Gelezen (10): buiten, binnen en alles daartussen

Gelezen (10): buiten, binnen en alles daartussen

Het is al van 30 augustus geleden dat ik een lijstje maakte van de boeken die ik las! Dat was nog van de goeie tijd dat ik in mijn titel kon schrijven dat ik mijn boeken las in tuintjes en op stranden. Ik zie mij nog zo liggen, op een strand in Zuid-Frankrijk, en aan de rand van het zwembad hangen, en oh, ’t was zo fantastisch allemaal dat ik het ene boek toeklapte en het andere alweer opende. Enfin, in de zomer zit ik op terrasjes en lees ik duizend boeken, in de winter (ja, zeker al winter, de bladeren zijn al af de bomen) vind ik lezen minder leuk.

We gaan even terug in de tijd, naar toen ik nog blauwe nagellak droeg in plaats van bordeaurode, want toen las ik Het Gouden Ei van Tim Krabbé. De nagellak is een fait divers, dat staat los van dat ei.

Enfin, het gouden ei kocht ik in de kringloopwinkel. Het boek hè, er zijn geen eieren te koop in de kringloopwinkel. Misschien wel van die beschilderde eieren, want er zijn heel rare dingen te koop in de kringloopwinkel, maar geen verse broedeieren van de kip. Het zou ook wel heel bijzonder zijn mocht de kip van buurvrouw Germaine een gouden ei broeden. Ik denk persoonlijk ook niet dat ze dat gouden ei dan zou afgeven in de kringloopwinkel, ‘hier, een gouden ei, ik moet het niet hebben?’. Het zou zeer nobel zijn alleszins. Goed, dat terzijde. De kringloopwinkel verkocht wel Het Gouden Ei van Tim Krabbé. Ik kende dat boek als “een klassieker!”, maar ik had het nog nooit gelezen. Waarover het gaat? Wel, bij Shirleys laatste boekenblog las ik dat ze officiële korte inhoud ook meegaf, en ik vond dat zeer slim. Uitmuntend! Ze krijgt van mij de nobelprijs voor de literatuur daarvoor.

voor Shirley, van Kelly

Hier gaan we:

Rex stond weer op en liep naar de auto. Hij pakte het polaroidtoestel uit Saskia’s mand en maakte een foto van het benzinestation. Een grapje voor zo meteen, maar hij zag ook de blikken al voor zich die kennissen, Saskia en hijzelf elkaar nog jaren later zouden toewerpen als ze het onderschrift in het album zagen: total-tankstation met daarin Saskia, enkele minuten voordat zij voor het eerst op de Autoroute zal chaufferen. De foto aan een punt houdend keek hij hoe het total-station en de geparkeerde auto’s, haast of ze even leefden, uit de chemicaliën opdoemden.

Wat weten we daar nu weer mee? Niets! Er wordt een stuk van het boek geciteerd! Tot daar de regel van de korte inhoud! Oké, dan doe ik het toch maar snel zelf: een vrouw raakt vermist langs de snelweg, en haar vriend raakt het spoor volledig kwijt. Willen jullie nu ook nog mijn mening?

Ik weet er bijna niets meer van. Hebben we dat nu weer. NIETS GAAT GOED MET DAT EI! Eerst hebben we het over de kip van buurvrouw Germaine, dan over de nobelprijs voor literatuur, dan gaat het ineens over l’autoroute en nu weten we niets eens meer waar het over ging? Bedrog! Regelrechte afzetterij van tijd!

O, wat is schrijven toch leuk! Oké, ‘het gouden ei’ is een psychologisch verhaaltje (thanks Google) (nee echt dat weet ik nog) en je leest het in het perspectief van het slachtoffer, de dader, en de vriend van het slachtoffer. Het is een dun boekje, exact 97 pagina’s, en ik las het op een namiddag in de zon uit. Ik herinner me nog dat ik wat duizelig achterbleef, en ik uren later nog ‘ja maar’ dacht. Niet slecht, toch? Haal dat ei dus maar vanonder het stof (en breng het naar de kringloopwinkel, ter verrassing).

De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld

Het boek van het jaar, vind ik. Simpel. Eigenlijk van 2018, maar met die International Booker Prize en uiteraard omdat ik hem las, boek van 2020. Je moet ervan houden: het is hard, schrijnend, somber, fucked up. Het is de realiteit, ook wel. Ik vind dat dat mag beschreven worden. Moet.

‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld is het schrijnende verhaal van een gereformeerd boerengezin dat wordt getroffen door de dood van een kind. Door de ogen van Jas, die zich ophoudt in het niemandsland tussen kindertijd en volwassenheid, zien we hoe de familieleden elk op hun eigen manier omgaan met het verlies. Vader en moeder zijn volledig verlamd door verdriet en zien niet hoe Jas en haar zusje Hanna en haar broer Obbe ondertussen langzaam ontsporen. Het is een verbluffend romandebuut dat is doortrokken van seksualiteit, geloof en de smerigheid van het bestaan. 

