geen time-expert voor zijn dit jaar, maar toch, ik was deze keer niet te vroeg en per uitzondering ook eens niet te laat! 

Dag één: mister octopus himself

Vertrekken deden we vanuit Eindhoven. Niks dan goede punten voor Nederland! Het was daar een silent airport dus ze riepen daar geen onnodige dingen af door de speakers – kijk gewoon op het bord ahjaaa – en ze hadden een Albert Heijn in de vertrekhal dus we betaalden een normale prijs voor ons eten in plaats van tien euro voor twee slecht afgebakken chocoladekoeken. Ik profiteerde in de duty free van de samples want ik had mijn skincare nog niet gedaan en smeerde dagcrème en SPF. En ik spoot parfum, maar dat doet iedereen. Toch???

De vlucht was maar half gevuld: ik was eerst nog aan het zeuren omdat ik in de gang zat (ik wil altijd aan het raam) maar er zat helemaal niemand naast mij en ook niemand naast mijn vriendin die ergens achteraan zat, dus ik huppelde snel naar achteren. Er was lichte turbulentie, wat ik altijd heerlijk vind, want dat wiegt mij in slaap.

We hadden de goedkoopste huurauto genomen en bij Avis (via Sunnycars, jongens, altijd via Sunnycars huren!!!!) zaten we vurig te hopen dat het géén Fiat 500 zou zijn. Het resultaat was nog lelijker maar tenminste geen Fiat 500: het was een Mitsubishi (moest ik dat alweer googelen) en de meest basic auto van de basic auto’s, maar we konden er met momenten een beetje mee vooruit. Ik reed deze keer niet want vriendin Eillish had ooit Portugal als bestemming gehad bij TUI, dus zij was de expert. Logeren deden we ook bij een vriend van Eillish en we kregen een Airbnb rondleiding: we wisten perfect waar de potten en glazen stonden in de keuken – behalve als je uiteraard zoals ik het concentratievermogen van een plant hebt, dan vergeet je het. Dan trek je willekeurige kasten open.

Zo’n gratis verblijf was natuurlijk erg gemakkelijk, maar ik had het af en toe wat moeilijk met privacy. Hoezo ik heb nergens mijn eigen plekje? Er was ook geen huisdier, dat was zonde.

Wat doe je daarna als je net op je bestemming bent aangekomen? STRAND! Beachbar! Ik was net hetzelfde aan het denken. Faro heeft dus ook een strand: Praia de Faro. Het is een eiland eigenlijk, waar je met de auto naartoe rijdt via een brug. Op dat strand vind je Wax: een beachbar zoals je er veel hebt: hip, met lekker eten en drinken. Ja, als eerste chillervaring vond ik dat absoluut prima. We wilden daarna op het strand liggen maar er was nogal veel wind, en bij gebrek aan parasol was het eigenlijk onaangenaam en ik had ook geen boek mee, dus dat was eigenlijk echt tja, verdrietig. We gingen daarna maar naar de supermarkt waar ik out of alles bananen kocht (ik heb ook niets geleerd van mijn tomaten in de Provence vorig jaar).  

’s Avonds gingen we eten bij Aperitivo met – is daar een beter woord voor – de mensen die ons logé hielden. Het eten was prima en de sangría beter, maar wat er vooral opmerkelijk was die avond is dat ik een ontmoeting had met een octopus. O GOD!!!!!! Een fotograaf had een expositie langs de haven van Faro met allerlei zeedieren (ik zag een haai, een zeepaardje, een krab) en ik zei licht teleurgesteld “jammer dat er geen octopus tussen zit”. En toen zagen we hem, langs de andere kant van het paneel! Een innige omhelzing en een foto later kan ik dus zeggen dat de ontmoeting met de octopus zeer hartelijk en genegen was. Die avond gingen we trouwens ook een zonnebril kopen voor mijn vriendin die de hare vergeten was (hahahaha) maar die ook een bril draagt en dus vaak met twee brillen op liep. 

