Je bekijkt nu O Barcelona: de stad van de zon en de mensenplaag!

O Barcelona: de stad van de zon en de mensenplaag!

Zoals al in mijn vorig blogbericht te lezen viel, ging ik plots naar Barcelona. Want waarom zou je niet naar Barcelona gaan voor 58 euro heen en terug! Ik ben een redelijk spontane maar tegelijkertijd ook een redelijk paniekerige, maar het Belgisch weerbericht overtuigde mij. Regen en wind terwijl ik ook 28 graden kan scheppen voor 58 euro??

Zie hier zie daar. Moeder ging mee. We boekten een hotel met ontbijt en hip rooftop zwembad en dichtbij het strand: meer moest dat allemaal niet zijn in feite. Wij zouden wel eens gaan CHILLEN! Ik vind het altijd tof om in ’t goed weer te zitten als het in België regent. Hahaha, denk ik dan. Hahaha! (De karma komt, vanzelfsprekend en uitgebreid). Ik neem jullie met plezier mee in een reisverslag van iemand die niet tegen drukte kan en vijf dagen in een drukke stad verblijft. Zoals Carol Beer zou zeggen: fun, fun fun. FUN.

Oké, ons hotel was Acta Voraport, dat dichtbij de Rambla de Poblenou lag. Die Rambla is net zoals de bekende, grote Rambla (bij Plaça de Catalunya pal in het centrum) het walhalla van restaurants, maar dan veel beter en vooral minder toeristisch. OLÉ, vond ik! De locatie was dus muy bien: de metro was ook gewoon dichtbij. Dat ontbijt was ook echt lekker en het personeel was tof. Het enige was wel dat er veel, tja, hoe moet ik dat zeggen, Instagrammensen in het hotel verbleven. Of fitnessmensen. Ik weet het niet goed, misschien is daar wel zo’n slangwoord voor dat ik niet ken! Maar ja you know what I mean: voortdurend die telefoon vast, grote zonnebril op, kinda perfect lijf. Niemand las een boek!!! Behalve moeder en ik. Compleet ongehoord, vonden we. Als ik een hotel open, dan verbied ik telefoons en verplicht ik boeken aan het zwembad.

Dag één: paniek, zon en honger

De dag van vertrek hadden we onze vlucht om 12:35. Chill! Absoluut! Ik had alle coronapapieren ingevuld (we waren dus allebei volledig gevaccineerd) en ik heb zeker twintig keer nagelezen of ik alles had. Uiteindelijk konden we de hele luchthaven passeren zonder één coronadocument en konden we ook gewoon nog half besmet van corona op het vliegtuig gesukkeld zijn. Ah, cute! Eigenlijk ging alles vlot: bij aankomst namen we eerst de aérobus: die verbindt je vlot van luchthaven naar het centrum en we moesten dan nog kort de metro nemen. Ik had zo’n vijf dagentickets op voorhand geregeld (via Hola Barcelona: als je online bestelt krijg je 10% korting) maar MIJN TICKET WERKTE NIET HAHAHA. Ik steek dat in die machine, en ik krijg een vage boodschap. Moeder stond intussen al aan de andere kant van het machine. Dus: ik ben moe, bezweet (want zo gaat dat van 18 naar 28 graden), sleur met die handbagage en mijn sjakos, en mijn metroticket werkt niet. Dat ik zonet gekocht heb. Een mens zou er mee lachen, is het niet!
MAAR IK GING HET METROSTATION OPBLAZEN. Halleluja zeg.
Dat duurde tot er een keivriendelijke mens met zijn moeder door kreeg dat er een meisje compleet ging doorslaan en panikeren en probeerde te helpen, en mij uiteindelijk een één rit ticket kocht. Zomaar! Uit het niets! Die biedt mij dat aan! Ik had dat ook gewoon zelf kunnen doen maar dat was niet in mij opgekomen – die mens was gewoon nog helder in zijn hoofd. En heel vriendelijk. Eeuwige dank aan die mens: MUCHAS GRACIAS SENOR eres un héroe y hablo un poco español maar op dat moment was ik het vergeten.

De check-in in het hotel ging wel vlot, en we installeerden ons daarna gewoon aan het zwembad. ’s Avonds gingen we tapas eten en slapen. Ik droomde van de metro.

