Cursus SUCCESSFUL ADULTING: deel twee

Cursus SUCCESSFUL ADULTING: deel twee

Hello my dear all! Ergens in mei dit jaar konden jullie in deel één al leren hoe jullie een succesvolle volwassene moeten worden. Toen had ik al de volle 25 jaren ervaring en kregen jullie de basiscursus mee. Inmiddels ben ik 26 en moeten jullie betalen. Ik ben inmiddels de meest volgewassene volwassene die je je kan voorstellen – gewassen op het beste wasprogramma: ik weet het allemaal. U kan 59 euro overschrijven, de betaalgegevens vindt u onderaan.

HAHAHA natuurlijk is het gratis. Het is een laat kerstcadeau als het ware! Het moment dat ik trouwens e-books begin te maken moet je je voorraad spaghettisaus uit de diepvries halen en gaan schuilen in schuilkelders. Dan staat de wereld op het punt te vergaan. Bij deze is dat alvast tip 1.

Goed, even terug naar deel één van de cursus: toen waren we nog in de veronderstelling dat corona zou overwaaien en schreef ik dat jullie één Kelly aan afstand kunnen houden. Hebben jullie inmiddels wel eens aan jullie groepsleider gedacht??? Ik heb wel aan mezelf gedacht, soms. Dan stond ik in een wachtrij en schatte ik in of er wel anderhalvemeter afstand werd bewaard en dacht ik: ik ga me gewoon eens leggen en kijken wat er gebeurt. Mijn regel is helaas weinig efficiënt. Dat treft! Ik ben dat ook niet!

Ik wijk alweer af, want we gingen een cursus volgen. We beginnen met de basisregel, herinner je je die nog? Ja? Nee?

Dat is niet erg. Ik kan mij ook nooit iets herinneren. Ik herbekeek bij mijn vriendin/knuffelcontact de finale van de Slimste Mens en ik had de aflevering dus de dag ervòòr gezien en ik wist de antwoorden al niet meer. Dus:

De basisregel was: je moet doen alsof.

Als je het makkelijker vindt om te onthouden, kan je ook altijd de kakapo erbij halen, de mascotte van mijn opleiding: you know, de vogel die niet kan vliegen. Oh, ik ben toch zo vaak een kakapo eigenlijk <3

Zijn jullie klaar voor alweer drie situaties die uit het leven van jullie groepsleider gegrepen zijn? Nee? Jammer.

1. Zalando, my friend

Oké, stel. Je bestelt op Zalando: klikkerdeklik en tegen dat het aankomt vind je de helft alweer lelijk, en van de andere helft past de helft niet en dus houd je daarvan nog een halfje. Dat is wiskunde voor vergevorderden (ik zeg het, ik snap mezelf vaak niet) en je stuurt je pakket dus terug. Hup naar het postkantoor daarmee, hup dat pakket op de andere tien dozen. Komt de postbode een paar dagen later bij je aanbellen: ‘Hallo, een pakketje voor Kelly, van Kelly!’
Wat doe je?
‘Ah hallo, bedankt voor mijn pakketje! Van mezelf! Haha! Nieuwe trend!’
Je negeert dat je geen pakketje verwacht en dat dit je kleding is dat je wou terugsturen. En ook dat je dus het Zalando-etiket op je pakket vergat te kleven en je dus je pakket naar jezelf terugstuurde. Absoluut #selflove, #tweedehandstweedekans.

2. De Zwabberende Plakkousen

Recht uit een album van Jommeke! Professor Gobelina staat altijd paraat!!! Dus, je weet wel, je draagt plakkousen. Daarmee bedoel ik: voor één keer geen panty’s waar je je borsten eigenlijk ook onmiddellijk zou kunnen inproppen (geprobeerd) maar twee afzonderlijke panty’s die rond je bovenbenen plakken en die al je cellulite fantastisch accentueren. DEDIE!
Ik droeg die dus, en ze waren mij wat te groot. Dat gaf niet, beter te groot dan te klein – behalve in groepsleiders. Dàcht ik! Oké, ik ging ermee naar de bibliotheek en ik ging eigenlijk mijn boek droppen in de inzamelbus. De bib is verhuisd (ergste nieuws van 2020) en ik snapte de nieuwe inzamelbus niet. Mijn boek paste er maar niet in: hopelijk hangen er daar geen camera’s. Ik voelde mijn kous al afzakken. Fuck you, plakkous. Ik trok hem op en stapte naar binnen. En toen zakte de kous opnieuw. Centimeter per centimeter. Tot hij, eens ik bij de inzamelkast was, tot op mijn schoen ging. Verlept. Als oud koffiegruis. Een dode kous. Een overreden rat. Beter kan ik het niet uitleggen.
Oké, wat doe je dan?
Schouders ophalen, met die kous tot op je schoen recht als een speer naar buiten wandelen om daar in de auto diezelfde kous aan halve flarden te trekken. Eens overdreven tuuten naar de meneer in zijn dikke BMW die niet aan de kant gaat. Je parkeerskills verliezen omdat je kwaad bent en nog veel kwader worden op alles, iedereen en vooral op FUCKING PLAKKOUSEN. Zo los je dingen op een volwassen manier op!