Slapen deed ik absoluut verschrikkelijk. Vriendin Eillish had een verkoudheid opgedaan en als er iets is dat ik haat (haha veel) dan is het ademhalingsgeluiden van een ander. Ik word daar ongelooflijk gefrustreerd van, en dan was er nog eens het geluid van brommers en allerhande ménsen buiten, dus ik had het niet zo voor elkaar. 

Dag twee: Olhão en modderbenen

Gelukkig konden we de volgende dag ontbijten. Als je daar een koffie vraagt krijg je zo’n heel sterke espresso en dat vind ik vies, en ik krijg er ook nog eens hoofdpijn van. Ik hou van koffie met water! Love it! Ik hou ook van pastel de nata, dat typische Portugese gebakje. Ik bestelde er onmiddellijk twee en besloot dat aan te houden als vast ontbijt voor de rest van de vakantie. 

In de voormiddag gingen we naar Olhão, een leuk vissersdorpje. Ze hebben er versmarkten, een beetje zoals la boqueria in Barcelona, maar kleiner en Portugeser. Ik kocht een vijgenrol. Daarna liepen we nog wat door de kleine straatjes, onder andere op zoek naar een paraplustraatje dat daar zou zijn maar dat we nooit vonden. We weten niet goed of het nu een mythe is of niet. 

Rond de middag gingen we terug richting Praia de Faro, maar we stopten deze keer bij Ria Formosa: ook een eiland dat niet lijkt op een eiland, maar wel heel tof is. We wilden graag stand-up paddle doen maar daar moest je les voor volgen en dat was lastig, dus we gingen in de plaats kajakken. Voor twee euro. We dachten dat we het verkeerd begrepen hadden, maar het was werkelijk twee euro. Daarvoor wil je wel eens tot boven je knieën in de modder belanden! Heb je ervoor over, niet waar! 

Het zit zo: onze kajak kwam vast te zitten. We zaten eerst maar een beetje rond te kijken en tevergeefs te paddelen, maar we beseften dat er actie moest volgen. Mijn vriendin vond het water vies, maar ik dacht “zo erg kan het toch allemaal niet zijn, een beetje modder hooguit!” en was redder van dienst. Ik stapte uit de kajak, zette één stap en zakte tot mijn knieën in de modder. Hilariteit natuurlijk, want ik had het weer gekund, en ik trok de kajak eigenlijk gewoon verder de modder in, dus ik wist prima wat ik aan het doen was voor twee euro. 

Later die namiddag zagen we cheesy garlic bread op de kaart staan en dat was één van de betere dingen die ik in tijden gegeten heb. Met een wijntje en een view, het was prachtig! 

’s Avonds speelden we cards against humanity waar ik een kwart van het Engels niet begreep en af en toe een random kaart legde die dan toch gekozen werd, maar misschien is mijn humor minder zwart dan gedacht. Ik zal het bij cynisme houden. 

toen was ik vermoedelijk aan het plassen

Dag drie: op naar Siberië

De pasteleria van de pastel de nata was dicht. Ik at dan maar brood. Ik heb er mij na een half uur overgezet. 

Die dag zetten we koers naar de Siberische Zee. We dachten ’s ochtens nog nietsvermoedend dat we naar Benagil gingen, want we leefden die ochtend nog in de waan dat Siberië en Portugal niets met elkaar te maken hebben. Benagil, dat is immers het strand waar die befaamde grot van Benagil ligt, en ik wou die absoluut zien.

Het strand zelf – de grot is van daar niet zichtbaar – is ook mooi, en er was voor een keer niet veel wind. Het oorspronkelijke plan was om naar de grot te zwemmen, maar toen ik zelfzeker (ik kan het!) mijn voeten in het water zette, werden ze POEF weggebrand. VAN DE KOU. Net zoals een wrat die vroeger bij de huisdokter werd weggevroren, dat brandde ook. Ik probeerde er aan te wennen en dacht koppig “maar het kan toch niet zo koud zijn!” en probeerde de korte pijn en ging los het water in, maar dat was zeer idioot. Ik ging schrijven: in mijn top 15 van idiote dingen, maar ik heb zeker idiotere dingen gedaan.

