Mijn liefste 2020

Ik schreef het al eens ergens: 2020 was een topjaar. Voor mij. Het zal wel dat 2020 voor veel mensen een ellendig jaar was met veel verlies (of dat nu van festivals, lieve mensen, creativiteit of tijd was) maar voor mij was het zo een schoon jaar.

Het was corona. Awelja, dat weten we nu allemaal. Die tijd van adrenaline en chaos, daarin dartelde ik rond, want ooit was dat exact waarin ik leefde. Dagen van oppassen, niet weten wat je zal aantreffen overdag en ’s nachts, en dat het altijd overtreft, ook al dacht ik dat dat niet meer kon. Dat we het ergste gezien hadden.
Er waren persconferenties met drama en ik wou méér, het hele land plat, ergste scenario’s. Toen werd het rustig: winkels dicht, de straten verlaten, de lucht helder. Ik at ’s morgens altijd een speculoosje bij de koffie en ik leerde veel.

Ik leerde wie ik ben. Niet helemaal, maar wel een beetje. Welke muziek ik tof vind – zonder dat een ander die tof vindt. Ik ga volledig op in mijn aquarel, lees boeken waar ik mezelf ooit te dom voor vond. Ik begrijp het dan soms nog altijd niet, maar dat boeit mij dan niet. Ik kan ook de enige niet zijn, denk ik dan. Iedereen doet alsof. En dan eet ik nog een mellow cake van den Aldi, want chance dat die dingen er nog zijn.

Ik leerde dingen over onveilige hechting en trauma en vooral over hoe en waarom ik ben wie ik vandaag ben. Dingen kregen een naam. Mezelf kreeg vorm. Dat ging goed, maar vooral fucked up niet goed. En toch: heel goed. Boos zijn, moeten voelen. Dat doe ik niet graag. Leren vertrouwen – een ander mens dan mezelf. Wat is dat voor iets eigenlijk, dacht ik. Wel schoon. Altijd struggelen daarmee, leren dat veel dingen verre van oké waren, daar kwaad op zijn. Compassie leren hebben met mezelf. Leren dat gevoel oké is, veel gevoel ook, dat ik heel gevoelig ben (eikes). Gevoelig zijn eigenlijk toch leuk vinden. Want ja, opgaan in bos en buiten en een vogel en poëzie en alle mooie dingen, daarvoor heb ik dat nodig. Zonder is alles maar kaal. En ik hou niet van de winter.

Ik heb de horeca gemist. Ik mis ze. ’t Zal wel zijn. Maar ik heb ook een heel mooie zomer gehad: we kregen hittegolven, ik deed terraskes met rosé, ik ging buiten zwemmen, kreeg plasstress in Frankrijk, riep tegen de GPS, kon niet slapen, keek naar de maan buiten, deed dom met vriendinnen zoals dat eigenlijk alleen in de zomer kan, las duust boeken en vond mijn maatje bij Kya in Daar waar de rivierkreeften zingen. Kya, da’s ikke. Ik ga er nooit over zwijgen. Het interesseert mij niet, maar ze zouden me er eigenlijk voor moeten betalen.

Mijn werk is mijn werk dat ik vaak niets vind maar het is het beste van ’t slechtste, en ik heb lieve collega’s. Ik wil iets creatiefs doen naast mijn job en ik zoek en zoek en zoek en wil altijd schrijven, maar twijfel, en weet nooit hoe. Eén ding weet ik: mijn woorden zijn van mij, schrijven zit zo verweven met mij dat het mijn identiteit is. Ik besta niet zonder, het is alsof het als breiwol verspreid en gehecht vanbinnen in mij zit.

Mijn leven valt dikwijls niet te organiseren. Als ik zeg dat ik maar wat doe, dan doe ik ook echt maar iets. Ik trek mij dat ook niet aan, eerlijk gezegd. Ik lach daarmee, met vuile ramen of dat ik eten laat aanbranden of mijn plant laat doodgaan. Dat ik te laat kom, geen systemen heb, dingen laat slingeren en kapotmaak. Ik ben geen volwassene (wel een kakapo hè). Als ik één ding kan, dan is het relativeren als de beste. Er zijn ergere dingen. Altijd. ’t Is maar dit. Ik ben snel kwaad op kleine dingen, maar dat is direct weer gepasseerd. ’t Gaat allemaal over. Ik heb het niet voor zelfmedelijden: soms tot treurens toe maar hé, durf eens appreciëren. Er is dikwijls veel. Durf zien. Niet altijd, maar misschien wel meestal.