Dag twee: trappen voor nada de botten

Op vrijdag liet ik mijn waterflesje vijf keer vallen. Gewoon, poef, uit mijn handen! Ik besliste dan maar dat ik een aandoening heb waardoor mijn hersenen gewoon vergeten dat ze iets vasthouden. We gingen die dag ook naar de Sagrada Familia (niet binnen, wegens gierig) en maakten de klim richting Parc Guell. Veel trappen! Veel foto’s! Toen we daar aankwamen bleek dat je kaartjes online moest reserveren en dat de eerstvolgende pas binnen anderhalf uur beschikbaar waren. Pffffff. Moet je tegenwoordig alles plannen? Zeer vermoeiend. Moeder ging tussen de bosjes plassen. We klommen terug naar beneden. Gingen eens langs het strand in Barceloneta voor nog een portie patatas bravas en mensen kijken. Veel gekke sporters! Ik vond het verbazingwekkend ook dat die mensen dat durven: zomaar op die drukke boulevard lopen met het gloeiende besef dat iedereen naar je kijkt en je nergens tussen de bomen adem kan pakken?? Anyway, mensen zijn raar. En vermoeiend! Daar kom ik later nog op terug.

We gingen nog kort even naar het zwembad. Wat beschaamd ging ik ook zwemmen (dat is niet nodig, maar ja, Instagrampeople) en ’s avonds gingen we vis eten. Ik had weer zo’n restaurantje online gevonden (Els Pescadors) en het was inderdaad erg lekker, maar het was niet nodig om mij een kar dode vissen voor te stellen. Ons moeder kreeg er de slappe lach van. We aten sardientjes (er stond iets van Barcelona bij dus ik dacht: iets lokaal, lekker enal) maar ’t was een beetje weinig, dus we namen ook dessert. Was erg lekker! Els Pescadors bevindt zich op leuk plein vol witte huisjes, verwijzend naar het maritieme verleden van de wijk. Anekdote tussendoor: bij restaurants was het altijd enorm verwarrend omdat ik in perfect Spaans een tafel kan vragen en eten kan bestellen, maar dat die daartussen ratelen en ik daar standaard ‘SI PERFECTO GRACIAS’ op antwoord. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Dag drie: medusaverhaal en de mens is een plaag

Op dag drie zei ik voor de zevende keer aan mama dat het drinkwater in Spanje perfect drinkbaar is, maar het gewoon hoogstens wat naar chloor smaakt. Het was heerlijk weer, en we besloten een dag te chillen aan het strand. We konden gewoon te voet naar Bogatell beach: tien minuutjes, inclusief ons mama die water kocht in de supermarkt. Dat was op zich ook wel handig, want het was ook de dag dat ik vijf keer de hik had. Ik word altijd behoorlijk geïrriteerd van de hik hebben.

Toen we aankwamen op het strand was het vrij druk, maar het lapje strand is ook gewoon niet zo breed zoals bij ons. Of lang. Ik ken het verschil niet. We kozen een plekje aan de zijkant. Ik had ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ mee om te herlezen (lievelingsboek) en het water was heerlijk: er waren golven, maar niet te veel, en de temperatuur was perfect. Ik zwom, en ik dreef. Voor ons zat een ouder koppel in strandstoelen in het Catalaans te keuvelen (begrijp ik echt helemaal NIETS van, wat een taaltje) maar toen een papa met zijn kinderen arriveerden, hoorde ik iets over cuidado en medusa. Medusa, dacht ik. DAT ZIJN KWALLEN! Voorzichtig voor de kwallen!

Toen ik een jaar of 17 was, werd ik gebeten door een kwal in Malta – of Gozo, eigenlijk. Ik voelde een scherpe pijn en dacht dat een piranha-achtig beest mij gebeten had. Wist ik veel!! Die redders hielpen mij uit de zee en zeiden “jelly fish”. Nu, mijn Engels was nog niet zo denderend en bij jelly fish dacht ik aan zo’n bubbelvis met stekels. HAHAHAHAHA. Ik vind het zelf altijd een heel grappige anekdote. In het hotel (lol wat was 4G toen) googelde ik met mijn paarse telefoon “jelly fish” en dacht ik: aaaaah, maar het was een kwal! Ah ma jongens toch! Los daarvan was het wel een vrij giftige want de zwelling duurde lang en ik heb nog steeds pigment op mijn rug en arm ervan. Ik ben dus niet de grootste fan van kwallen! Dat wou ik zeggen!

