Snorkel

My dear amigos, ik heb weer een verhaal van de week voor jullie. Het is maar een heel kort verhaaltje: het moest in maximum 250 woorden. Bovendien een interactief verhaal want het is met een spelletje voor jullie (say whaaaat), dus dat vinden we allemaal leuk. Het zit zo: dit verhaal is geschreven in het camerapersectief. Dat bestaat niet officieel maar is een variant op het hij-perspectief: je kijkt dus met een camera van bovenaf naar het verhaal. Normaal schrijf ik liefst vanuit het ik-perspectief (voor de aandachtigen en anders weet ge ’t nu), maar nu wist ik dus eigenlijk helemaal niet wat mijn personage dacht, of voelde, of écht aan het doen was.

Jullie dus ook niet. Jullie mogen daar wel een gokje naar doen! Na het lezen van dit stukje zal duidelijk worden dat er iets aan de hand is met het personage. Ze denkt iets, ze voelt iets, of ze is iets van plan. De vraag is: wat? Reageer gerust in de comments onderaan, of stuur mij een anoniem mailtje als je plannen met het personage te pikant zijn. Alles kan! Volgende week plaats ik met plezier het stukje vanuit het ik-perspectief en lezen jullie wat er echt aan de hand is 😀


Er was iets aan het gebeuren, linksachter het meer. Ze staarde, met een priemende blik. Met haar armen waadde ze door het water, maakte ze kringetjes alsof het water alles mocht doen behalve stilstaan. Ze liet haar armen pas los toen er iemand achteraan, bij het riet onstuimig in crawlslag kwam zwemmen. Het was alsof alleen zij voor beweging mocht zorgen. Ze zwom verder, richting ondieper water. Bleef stilstaan in een modderige bodem. De kringetjes van haar armen stroomden zacht tussen haar gebruinde vingers. Gieren vlogen luid over.
Ze bleef onverstoorbaar richting dat ene punt linksachter het meer kijken, steeds met kleine ogen, hoewel de zon achter haar rug scheen. Ze leek iets in te schatten, een persoon misschien. Alsof ze er iets onmenselijk mee zou willen doen. Het staren bleef duren tot ze schrok van een kind met een snorkeluitrusting die totaal ongepast leek voor een ondoorzichtig meer als dit, waar ongetwijfeld niets anders in te zien valt dan een verdwaalde steen.

Het kind moet haar plan met de persoon in de verte in de war gebracht hebben, want ze zette zich af tegen de modderige grond en liet zich zakken naar de bodem van het meer. Ze bleef onzichtbaar tot het wateroppervlak boven haar rustig en zacht werd, alsof er nooit iemand was gezonken. Iets verderop kwam ze wild boven, liet ze het kind met de snorkelbril schrikken, en zwom ze krachtig in de richting van het punt linksachter het meer.

2 Reacties

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      november 9, 2020 / 2:26 pm

      Haha ik vind het leuk dat je een suggestie doet en ik vind het een toffe suggestie! We zullen zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.