Gelezen (11): in de tristesse van de winter

… en ook wel vanachter mijn raam in de zon. Het is van achter dat raam dat ik de meeste boeken las, want hoewel de meeste mensen het beeld hebben van de lezer, de zetel, het dekentje en het kopje thee, ben ik dus niet echt dat type lezer. Ik lust niet eens thee. Als ik een veranda zou hebben of een gepensioneerde in Benidorm zou zijn, zou ik echt 100 boeken per jaar lezen.

Mijn lieve gunsteling – Marieke Lucas Rijneveld (**)

Mijn lieve gunsteling’ is de nieuwe roman van Marieke Lucas Rijneveld. Het verhaal van de veearts en zijn ‘uitverkorene’, de dochter van een boer. Tijdens een hete zomer zoeken ze toenadering tot elkaar omdat ze willen ontsnappen aan de grilligheid en de leemten van het plattelandsleven en omdat ze willen ontkomen aan wat er in hen gezaaid is. Gedurende die zomer ontwikkelen ze een obsessieve fascinatie voor elkaar. 

Hier schreef ik hoe schoon ik Marieke Lucas’ eerste boek vond. Ik las het traag, want bomvol metaforen en lange zinnen, maar ik onderstreepte mooie zin na mooie zin. De herkenbaarheid die ik met ‘de avond is ongemak’ had, viel hier helemaal weg (ha, misschien goed hè). Nee, ik vond het allemaal wel mooi maar ik kon de moeite vaak amper opbrengen om door te lezen. En daarnaast: je hebt dan al concentratieproblemen, en dan krijg je zinnen van meer dan een pagina (!!) waarbij de ene metafoor naadloos overgaat op de andere. Ja dank u wel, ik ben daar schijnbaar niet toe in staat.

De stille patiënt – Alex Michaelides (*** een half)

‘Zij is de enige die weet wat er gebeurd is.
Ik ben de enige die haar kan laten praten.’

Alicia Berenson lijkt een perfect leven te leiden; ze is kunstenaar, gelukkig getrouwd en woont in een prachtig huis in een goede buurt in Londen. Maar als haar man op een avond thuiskomt doet ze iets verschrikkelijks: ze schiet hem vijf keer in het gezicht. Sindsdien zwijgt ze.

Alicia’s weigering om te praten, of een verklaring te geven voor haar daad, maakt de moord op haar man tot een mysterie dat tot de verbeelding spreekt van media en publiek. Haar kunst wordt onbetaalbaar, terwijl Alicia zelf ver van alle media in een psychiatrische inrichting is opgenomen.

Psychotherapeut Theo Faber heeft lang moeten wachten voor hij de kans krijgt om Alicia te behandelen. Hij is vastbesloten Alicia aan het praten te krijgen en het motief voor haar daad te achterhalen. Maar met zijn vastberaden zoektocht naar de waarheid brengt hij ook zichzelf in gevaar.

Ha, klinkt als een supertoffe psychologische thriller! Dat vond ik ook, ik heb het boek graag gelezen. Het thema is interessant en geloofwaardig: de auteur heeft zelf in de psychiatrische wereld gewerkt. Het is wat traag maar je voelt de hele tijd dat er iéts aankomt, en dan heb je door wat, of niet, maar het is wel heel goed. Ik geef het 3,5 omdat ik de schrijfstijl soms bwa vond, maar qua verhaal dus wel een aanrader.

Sprakeloos – Tom Lanoye (****)

Na een beroerte raakt een amateur-actrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat om te communiceren met wie haar lief is. Daarover schrijvend maakt Tom Lanoye een meervoudige balans op. Van zijn kleurrijke jeugd in een volkswijk, van zijn worsteling met de liefde, van zijn rol als schrijver, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, van de strijd die zij manmoedig voert en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat – en van de blijvende woede en pijn die dat oplevert. Was Kartonnen dozen een monument voor de jeugdliefde van de auteur, Sprakeloos is een aangrijpende ode aan zijn moeder.