Ik zei dus tegen mama dat ze moest oppassen van de kwallen, en ze antwoordde trots dat ze er ééntje was tegengekomen. Daarna ging ik wel nog in de zee maar voorzichtig en was het helaas gedaan met onbezorgd drijven. Het werd ook alsmaar drukker en drukker: als ik even mijn ogen dichtdeed, waren er weer mensen bij. En nog. En nog. Oké, het was zaterdag en het was vooral lokale bevolking: maar al die mensen, van waar blijven we die eigenlijk halen? Hoe komt dat eigenlijk dat wij met zoveel zijn? Ik ga daar heel onbeleefde dingen van denken die ik eigenlijk ook gewoon niet op mijn blog ga schrijven want er zou kunnen beweerd worden dat ik een mensenhater ben en dat is niet zo, ondanks dat ik herhaaldelijk gezegd heb: “ik haat mensen!!!”. Ik hou best van mensen, je moet ze alleen niet voor mijn ogen laten samentroepen en lawaai laten maken.

Ondanks dat ik overprikkeld was na een dag chillen op het strand, gingen we ’s avonds pizza eten in het centrum. Ja, pizza in Barcelona, maar mama had al heel lang een allesoverheersende zin in pizza, dus ik googelde lekkere pizza. Bij NAP in het centrum vonden we die. De pizza was groot en lekker en goedkoop, dus het was all good. 22 euro voor twee gigantische pizza’s en drie drankjes … top! Daarna gingen we nog eens naar de Rambla (want tja, die moesten we ondanks alle toeristen toch gezien hebben, vond ik) en toen moest mama plassen. Het was dringend, en ondanks mijn haat tegenover tourist traps gingen we dus iets drinken op de Rambla. Moeder kreeg een cerveza van een liter – totaal onredelijk, ik had het eigenlijk gewoon moeten zeggen – waardoor we 13 euro kwijt waren voor bier en water. Ik heb eens kwaad gekeken naar die obers, want dat is uiteindelijk iets dat ik goed kan, kwaad kijken.

Dag vier: De Toiletcirkel, en Gaudi was er ook ergens bij

Op zondag ging ik fris ontbijten want ik had wel gewoon goed geslapen, en was best klaar voor een dagje toerist zijn. We wilden nog eens naar La Boquería, dat is die grote overdekte versmarkt. De Passeig de Gràcia ook. We nemen de metro en ik schakel Google Maps opnieuw in, die ik haat, maar zonder wie ik uiteraard niet overleefd had, richting La Boquería. We komen aan bij een lege versmarkt. Want ja, het is zondag, en op zondag doen ze niet aan markten. Ook niet voor toeristen die niet beseffen dat het zondag is en voor wie elke dag hetzelfde voelt, nee!!! Ik kreeg een enorm “aaah” gevoel in mijn hoofd. Nochtans kan ik normaal goed relativeren, maar het ging mij niet. We gingen dan maar koffie drinken, want we moesten allebei wéér plassen. Eigenlijk is dat een voortdurende cirkel bij zo’n trips: je moet plassen, gaat ergens iets drinken want daar is een toilet, en daarna moet je weer plassen want je hebt net iets gedronken. Enfin! Ik bestelde een ijskoffie. Ik kreeg mijn klein kopje koffie en daarnaast een colaglas vol ijs. Mijn hoofd knetterde. Ken je het dat je soms niet weet hoe heel banale dingen werken? Iederéén weet het want het is zeer eenvoudig, maar jij niet? Het kan aan mij liggen maar ik heb dat af en toe. Anyway: de vonken vlogen er weer vanaf want ik begreep het niet. Ik kan toch geen ijsblok in mijn kopje doen, want dan loopt het over. Maar moet ik dan mijn koffie in mijn colaglas gieten? Waar slaat dat nu weer op?? Koffie uit cola drinken? En dan moet ik dat overgieten zonder te mórsen? Doe eens niet zo belachelijk allemaal. Uiteindelijk giette moeder het over. Met lichtjes morsen. Daar kwam dan nog eens bij dat ik Parc Guell tickets aan het checken was, maar dat je met kredietkaart moest betalen en dat die website mijn bakje van de bank vroeg. Dat uiteraard braaf in België lag.

Fun fun fun. Fun. Ik zei het!

De koffie had wel gesmaakt en na één koffie mokken (hahaha) kwam ik uit mijn “de wereld is mislukt”-beeld. We gingen wel wat anders doen! De huizen van Gaudi bekijken bijvoorbeeld. Dat was eigenlijk een heel leuk en ik vond ze ook erg mooi. We zagen Casa Battló, Casa Milà en Casa Vicens. Casa Vicens vonden we het mooiste: het was er ook heel rustig, dus we hadden de tijd om het te bekijken. Als ik het op voorhand had geweten, dan had ik misschien wel tickets gekocht.