Ik trippel in mijn schildershemd en zou het leven kussen, door mijn open raam met de wind meezweven, en daarna vind ik het vreselijk en denk ik dat ik er nooit uit ga ontsnappen. Het is zo beklemmend, zo eindeloos, zo veel en zo weinig, zo bepalend en onbestemd, zo stom en zo schoon. Wat moeten we daarmee? Het opeten, er eens van proeven en kijken hoe het smaakt? Kon dat maar. Het ding is: niemand weet volgens mij echt hoe het smaakt. Het smaakt bij iedereen een beetje anders, da’s zeker. Het is sowieso een beetje bitter, en bij de één al wat bitterder dan bij een ander. Ik hoop op slechts een beetje bitter voor jou.

2020 was rust. Al die rust bijeen, men zou er haast onrustig van worden. Ik vond rust door mezelf te begrijpen. Ik begrijp een ander ook beter, zo. Ik erger mij kapot aan iedereen, welteverstaan, maar daaronder begrijp ik de mens vaak ook wel. Behalve, want er zijn altijd uitzonderingen, in ’t verkeer. Ik haat jullie daar allemaal. Good vibes, Kelly, eindigen met good vibes hè zeg: in 2021 wens ik vrijheid, zon, verse tomaten en een kip die naar mij genoemd wordt. Een mens mag toch dromen hè? Awelja. Ik droom van een kip.

12 Reacties

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 2, 2021 / 12:22 pm

      Voor jou ook Shirley!

  1. december 31, 2020 / 11:56 am

    Wat goed dat 2020 jou zoveel moois heeft gebracht! Ik hoop dat 2021 nóg beter zal zijn.
    Audrey onlangs geplaatst…Doei, 2020!My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 2, 2021 / 12:22 pm

      Hetzelfde voor jou! 😀

  2. december 31, 2020 / 1:01 pm

    Schoon geschreven! En schoon dat 2020 toch een goed jaar voor je was. Ze zeggen dat hé: in crisis leer je jezelf kennen? Of zeggen ze dat niet? Dan zeg ik dat haha. Bij mij is het dubbel: ik ging samenwonen en dat was (en is nog altijd haha) heel tof, ik heb een paar goede gewoonten gekweekt (door noodgedwongen meer thuis te moeten blijven en te beseffen dat ik dat wel nodig heb) (ik ga die de eerste weken van de horeca-heropening vast volledig overboord gooien, maar daarna hopelijk wel weer oppikken!) en eens ik mijn reisfrustraties overboord kon gooien heb ik heel hard genoten van een zonnige zomer in eigen land. Maar nu ben ik het toch beu: ik wil gaan eten, uren op café leuteren en kunnen reizen. Maar goed: er is licht aan het einde van de tunnel heeee. Soit, fijn 2021 gurl!!!
    Lesley onlangs geplaatst…Ode aan NieuwjaarMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 2, 2021 / 12:24 pm

      Merci! Haha amaiiii ik hoop nu al vurig dat die heropening gaat samengaan met het eerste lentezonneke. Even fijn 2021!!

  3. januari 2, 2021 / 12:02 pm

    Mooi geschreven! ‘mijn woorden zijn van mij’, tzal wel zijn!

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 2, 2021 / 12:24 pm

      Merci Annelies!!

  4. januari 3, 2021 / 7:04 am

    Mooi geschreven en prachtig te lezen dat het zo’n fijn jaar was. Ik heb al met al ook een prima jaar gehad, hoewel ik wel door mijn werksituatie wat stress heb gehad en de slapeloze nachten door onze Noa met doorkomende tanden was ook niet altijd even fijn…

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 4, 2021 / 11:18 am

      Dank je wel! Dat kan ik me nu wel voorstellen dat dat niet al te gemakkelijk was.

  5. januari 3, 2021 / 12:24 pm

    Schoon geschreven zo! Ik had eigenlijk ook wel echt een schoon jaar. ‘k Hoop dat 2021 minsten van gelijk kaliber is, qua schoonheid dan 🙂
    Irene onlangs geplaatst…Memorabele momenten van 2020My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 4, 2021 / 11:18 am

      Merci Irene! Ik wens net hetzelfde voor jou!!

Laat een reactie achter aan Annelies Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.