Je bekijkt nu Zwembad vol zelfbewustzijn

Zwembad vol zelfbewustzijn

Nog steeds ga ik af en toe zwemmen in ons gemeentelijk zwembad. Op een hittedag is het verfrissend, op een herfstdag bijna zomers. Daar diep onder water, daar is alles vredig, vrij en stil. Daarom zwem ik graag.

Er zijn nog mensen die in het gemeentelijk zwembad komen zwemmen – die zullen daar wel allemaal hun redenen voor hebben. Ik vroeg mij zo af: zou je het zwembad eigenlijk kunnen afhuren op jezelf? Gewoon, zonder reden, als je er maar genoeg geld voor neerlegt? Nee, ik kom niet in groep fitnessen op matten op het water, paaldansen onder water of seniorenzwemmen, ik kom alléén zwemmen! Een bad voor mij alleen! Dat van de gemeente! VOOR MIJ! ALLEEN!

Want die mensen in dat zwembad, die zorgen ervoor dat ik nogal zelfbewust word. Niet zozeer over hoe ik eruit zie – hoogstens dat mijn badpak aan mijn lijf plakt en dat mijn navel er zo heel vreemd uitziet en oh god, de mensen kijken zéker naar mijn navel – maar over hoe ik mij gedraag. Ik moet mij zo normaal mogelijk gedragen.

Dat is gedoemd om te mislukken. Ik ben namelijk geen normale.

Ik vind het niet altijd leuk om aandacht naar mezelf te trekken, maar bij mij gaat er vaak iets mis. Ik doe er niet om, maar ik laat dingen op de grond vallen. Ik zeg iets raars. Ik vergeet iets zeer simpel, dat voor de wereldbevolking, voor kinderen, foetussen, kikkerdrillen opvalt, maar voor mij niet. Ik ben verstrooid. Ik stap dus met mijn badpak en bungelende duikbril naar dat bad en ga aan de rand zitten, nadenkend. Mezelf overlopend. Heb ik nog sokken aan? Mijn onderbroek? Mijn bh? Heb ik gewoon wel een badpak aan?? Visioenen, heb ik, van mezelf met sokken in het zwembad.

Dan zwem ik. Steeds meteen onder water: heerlijke, korte koude pijn. Ik denk zonder sokken. Ik bedenk onmiddellijk dat mijn benen zeker raar zwieren. Dat ik niet zo raar moet ademhalen als ik boven water kom. En daarna dat mijn ademhaling lawaai maakt en dat mensen dat zeker horen en dat niemands ademhaling lawaai maakt tijdens het sporten tenzij van mensen met 0,0 uithoudingsvermogen en zo iemand ben ik toch niet! Zo zwem ik, tot ik het eventjes vergeet. Tot ik aan het water denk, en aan niets.

Ik blijf aan niets denken, en dan komt er een mens dichtbij. Het zal weer eens niet dat een soortgenoot mijn mindfullness moet verpesten – iemand die mijn competitiedrang wakker maakt, en ineens, uit het niets, een fractie van een seconde sneller zwemt dan ik. Ze haalt mij in! Hoe durft ze! Ik word niet ingehaald, ik haal in – of ik dénk dat ik anderen inhaal. Mijn competitiespieren worden geactiveerd en ik zwier harder met mijn benen. Zwem sneller. En nog sneller.

En ik krijg een slok chloorwater met menselijke resten binnen. Een beetje huidschilfer, een beetje urine misschien. Je weet het niet! Ik moet er alleszins door hoesten. Zo’n harde hondenhoest, en dan nog wat kleintjes, maar ik peddel in het midden van het zwembad, en als ik nu moet hoesten dan trek onnoemelijk veel aandacht trekken van tja, iedereen, en van de redders, die zouden denken dat dat ene meisje die zo raar met haar benen trekt dus werkelijk niet kan zwemmen en aan het verdrínken is! Ik zwem verder, terwijl ik een hevige hoestbui camoufleer, en terwijl ik de mevrouw van de competitie aan mij zie voorbijgaan. Mijn longen en mijn hart scheuren.