Casa Battló
Casa Milà

Casa Vicens
Casa stemmingswisseling

We gingen daarna via La Barceloneta nog eens naar dat deel van het centrum. We wilden wel nog even op het strand rusten (want we hadden al een stuk of 15 km gestapt) maar dat was buiten de euh, mensen, gerekend. Het was verschrikkelijk druk, en mensen waren verschrikkelijk lastig. Ga ergens anders wiet roken. Ga ergens anders pompmuziek spelen. Echt.

We gingen weer wandelen en liepen via Port Vell opnieuw het centrum in. Grappig om te zien hoe rond half 7 de eerste toeristen al fris gewassen aan tafel zitten, en een ander deel nog in strandkledij rond sleffert.

’s Avonds aten we lekkere tapas bij Passeig 9. Ik at voor het eerst sinds Gran Canaria nog eens berenjenas fritas (gefrituurde aubergine) en ik was helemaal in mijn nopjes ermee.

Dag vijf: Tschüs en au revoir en adíos (plus een hond)

De laatste dag. We vonden het allebei wel genoeg, zo. We ontbeten nog eens erg uitgebreid en pakten heel à l’aise onze bagage (al was het niet veel): onze vlucht was pas 21:20. Ik kreeg het nog eens lastig omdat ik mijn sjakos niet in mijn handbagage kreeg, maar het hotel had een bagageruimte met lockers. Heel verstandig en heel makkelijk opgelost.

We gingen daarna dus effectief naar La Boquaría. Ik vond dat wel de moeite! Ik zou aanraden om er met lichte honger naartoe te gaan. We dronken enkel een sapje omdat we net hadden ontbeten. Door dat sapje kon dat mondmasker ook weer even uit (want binnen, dus moest op) en dat had de halve markt intussen wel door. Iedereen aan het sapje! Daarna gingen we nog even shoppen en ik kocht een zachte trui voor 6 euro: ja, raar, maar ik kocht ook een voetbandje. Daarna gingen we koffie drinken en naast ons zat een superlieve hond (met eigenaars, ja ja). Het was zo’n straathond met wat grijze plukjes haar en hij kwam de hele tijd aandacht vragen, en sprong plots op ons moeders schoot! Compleet aandoenlijk en absoluut het liefste dat ik de hele vakantie gezien heb. De hond. Het is weer niet raar. De eigenaars waren ook erg lief, trouwens. Dat heb je bij mensen met honden.

Uiteindelijk gingen we nog even chillen aan het zwembad voor we richting luchthaven zouden vertrekken. Ik had op voorhand online ingecheckt maar had niet gezien dat we geen QR-code hadden gekregen, dus bij de security konden we helemaal terugkeren langs de lijn hahaha. We moesten dus nog langs de check-in balie passeren, wellicht om het PLF-formulier te tonen. Moeder was in haar nopjes, want we zaten toevallig naast elkaar op rij 3, en ze had nog nooit zo vooraan gezeten op een vliegtuig. Ik denk dat het de eerste keer was dat ik met Brussels Airlines vloog, en ik was wel een beetje onder de indruk van hun professionaliteit. Perfect drietalig, die cabin crew. We landden iets vroeger dan verwacht en vriendin Eillish kwam ons oppikken. En toen, ja, was ik erg blij dat ik het stukje van station naar huis terug met mijn lieve auto kon rijden: vrijheid, in plaats van die stikkende metro.

En voor wie het graag nog eens bevestigd ziet: neeeee, wij moeten niet in quarantaine, en neeee, wij moeten ons niet laten testen. Rood en donkerrood, dat maakt allemaal niet uit. Wij hebben namelijk een SPUIT gehad! Gotta love it.

Mijn volgende reis gaat naar Portugal, binnen een goeie twee weken. Ik ga weer veel chillen. Benieuwd hoe dat afloopt!!

Dit bericht heeft 15 reacties.

  1. Lesley

    Aaaah Barcelona, ik vind dat zo’n fijne stad. Toffe bezienswaardigheden, een strand, zon en die tapas he, maakt mij zo gelukkig. Spanje in ’t algemeen eigenlijk. Ik weet niet meer zeker of ik Casa Vicens ook heb gezien, ik zal nog eens terugmoeten om het te checken. En jaaaa die Boquaria is zo leuk, leve de sapjes! (Ook al heb ik daar de draad achter mijn tanden kapot gebeten op een stuk kokosnoot en zit er nu een gat tussen mijn tanden dat alleen ik zie hahaha).

    1. kellynosmalltalk

      Spanje in ’t algemeen vind ik idd ook heel tof! Haha je zal idd nog eens terug moeten om Casa Vicens te checken 😉 hahaha er is echt iets aan de hand met jouw tanden hè.