We gingen dus niet zwemmen naar de grot van Benagil. Je kon er ook een kajak huren, aan 30 euro. Het contrast met de vorige dag was nogal gigantisch, dus we werden daar een beetje nukkig van. 30 euro! Maar ik wou de grot zien, dus ik ademde eens diep in en uit en argumenteerde. Gezien al de rest zo goedkoop was (pastel de nata + koffie = 1 euro) vond ik een uitspatting van 30 euro kunnen. En zo geschiedde! We gingen nog even wat drinken en mijn vriendin toverde zomaar een verloren pastel de nata op tafel, het had niet beter kunnen gaan.

Daarna ging het iets minder euh, vanzelf. Kajakken op een rustig meer, dat kan ik intussen (enfin), maar kajakken op zee is nog een ander verhaal. Golven, woeste golven, en niet te vergeten: ijskoude golven! Mijn vriendin had haar winterjas meegenomen en er was nog gegrapt “gaan we naar Siberië ha-ha” maar toen ontdekten we dat we zijn beetgenomen en dat Siberië dus wel degelijk ergens in het Zuidwesten van Portugal ligt. Weer wat bijgeleerd!

’t Was het wel waard. Ik vond het heel schoon. We lieten de kajak even aangemeerd liggen, namen wat foto’s voor the gram en zetten ons in ’t zonnetje op het strand. We genoten van het speciale gevoel van omringd te zijn door grootsheid en simpelheid tegelijkheid. Ik startte daar ook mijn schelpenverzameling: ik zag er allerhande roze spikkeltjes in het zand en nam wat van die schelpjes mee in mijn waterflesje. 

Ik wou wel de heeeeeele tijd blijven op het strand van Benagil, maar om op tijd de zijn voor de zonsondergang die avond gingen we terug. In de sunset bar ’s avonds stond mijn stoel los waardoor ik er de hele tijd bijna vanaf viel maar de zonsondergang was erg mooi, en gezien we zo dicht bij de luchthaven zaten konden we het combineren met vliegtuigwatchen.

Dag vier: O Farol, eiland van mijn dromen

Ik droomde dat een vliegtuig van Easy Jet crashte. Graag haal ik nog eens mijn onbestaande website aan, madamekelly.be, daar houd ik voorspellingen bij. Ik zou in de nabije toekomst niet met Easy Jet vliegen, maar wie ben ik! 

We gingen om pastel de nata en gingen daarna naar Farol. Farol is een eiland dat je in 35-40 minuten met een bootje van de haven van Faro bereikt. Ik was blij want het oorspronkelijke plan was om naar Albufeira te gaan, maar ik had gezegd dat ik niet veel zin had om veel te stappen die dag. Niet dat we de dagen daarvoor al zoveel gestapt hadden hè, maar tja, vakantie?

I love Farol. Amai. Als je ooit eens 100% wil ontspannen moet je naar daar op vakantie. (Ik kan altijd gaan, ik maak mij altijd wel druk om iets dus dat is meegenomen). Het is een functionerend maar mega strandeiland, met leuke gekleurde huisjes en een prachtig strand. Hier loop je van ’s morgens tot ’s avonds in je strandkledij en slippers. 

Het was een heerlijke dag daar. We kochten bolas (boules de berlins) op het strand, aten chipkes, ik las mijn boek. We verzonnen verhalen bij een opmerkelijke Franse familie die achter ons aan het chillen was. Op een gegeven moment verkondigde ik dat ik “wel eens zin had om een strandwandeling te maken” en mijn vriendin antwoordde dat ze me kon vermoorden. Ik had dus inderdaad een paar luttele uren daarvoor gezegd dat ik niet zo in was voor wandelen. Maar ja, dat was dorp- en stadswandelen, dat is volgens mij iets anders. Wat vinden jullie?? Ik wandelde dus met mijn voeten in het water, kwam twee honden tegen die mijn vriend werden (ze moesten eerst nog wat wennen) en was helemaal blij. 