Wat een mooi boek! Wat een tergend lastig boek! Wat een móói boek! Tom Lanoye kan schrijven hè – weet ik wel, hij gebruikt woorden waar ik nog nooit van gehoord heb. Die moet ik dan googelen. Hij blijft maar vertellen en beschrijven, alsof hij er maar niet mee kan stoppen. Ik deed er lang over en ik frustreerde mij, kon die Tom Lanoye nu niet gewoon één scène bij hetzelfde blijven? Een chance voor hem zijn het wel schone dingen tesamen. Als lezer probeer je te volgen in zijn gedachtenstroom, erger je je soms aan de moederdiva, lach je ermee, omdat het kan en omdat het eigenlijk niet kan, ben je heel stil. Het is echt een prachtig verhaal. Ik stoor er mij wel wat aan dat er enkel Lanoye op de cover staat (die verder wél heel schoon is), alsof hij al zo’n wonder is dat iedereen hem maar moet kennen bij zijn familienaam. Stijlkeuze of niet, ik vind het onnozel.

De schoonmoeder – Sally Hepworth (**)

Vanaf het moment dat Lucy haar schoonmoeder Diana ontmoet, weet ze dat het nooit echt zal klikken. Als voorvechtster van vrouwenrechten geniet Diana veel aanzien en ze is zeer beleefd en keurig. Maar ze is ook heel afstandelijk, en absoluut niet de schoonmoeder op wie Lucy had gehoopt. Andersom lijkt Diana zich ook een andere ideale schoondochter te hebben voorgesteld.

Tien jaar later wordt Diana dood aangetroffen. Naast haar ligt een briefje waarin staat dat ze niet meer verder kon met haar door kanker verwoeste lichaam. Maar als de autopsie plaatsvindt blijkt dat Diana helemaal geen kanker had. Wel zat er gif in haar bloed. Wat is er gebeurd? En wie weet er meer van? De breekbare familieverhoudingen, onderhuidse spanningen en lang verborgen geheimen komen langzaam aan de oppervlakte.

Weet je wat er in krioelende letters op de cover staat? “Voor de fans van Liane Moriarty!”. Het is nog geen slechte Liane Moriarty, helaas. Ik weet niet van waar ze het halen: het is niet omdat er toevallig een briefje ligt en er een verdacht overlijden is dat Liane Moriarty er iets mee te maken heeft. Haha, ik was dus geen fan. Het verhaal was best goed en zit goed in elkaar: daarom heb ik het boek relatief snel uitgelezen. Alleen waren de personages nu niet zo sappig, of heel menselijk of herkenbaar of grappig of je weet wel, dat je er ook iets bij gaat voélen. Toen ze mij eerst voorgesteld werden dacht ik: ja, daar zit iets in, daar kunnen we wat mee, maar helaas: jammer dan Diana dat je dood bent, het leven heeft levenden en stervenden. Jij bent een dooie. Kan aan mij liggen, maar misschien ook niet. Schrijfstijl is ook net iets te eenvoudig en vlak. VIND IK, ik weet zo al dat mensen aangetrokken zullen zijn door het plot en toch zullen lezen. Wel een heel mooie cover, dat wil ik wel zeggen.

Zij, jij en ik – Julie Cohen (****)

Sinds het overlijden van haar zoon Stephen, tien jaar geleden, heeft Honor nauwelijks contact met zijn vrouw Jo en haar kleindochter Lydia. Maar als Honor haar heup breekt, ziet ze zich gedwongen tijdelijk bij Jo in te trekken. Een ongemakkelijke situatie, want tussen Honor en Jo heeft het nooit geboterd en Lydia is inmiddels een nukkige puber. Bovendien zijn ze alle drie meer bezig met dingen voor elkaar geheim te houden dan met elkaar steunen. Is dit het laatste zetje dat deze familie uit elkaar drijft, of weten ze elkaar weer te vinden?