Nu werkt het wel hè? Het boek is niet zo klassiek verhalend: het wordt chronologisch verteld en werkt zeker ergens naartoe, maar het is anders. Ik las het daarom traag, vaak hoofdstuk – even weg, later weer een hoofdstuk. De schrijver heeft een eigen stijl, wat poëtisch, vol metaforen. Sommige vond ik heerlijk (die jas is al een metafoor voor veel dingen, vind ik), maar naar het einde van het boek was het stilaan genoeg voor mij. Het blijft mij vooral bij dat er zo mooi, zo losjes en zo statig geschreven werd over wat er gaande is in dat gezin en hoe Jas zich voelt. De schuld die dat kind voelt, hoe die verwaarloosde kinderen elkaar overrompelen: wauw.

“Is dit ons oorspronkelijke bestaan, of wacht er ergens op aarde nog een ander leven dat net zo goed om ons heen past als mijn jas?”

Zoete zoete wraak bv – Jonas Jonasson

Het zorgvuldig opgebouwde leven van Victor Alderheim, een uitgekookte en succesvolle kunsthandelaar uit Stockholm, wordt op een dag volledig overhoop gegooid als hij te horen krijgt dat hij de vader van de zestienjarige Kevin is en voor hem moet zorgen. Victor was juist van plan om Jenny, de dochter van een galeriehouder, te trouwen – en weer te scheiden – om haar erfenis binnen te halen. In dat plaatje past geen buitenechtelijk kind en dus bedenkt hij een plan om van Kevin af te komen in de rimboe van Afrika als de jongen achttien wordt. Maar dat plan mislukt faliekant. Kevin wordt liefdevol door een medicijnman in zijn Masai-stam opgenomen. Vijf jaar later keert Kevin terug naar Zweden. Daar ontmoet hij Jenny, inmiddels Victors ex-vrouw. Allebei afgedankt bundelen ze hun krachten samen met het bedrijf Zoete Zoete Wraak bv om zich te wreken op de man die hun leven verwoest heeft…

Jonas Jonasson is de man van de ‘100-jarige man die uit het raam kroop en verdween’, en ik vond dat een goed boek. Ik vind de nuchtere schrijfstijl van de auteur leuk en wraak fascineert mij, daar wil ik zelf ooit wat over schrijven (omg primeur).

Er stelde zich wel een probleem: ik vond dit boek maar mwah. Ik moest af en toe eens lachen, maar het boeide mij ook weinig. Dat komt omdat de wraak in het boek niet gelaagd is: er zit weinig emotie in en daardoor mis ik dingen, ik wil meer motief dan ‘ik wil dat een ander lijdt want hij is een vervelend mens.’ De schrijfstijl van Jonas Jonasson vond ik nog steeds leuk maar waar bij de 100-jarige man je daar een heerlijk personage als Allan had (Allan was opportunist en hield van ontploffingen: Allan was mijn vriend), past die nuchtere stijl veel minder goed bij de personages. Tot zover mijn analyse: zoals altijd als ik een boek minder vind, vindt het internet het omgekeerde. ADUQ op bol.com vindt het hilarisch, maaaar Knack treedt mij wel bij en zegt zelfs dat Jonas Jonasson zijn eigen roman (de 100-jarige dus) vakkundig de nek om wringt. Ik zal bij Knack gaan werken.

Ik ben nu bezig in Grand Hotel Europa (tof boek, die mens kan schrijven) maar het is geen easy boekje dat ik zomaar efkes weglees.

Dit bericht heeft 4 reacties.

  1. Annelies

    Haha, leuk geschreven overzicht. Ik heb altijd schrik van Nederlandstalige schrijvers die grote prijzen winnen. Meestal valt de schrijfstijl dan tegen, maar bon deze moet ik misschien ooit eens oppakken dan 😃
    Annelies onlangs geplaatst…Mijn meest gelezen blogpostsMy Profile

    1. kellynosmalltalk

      Ah, merci! 😀
      Haha ik begrijp dat, ik wacht dan dikwijls ook tot de storm wat gaan liggen is ofzo. Misschien kan je die eens ontlenen in de bib (of reserveren want ja hij zal wel nooit beschikbaar zijn) of lenen van iemand, want als het van de bib is dan vind ik het altijd veel minder erg als ik het niet leuk vind :p

  2. Lesley

    Ik had hoge verwachtingen van ‘De avond is ongemak’ (vooral omdat jij dat goed vond en ik nog zo onder de indruk was van ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ hahaha, gij se influencer), maar ik vond het dus niet zo goed. De schrijfstijl wel, maar ik vond het zowat meer van hetzelfde van andere Nederlandse en vooral Vlaamse auteurs. Ik werd heel ongemakkelijk van al die rare naturalistische scenes, vooral omdat ik ze niet altijd nodig vond. In veel gezinnen zijn zulke taferelen realiteit (en waarschijnlijk zelfs meer dan we denken), maar als je op Vlaams-Nederlandse literatuur moet afgaan heeft 95% van de mensen een zeer ongelukkige jeugd gehad met punaises in navels en zo haha. Niet helemaal mijn soort boek helaaaaas.
    Lesley onlangs geplaatst…‘s Werelds slechtste chauffeur tot uw dienstMy Profile

    1. kellynosmalltalk

      Haha Kya zit ook nog altijd in mijn hartje!! Blijft echt één van de mooiste boeken die ik las dus ik ben heel blij dat ik daarbij influencer kon zijn :p
      Het thema komt idd wel vaak terug, maar ik lees dat nu wel graag. Die scenes stoorden mij soms ook, maar ik vond het dan passen in de beleving van dat kind en ik vond sommige zinnen ZO treffend dat ik het toch goed vind. Maar ja team Kya <3

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.