Dag vijf: déjà vu

Pastel de nata. Haha. We gingen daarna toch richting Albufeira, dat me niet zoveel zei maar waar je blijkbaar lekkere cocktails zou kunnen drinken. Ik vond Albufeira niet bepaald de moeite en erg toeristisch, en het cocktail ding was dicht. Albufeira is zo de typische plek waar je aangesproken wordt door die ellendige obers voor restaurants met foto’s van slecht eten op borden dat nog slechter gaat geserveerd worden. Ergens daar tussen waren er wel nog mooie straatjes. Er was een strand maar ik had mijn bikini niet aan, dus we aten een veel te groot ijsje en gingen daarna ergens anders wat drinken, en speelden Keer op Keer of onze versie daarvan. Ik begreep het toilet ook niet: ik duwde aan een deur en dacht dat het toilet bezet was en wachtte, maar het was een schuifdeur. Goede punten!

We gingen nog even langs de hotels bij Albufeira (mijn toerismehart is nog niet helemaal weg) en bij die TUI-vlaggen bij de ingang van het hotel kreeg ik een déjà vu: alsof ik zomaar zou kunnen switchen naar mijn uniform en door de glazen deuren zou kunnen wandelen. Dat gebeurde niet. We gingen naar een viewpoint. Ik denk dat dat beter was. 

’s Avonds maakten we als traktatie voor de logéhouder Belgische frietjes klaar en keken daarna een thriller, die een beetje vies was, maar best nog goed. Seven, denk ik. 

Dag zes: thee en zonsondergang

Ik deed de rolluik naar omhoog en er waren wolken. Mijn hart brak! De laatste volledige dag en wolken! Na de pastel de nata gingen we terug naar Praia de Faro om daar wat rond te hangen, in de hoop dat de wolken dan vanzelf zouden oplossen. Dat deden ze! In de plaats daarvan kwam de wind. Gelukkig hadden we de parasol waardoor we er helemaal in zaten, bijna volledig afgeschermd.

We wilden nog eens cheesy garlic bread eten maar die beachbar was dicht, en dat was schrijnend. In de plaats daarvan gingen we naar Wax, die van de eerste dag, waar ook “garlic bread with cheese” op de kaart stond. Het bleek een lookpizza te zijn. Niet helemaal correct en ook niet zo lekker. 

We wilden de vakantie afsluiten met pizza op het strand bij zonsondergang. Er zouden nog wat oud-collega’s van mijn vriendin langskomen en terwijl we wachtten op de honger, druppelden er wat mensen langs. Toen we uiteindelijk iets gingen eten had ik verschroeiende zin in iets zoet en keek ik op de dessertenkaart, maar natuurlijk kwam die ober eerst vragen wat we wilden drinken. Ik had keuzestress en ik moest ineens heel snel beslissen dus ik bestelde thee. Dat was eigenlijk erg slim, men zou mij meer onder druk moeten zetten, want er was opnieuw veel wind en zo warmde ik helemaal op. 

Dag zeven: museumbezoekers op het vliegtuig

Naar huis! Jammer voor de stranden en niet jammer voor mijn slaap. Ik genoot van mijn laatste pastel de nata’s en daarna gingen we naar de supermarkt, om er mee te doen voor het thuisfront. Het waren kakelverse dus ik ben er uiteindelijk in geslaagd om er platte schijven van te maken. Hoe ik het doe? Talent. Zit in de genen. 