  2. Wendy

    Nog nooit geweest, in Barcelona, en als ik dit zo lees dan denk ik “daar moet ik een kijkje gaan nemen” en tegelijkertijd “maar veel haast heeft dat niet”. XD Ik heb een hekel aan toeristische hotspots. Drukte, afzetterij… Meh. Terwijl je foto’s en de beschrijvingen van het eten enzo zwaar uitnodigen om het toch eens een kans te geven. Aaah, innerlijk conflict!

    1. kellynosmalltalk

      Hahhaha ik denk dat dat een goede samenvatting is idd! Het zal wel het hele jaar toeristen trekken, maar misschien zo in een random novembermaand wat minder? Denk dat dat wel een beter idee is.

  3. Haha wat een heerlijk stukje lectuur dit! Fantastisch 😀 En Barcelona, zalige stad vind ik. Dat was vroeger onze laatstejaarsreis in’t middelbaar! Camp Nou natuurlijk ook bezocht maar ik was enorm onder de indruk toen van de Sagrada Familia!

    En klein stukske herkenbaarheid: uw metro-ervaring op dag één :p Da’s dus echt mijn nachtmerrie he. Met twee doorheen een poortje moeten, als tweede erdoor gaan en die instant paniek van WAT ALS IK NU NIET DOOR KAN. Ik heb dat met de voetbal, ik heb dat op de luchthaven, op de metro, OVERAL!

    1. kellynosmalltalk

      Haha thanks! Leuk voor een eindejaarsreis!! Was bij ons Praag. Hahaha ja zie, dat is toch nooit tof! Je staat daar dan :p normaal zou ik ermee lachen ze “hahaha weer typisch” maar met die bagage vond ik het minder tof :p

  4. Audrey

    Hahaha, dit verslag is echt weer fantastisch. Love it. Helemaal met je eens qua genuanceerde mensenhaat. En dat mensen met honden gewoon leuk zijn: duh.

    1. kellynosmalltalk

      Haha thanks!! Ja, blij dat iemand mij begrijpt :p zet mij maar in een plek met allemaal hondenmensen!

  5. Irene

    Ik heb al plaatsvervangende stress voor dat metro- en toeristengedoe. Ik ervaar ook innerlijk conflict, zoals Wendy. JA IK WIL GAAN, klinkt leuk zo en ziet er mooi maar ook laat maar. Ik heb dat niet graag zo dat gevoel dat ik altijd op mijn hoede moet zijn want dat ik anders bepikt ga worden (op gelijk wat voor manier). En mensen die geen boeken lezen aan’t zwembad, dat is voer voor Luk Alloo (de nieuwe Jambers!).

    1. kellynosmalltalk

      Haha ik versta het helemaal :p het IS ook gewoon leuk he maar ik zou anyway gewoon een iets rustigere plek kiezen in de toekomst

  6. Annelies

    Haha, leuk dit! Ik noem Instagrammensen eigenlijk meestal hipsters. Maar eigenlijk zijn Instagrammensen nog veel irritanter dan hipsters, dus das niet zo lief voor de echte hipsters. Barça is een super fijne stad maar de toeristenmassa maakt het daar onleefbaar vind ik. Ik wil er wel ooit nog eens heen, buiten het hoogseizoen.

    1. kellynosmalltalk

      Awel ik dacht eerst ook “al die hipsters!” maar ik vond dat dan ergens ook weer een belediging voor de hipsters, precies. Ja, ik denk echt dat de Barcelonezen (zo zeg je dat toch he?) ze daar kotsbeu moeten zijn.

  7. Geweldig leuk verslag, ik heb er hardop om gelachen af en toe.
    Fijn dat je ondanks alles toch genoten hebt! En alweer een reisje in het vooruitzicht, heerlijk!

  8. Leen

    Tien jaar geleden eens in Barcelona geweest voor een paar dagen in een veel te kleine hotelkamer waar het snikheet was en het enige raam uitgaf op een hoge binnenkoer waar nog meer hoge flatgebouwen op uitkwamen dus niks verkoelend windje ofzo en er was zoooo veel volk, het was precies echt mijn stad niet, maar als ik dat zo lees hadden we precies beter voor een hotel buiten het centrum en mét zwembad gekozen 🙂

    1. kellynosmalltalk

      Pffff klinkt echt niet ideaal! Ik moet zeggen: ook niet helemaal mijn stad hoor. Ik ben sowieso niet helemaal into steden, maar die drukte in Barcelona zorgde ervoor dat ik vaak overprikkeld was. Heel mooi daar maar ik kon er niet altijd van genieten.

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.