3. Adressen zijn ook maar relatief

Dat er veel pakketten besteld worden, daar schaam ik me al lang niet meer voor. Pakketschaamte is niet langer een ding. Op een dag bestelde ik snel snel tussendoor shampoo, op een website waar ik nog nooit had besteld. Gek, dat ding kende mijn adres dus niet uit zijn hoofd. Ik moest het dus nog invullen. Prima. De volgende dag al geleverd was de belofte: kreeg ik inderdaad een mailtje van de vrienden van PostNL. Ik schat dan altijd op voorhand in wie de bezorger zal zijn en dan loop ik als een zot naar beneden om te kijken wie het is, maar meestal is hij dan alweer weggereden. De fuckers. Terzijde!

De dag van de levering ben ik aan het werk en krijg ik telefoon – op mijn privételefoon dus.
‘Ja hallo ’t is hier met Filip!’
Ik ken geen Filip. Tenzij Filip van de frituur, en ik denk niet dat Filip van de frituur mij gaat bellen. Allez, een mens weet nooit, maar wat is de kans hè?
‘Euh, ja dag Filip?’
‘Awelja ’t is hier van nummerke 52!’
‘Aha!’
‘Ahja ze hebben uw pakketje hier afgezet hé!’
‘AHA!’
‘Ahja kdacht kga nekeer bellen naar Kelly, uwe naam en uwe nummer staat hierop. Ist goed? Gade het komen halen? We zijn ALTIJD thuis. De groetjes hé seg.’

Ik dacht: die dommeriken van PostNL! Hoe is het mogelijk! Ik woon toch niet op 52! En toen keek ik mijn mail na: had ik verteld dat ik op nummer 52 woon. Tja, dan woon ik daar hè. Dus ik, ’s middags, huppeldepup naar Filip. Eerst nog even op Google Maps checken waar nummer 52 is – zo goed ken ik mijn straat. Ik bel aan, blijkt Filip ook een vrouw te hebben.
En dan – kijken of jullie goed aan het opletten zijn – moet je volgens mijn regel uiteraard …? Doen alsof!
‘Ja sorry hé, er is iets fout gegaan bij postNL en …’
En dan krijg je een blik terug die zegt: ‘mij maak je niets wijs, maar het is allemaal goed.’ De vrouw van Filip blijkt al even schattig te zijn als Filip zelf en glimlacht. ‘Zolang het maar terechtkomt hè.’
En dan ging ik zo terug met mijn pakketje, en dacht ik: er valt toch niet te doen alsof, hoe onnozel is dat eigenlijk. Ik verander mijn regel. Mijn regel is voortaan:

Wees een kakapo.

Niet kunnen vliegen is cool. Zeg maar dat ik het gezegd heb.

Daarnaast: de kakapo is voortaan mijn nieuwe alter ego. Zo ver is ’t al gekomen. Maar nu niet voor ’t een of ’t ander: toch wel een megaschattige vogel hè?

Dit bericht heeft 15 reacties.

  1. Lesley

    Haha dat van Zalando zou ik ook los voor hebben. En als ik tegenwoordig nog helemaal zelf handmatig ZONDER HULP VAN AUTOFILL een adres moet invullen denk ik ook echt: welke webshop zijt gij en hoezo hebt ge nog nooit van mij gehoord? De man van Post NL kent mij intussen ook al, maar vorige keer kwam ik hem tijdens een wandeling in een andere straat tegen en hij herkende mij niet ook al zat ik gênant oogcontact te maken. (Also: dit is al de tweede keer dat ik een van je blogposts lees op een avondwandeling huiswaarts, deels stressend dat ik de avondklok niet ga halen en deels stressend omdat ik door een enge straat moet, dus bedankt voor het entertainment haha!)
    Lesley onlangs geplaatst…Deze boeken las ik in 2020 (2)My Profile

    1. Oh er zijn dus écht mensen die nog om 12u op straat lopen? Toen die avondklok aangekondigd werd, dacht ik: “hoezo, wat verandert er dan nu?” 😀

      1. Lesley

        Hahaha niet zo vaak hoor, soms na de laatste trein. Hier is de avondklok eventjes 22h geweest en dat was toch wel wennen.
        Lesley onlangs geplaatst…Gezien #6My Profile

      2. kellynosmalltalk

        Ik ook maar heel soms, dan moet ik vertrekken om voor die klok thuis te komen maar ik zit dan wel in mijn auto in boerenwegen haha

    2. kellynosmalltalk

      Hahaha ik ben blij dat ik je kan entertainen in enge straten. Niet oké wel dat die mens u niet herkent? Dat zijn halve bv’s eigenlijk hè, die mensen.