Dit boek lag echt al maanden bij mij thuis te slingeren en ik had al eens dertig pagina’s gelezen, maar ik was om de één of andere onverklaarbare reden gestopt. Dat was dus compleet onnodig want ik heb echt genoten van dit boek! Dat slingeren was eigenlijk niet zo onverklaarbaar, want de cover vind ik niet zo aantrekkelijk met dat felroze en dat blauw en alles is toch zo schàttig en frivool en ah LIEFDE. Misschien klinkt het plot ook niet zo bijzonder? Dat hoeft ook niet altijd – de geheimen die benoemd worden zijn gewone, menselijke geheimen en net daarom wordt het misschien tof. Ik vond leuk omdat de personages wél goed uitgewerkt waren en omdat Julie Cohen ook echt wel een eindje kan schrijven, daar ben ik van geschrokken. Hou die maar in de gaten! Op bol.com zag ik niet zo bijzonder goede reviews maar ik heb alvast nog een boek van Julie Cohen ontleend uit de bib, en da’s echt scoren als auteur hè.

Hoe zit het met jullie leesvibes?

8 Reacties

  1. Kaylin
    maart 13, 2021 / 12:48 pm

    Hier is het dit jaar nog geen hele vette geweest qua lezen, ben nu bezig met boek 4. Gelukkig heb ik wel genoten van de tot nu toe gelezen boeken (Zondagskind van Judith Visser, Matilda van Roald Dahl en Asem van Leen Dendievel). Uit jouw lijstje staat Tom Lanoye en het boek van Julie Cohen nog op mijn to read lijst.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      maart 14, 2021 / 3:01 pm

      Oh herkenbaar, hopelijk wat meer nu als het weer zich wat haast met mooier te worden! Naar die boeken van Judith Visser ben ik wel benieuwd.

  2. maart 13, 2021 / 2:17 pm

    Wat jij met ‘Mijn lieve gunsteling’ hebt, had ik dus met haar eerste boek. Ik geraakte daar echt niet door. Ik heb me wel voorgenomen om terug wat meer boeken in de bib te ontlenen. Zo van die semi-goede romans van Jojo Moyes bijvoorbeeld, waar ik dan niet per se mijn geld aan wil geven, maar wel altijd tof vind om te lezen. Die ene week dat het hier af efkes twintig graden was, heb ik los drie boeken gelezen haha. Nu is ’t weer minder, dus ik ben hetzelfde type lezer als jij denk ik op dat vlak :p
    Lesley onlangs geplaatst…Dinsdag is echt het kleine broertje van maandagMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      maart 14, 2021 / 3:03 pm

      Haha oké nu ben ik helemaal mee met dat gevoel dat veel mensen daarmee hadden :p ja die boeken zijn echt ideaal om te ontlenen! Zulke of iets oudere boeken ontleen ik vaak, de nieuwere zijn toch altijd ontleend. Haha ’t wordt dringend tijd dat het weer zo warm wordt want ik weet niet wat dit is hoor.

  3. maart 13, 2021 / 7:26 pm

    Love je eerlijke beschrijvingen! Ik lees eigenlijk nog altijd minder dan ik zou willen. Ik pak mijn boek gewoon niet zo vaak, maar als ik eenmaal op dreef ben (wat niet bij elk boek lukt), dan ben ik ook niet meer te stoppen.
    Audrey onlangs geplaatst…Een weekend offline gaan: mijn ervaringMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      maart 14, 2021 / 3:05 pm

      Haha merci! Ja dat heb ik ook, het ligt daar maar gewoon. Dat is waarom die zon het makkelijker maakt om te lezen hè, je wil IN die zon zitten en ook wat doen en dan pak je dat boek automatisch. Of zo.

  4. weetikhet
    maart 17, 2021 / 7:09 pm

    “maar helaas: jammer dan Diana dat je dood bent, het leven heeft levenden en stervenden. Jij bent een dooie. Kan aan mij liggen, maar misschien ook niet. ”

    Even luidop gelachen, bedankt daarvoor !

    Ik heb geen leestips, alle boeken die ik heb gelezen de afgelopen tijd, ben ik alweer vergeten. Kan aan mij liggen, maar misschien ook niet.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      maart 17, 2021 / 8:29 pm

      Hahaha! Graag gedaan, blij dat je het oppikt :p. Ligt ongetwijfeld aan de boeken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.