Op het vliegtuig zat ik deze keer achteraan en we wachten altijd best lang met opstappen, dus toen ik mijn raamplaats wou opeisen (yes) zaten daar al twee mensen. Een koppel, 50-60 jaar, museumbezoekers tot in de kist. Zag ik zo. Vinden zand vies. Vinden meisjes met een vogelnest als haar ook vies. Jammer want ik zou daar toch zitten hahaha, maar ik moest eerst mijn handbagage nog opbergen. De bagagevakken zaten al behoorlijk vol en mijn bagage hummelde er nog half uit, en ik kon er niet goed aan, dus ik moest op de stoel gaan staan. Mensen drumden langs mij “want straks vertrekt het vliegtuig terwijl ik nog RECHTSTA”. Ik zwaaide nog eens naar de museumbezoekers en met een dode blik naar mij stonden ze op. Ik durfde mij amper bewegen de gehele vlucht, maar ik heb wel eens een nies opgewekt. 

Al bij al: een vakantie zoals ik ze graag heb want ik heb veel schelpen verzameld (ik moet ze nu nog eens verzamelen vanuit al mijn tassen waarin ik ze heb opgeborgen) en we hebben het woord “vibesss” gemiddeld vijftien keer per dag gebruikt. Alles was een goede vibe. Zo moet dat, op vakantie, zo hoort dat bij een goeie vriendschap. Een aanrader, die Algarve: heel onderschat, maar misschien net daarom nog zo mooi.

Dit bericht heeft 14 reacties.

  1. Shirley

    Wat heerlijk om zo mee te kijken met je vakantie. Ondanks het slaapgebrek ziet het er heel fijn uit. Hopelijk kun je tijdens je werk een beetje bijkomen. Oh, en je hebt me geïnspireerd om aan mijn eigen reisverslag van mijn vakantie vorige week te beginnen. Dus ook bedankt daarvoor.

    1. kellynosmalltalk

      Haha het slaapgebrek is idd ingehaald nu, gelukkig! Ik ga je reisverslag eens lezen!

  2. Audrey

    Yessss, een reisverslag van Kelly, mijn lievelings!

    Wow, die grot! Wel megafotogeniek. Toiletten met schuifdeuren vind ik echt het stomste idee ooit, dus het ligt echt niet aan jou.

    1. kellynosmalltalk

      Yes!!!! Ja iedereen druk aan het fotograferen daar. Ja dat begrijp je toch niet?? En dan ook met een halve meter tussen de vloer en de deur.

  3. Wat leuk om over je vakantie te lezen! Vakantiedagboekjes zijn inderdaad één van de leukste dingen om te schrijven, kun je vanaf thuis nog even terug in de vakantiestemming. En dat koude water, ik kan me helemaal voorstellen dat zwemmen daarin niet fijn is. Ik heb één keer een nieuwjaarsduik gedaan terwijl het buiten 0 graden was en dat prikte ook enorm.

    1. kellynosmalltalk

      Ja, klopt helemaal! Daarom herlees ik ze misschien ook wel soms haha, mijn Provence-verslag vind ik nog altijd erg leuk. Jeeeee een nieuwjaarsduik ja, nu weet ik zeker dat ik die nooit ga doen :p

  4. Lesley

    Haha ik vind dat dus ook altijd kut: als de zon er ineens doorkomt en ik mij in een beach bar installeer maar dus totaal onvoorbereid geen boek bijheb. Wat moet ik daar dan zitten doen??? Heel schoon ook, dat strand en die grot! Oooh en ik vind Se7en echt een goeie film!

    1. kellynosmalltalk

      JA!!! Ineens schoon weer en dan ja, dan telt het niet volledig want waar is dat boek :p

    1. kellynosmalltalk

      Haha thanks, blij dat ik ze overgebracht heb :p

  5. Robin

    Die grot, zo heerlijk! Moet echt fantastisch zijn ook om te kunnen kajakken daar :p Zou ik ook meteen gedaan hebben als ik kon!

    Was fijn om uw verslag te lezen 😀 Ik ga het toch opschrijven denk ik, Algarve!

    1. kellynosmalltalk

      Ja was een euh, ervaring haha! Ik was vooral bezig met overleven denk ik, de zee was nogal wild :p

  6. Wildcard

    Mooi verslag en foto’s, ne mens krijgt direct goesting naar zonnig weer 🙂

    1. kellynosmalltalk

      Ha, da’s de bedoeling!!

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.