Mijn hoestbui trekt weg als ik langs de rand van het zwembad rust tussen mijn 250 meters door. Ik adem. Lach om mijn onnozel gedrag. Vanbinnen hè, vanbinnen, stel je voor dat anderen zouden zien dat er langs de kant van het zwembad iemand hysterisch zit te lachen om zichzelf! Dat kunnen we niet maken.

Dit bericht heeft 8 reacties.

  1. Audrey

    Hahaha, heerlijk weer dit! Wat ik dus echt heel stom vind is dat ik nu op mijn leeftijd niet meer gewoon in het zwembad kan chillen zoals ik als kind deed. Inderdaad gewoon lekker in dat water hangen (of het liefst onder water zijn) en gekke bewegingen en dansjes maken terwijl je in je fantasie van alles kan verzinnen.

  2. Ik moet hier gewoon elke keer komen zeggen hoe zalig ik het geschreven vind :p Echt top weer! Zwemmen ja, fantastisch maar soms een hel :p Weet niet wat ik er voor de rest nog over kan zeggen, want onnozel doen doe ik ook wel maar dan met minder competitiedrang :p

    Ik hoop alleszins dat ge nog leeft na inname van al die menselijke resten!

  3. En jij bent dan nog slank ik moet met mijn lichaam van zo’n glad trappetjes af. De laatste keer bleek ik uitslag van het bandjes aan de kluissleutel te krijgen als in vrijwel meteen tussen het kluisje en het zwembad en deed hem aan het bandje van mijn badpak. Dat natuurlijk na een fanatiek baantje losliet. En ik kan duiken alleen draag een bril en moest een knul vragen mijn sleutel op te vissen en zijn moeder om het bandje weer vast te maken. Ik heb het opgegeven ondanks dat ze erg vriendelijk waren het gemeentebad.

  4. Irene

    Helaas wel herkenbaar. Ik zeg helaas want ik vind dat irritant dat ik me altijd zo zelfbewust ben. Ik wil me daar gewoon niets van aan trekken. Ik ben ook altijd bang dat mijn badpak ineens naar beneden floept als ik op het trapje klim terwijl dat nochtans stevig rond mijn lijf zit.

  5. weetikhet

    Is ergens ook wel het mooie er aan.
    Je zo bewust zijn van de ander, dat je je gaat gedragen op een bepaalde (gecrispeerde ?) manier.
    Het IS mooi, EN nuttig, want wat is het tegendeel ?
    Dat je die sociale controle niet hebt op je gedrag, en zodus kan doen wat je wil, zodat je normen vervagen.
    (buik niet intrekken, boeren laten, met je vingernagel tussen je tanden pulken, … je weet wel, corona/lockdowngedrag eigenlijk)
    Tof, altijd opnieuw, de Kelly wereld.
    Merci.

  6. Lesley

    Ik ben vaak wel nogal zelfbewust, maar in het zwembad eigenlijk niet. Ik heb daar ook geen bril op en zie dus geen knijt, misschien helpt dat haha. Ik heb het al te druk om nergens tegen te lopen en ik zie ook gewoon geen andere mensen staan dus ik vergeet ze gewoon efkes hahaha.

  7. Wat grappig om te lezen en sommige stukjes zijn inderdaad – zoals anderen ook al opmerkten – heel herkenbaar. Bij mij hangt het geheel van mijn stemming af of ik zo zelfbewust ben of niet. Soms denk ik er totaal niet over na en op andere dagen heb ik het gevoel dat iedereen naar me staart, me raar vindt of iets in die richting. Wat altijd helpt: jezelf eraan herinneren dat je dit soort gedachten niet over andere mensen hebt, dus waarom zouden zij wel zo over jou nadenken?

    1. kellynosmalltalk

      Ja, dat is echt een heel goede tip! Ik kan mij soms bewust zijn van mijn haar dat wat vettig wordt terwijl andere mensen daar helemaal niet op letten – die zijn met zichzelf bezig, ik en mijn vettig haar zijn echt niet belangrijk genoeg, haha.

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.