  2. Dat van Zalando heb ik serieus al een keer of 4 voorgehad, wij kunnen toch niet de enigen zijn?? De mensheid kan binnenkort naar Mars reizen maar niet dit eenvoudig probleem oplossen? Triest! Die plakkousen heb ik 1x in mijn leven aangehad, toen ik nog hip was (en 16). Hetzelfde deed zich voor op een overvolle speelplaats, trrrrauma!

    1. kellynosmalltalk

      Hahaha ZIE dat dacht ik dus ook! Alsof ze bij ’t postkantoor niet kunnen zien op hun scantoestel dat dat naar jezelf gaat!
      En god ik kan mij de schaamte zo voorstellen. Nee aan plakkousen, maar ’t waren de enige die ik nog had.

  3. Lien De Wolf

    Ik moet eigenlijk studeren voor mijn examens, maar ik ontving een melding van je nieuwe post dus uiteraard kon ik dat niet weerstaan… Nu zit ik hier, achter mijn cursus te giechelen omdat ik me de situaties zo kan inbeelden. Bedankt voor de afleiding hé Kelly, ondertussen enkele luttele minuten afgedwaald naar alles wat niet te maken heeft met mijn cursus. 🤪

    1. kellynosmalltalk

      Hahaha dat is toch frappant hé dat jij je dat zo kan inbeelden. Dat zegt veel. Ik ben blij dat ik voor afleiding heb gezorgd :):)

  4. Audrey

    Hahahaha, dit is weer ZO fantastisch, Kelly! Ik ben een keer een hele avond boos geweest op de bezorger die maar niet kwam terwijl ik DIE avond speciaal had geselecteerd als bezorgtijdstip. Wat bleek: het adres van mijn ouders stond nog in het systeem en mijn brein had dat natuurlijk niet geregistreerd, hahaha.
    Audrey onlangs geplaatst…Doei, 2020!My Profile

    1. kellynosmalltalk

      Haha dank je wel!! Oh god zo typisch. Die oude adressen ook hè, ze zouden dat moeten weten bij de webshops!

  5. weetikhet

    Die afzakkende plakkousen, dat doet mij denken aan een blogpost van een meisje die iets gelijkaardigs voorhad.
    Maar niet met plakkousen die afzakten.
    Het was iets met een witte zomerbroek. En een inlegkruisje. En een eerste date op een terrasje.
    Ik weet niet goed meer hoe het ging, of wie het was. Of was jij dat toen al, Kelly ?

    1. kellynosmalltalk

      Haha, nee dat was ik niet! Ik ben nu wel benieuwd naar het verhaal!

  6. weetikhet

    Het is het waargebeurd verhaal van een meisje dat eindelijk haar eerste date had met de jongen van haar dromen.
    Aangezien ze heel misschien ook op het punt stond om haar regels te krijgen, had ze uit voorzorg een inlegkruisje gebruikt.
    Ze hadden afgesproken op een druk terras, in de zomer, in de stad.
    Ze had natuurlijk veel aandacht besteed aan haar outfit, ze droeg dus die witte broek en een topje, en sandaaltjes met hoge hakken, waarop ze niet stevig stond, maar die te mooi waren om niet aan te doen. Dus dat wiebelen op weg naar de date, nam ze er maar bij.
    Ze was mega-zenuwachtig, deed niets anders dan tetteren aan tafel, en die jongen zei bijna niets, maar daar had hij ook niet veel kans toe.
    Tot overmaat van ramp voelde ze opeens iets kriebelen aan haar knieholte, ze dacht vol afgrijzen dat er een insect in haar broek moest terechtgekomen zijn. Dus ze werd nog zenuwachtiger, en verborg dat met nog meer getetter. Ze probeerde zo ongemerkt mogelijk met haar been te zwaaien en met haar voet te stampen, hopend dat dat insect er zou uitglijden zonder haar te steken.
    Opeens onderbrak die jongen haar en vroeg wat er aan haar voet kleefde. Ze keek omlaag, en zag tot haar afgrijzen een inlegkruisje aan de rand van haar boekspijp kleven.
    Ze begreep opeens wat dat gekriebel was, haar hand dook naar beneden, greep het ding vast, en ze propte het achteloos in haar broekzak.
    Dan pakte ze haar glas, dronk het in 1 teug leeg, stond op en liet die jongen zitten zonder omkijken.

Laat een reactie achter aan Lesley Antwoord annuleren

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.