Gelezen (9): in tuintjes en op warme stranden

Camino – Graeme Simsion en Anna Buist

Van de schrijver van the Rosie Project, en zijn vrouw. Ik had echt wel met the Rosie Project moeten lachen, eigenlijk, dus ik dacht dat het met de Camino ook zo zou zijn. Op de achterflap staat er één of andere review met “humor” dus ik vond dat wel prima voor de zomermaanden, maar ik heb niet moeten lachen. Jammer toch hè, en het is nu niet dat ik zo’n serieuze ben. Integendeel, je zou toch kunnen verwachten dat je een 7-jarig verstrooid brein wel kan entertainen met wat humor in een camino, toch? Helaas. Ik zal me eens wagen aan een kortverhaal, maar misschien moet ik ze dan wel zelf lopen, iets met voorwaardes ofzo?

Anyway, in dit boek lopen twee mensen de camino om verschillende redenen, maar kunnen ze who knows toch iets van elkaar leren. Of ook helemaal niet.

Ik vond het boek verder prima. Was vrij snel uit en uiteraard wou ik de camino lopen. Ik wou blaren krijgen en die open prikken en daar naalden insteken, en kou krijgen en in hostels slapen met vreemde mensen en als het past met een Fransman, en verdwalen en doodgaan. Dat laatste is geen spoiler maar een op voorhand spoiler van wat er zou gebeuren mocht ik de camino lopen: ik zou sterven door een loszittende tak of iets heel obvious opeten dat niet mag: iets dat iedereen weet behalve ik, een megabekende paddenstoel of zo. Niet eens spectaculair naar beneden vallen langs een ravijn: nee, op mijn begrafenis zal men zeggen dat Kelly struikelde over een tak of een paddenstoel at. En de zaal zal zuchten. 

Anyway: boek is wel fijn, doet je nadenken over je begrafenis. Misschien. 

Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens 

Ik dacht hier eerst een aparte blogpost aan te wijden want ik kan hier zoveel over vertellen, maar eigenlijk toch ook helemaal niet. Ik wil het gewoon herlezen en nog eens tot mij opnemen.

Kya woont in het moeras, in haar stukje natuur. Haar gezin verlaat haar, elk op zijn beurt, en de natuur blijft, wordt haar familie, haar opvoeding, haar thuis. 

De natuur wordt soms bijna poëtisch omschreven, dat ik wel trager moest lezen. Moest stilstaan om het te zien waaien. Zo’n beeldend verhaal: ik vaar mee in het moeras, ben mee bevriend met de meeuwen. 

Kya’s eenzaamheid, haar diepe band met de natuur en het wantrouwen in de mens, het gevoel van anders zijn door alle beginselen die ze mist: alles wordt zo goed bevat. Elke teleurstelling, elke stap terug richting zichzelf en haar verdriet. 

Ik heb nog nooit zo’n band met een personage gevoeld. Misschien ligt het daaraan, dat ik zo lyrisch ben. Wie mijn blogs leest, weet dat er in de meerderheid wel één of andere referentie naar een dier zal staan en dat mij dat niet kan schelen of dat nu een zeehond of een wesp of mijn kat is. Ik begreep wat ze voelde. Dit boek, met zo’n mooie titel ook, behoort absoluut tot de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. 

Onder de sterren van Montpellier – Marina Folkers

Ik zag dit boek eerst op bol.com in promo en twijfelde, maar de batterij van mijn laptop was bijna plat en ik kocht het. 

Hij was beter uitgevallen. 

Misschien is dat een beetje hard, goh, maar ik ging ook nog eens feelgood lezen hoor. En ik had ook eens verlof. Op een namiddag was hij uit (soms is dat slecht nieuws) en ik heb wellicht 37 keer met mijn ogen gerold. 

Er worden dus twee mensen verliefd (duh) op een mooie locatie en het is met durven vertrouwen op jezelf en op een ander. Als feelgood klinkt dat wel goed, vind ik. Dat was eeuwen geleden en ik had er met de hittegolf zin in. En toen kwamen er zinnen als “daar moest ze natuurlijk een kijkje nemen”. Daar moet mijn haar dan van uit, zo haartje per haartje, want dat kan ik niet lezen. Tenzij dat ik het verbeter uit een opstel van een 13-jarige, dan zou ik het nog laten staan, want schattig. 

Het hoofdpersonage was ook heel vervelend en onrealistisch en saai en heeeeelp mij of niet want ik vertrouw je niet, ik draag mijn rugzak wel zelf!!! Natuurlijk, want dat doen mensen die anderen wantrouwen. Die dragen hun rugzak zélf om te laten zien wat een sterke en onafhankelijke vrouw ze zijn. You get me. 

Ik zag op bol.com wel dat pakweg Priscilla er bij moest huilen want “zo ontroerend !!” dus you know waarschijnlijk ben ik het foute publiek voor het boek. En misschien moet ik mijn ironie opbergen want ik ga zeker naar de hel. 

De zomer van het aas – Simon Johannin

Ik wou zeggen: je moet een sterke maag hebben voor dit boek. Maar ik moest mezelf bijstellen, want ik heb zelf geen sterke maag en tegelijk een zeer beeldend vermogen, en ik las flink door. Verwacht je aan een hard boek. “Vol nauwelijks ingehouden woede”, las ik in een recensie, en beter kan ik het niet samenvatten. Met zo’n verhaal kan je woede ook niet inhouden. Het jonge ik-personage woont op het lelijke, armoedige Franse platteland – dat stuk waar je per ongeluk rijdt op vakantie en waar je snel rechtomkeer wilt maken. Hij woont tussen rottende kadavers, eeuwig hondengeblaf en de voortdurende lucht van alcohol. Ontsnappen is onmogelijk. Zo lijkt dat, zo waarachtig, en zo geloofde ik dat. Vol prachtige zinnen wel, waar ik dan diep bij moest zuchten. Van spijt, denk ik.

… al voel ik me beter met mijn hoofd onder water want dat zorgt ervoor dat herinneringen niet gaan koken. Het koelt ze af, herinneringen. Ik krijg een soort koud panorama dat door me heen gaat, het is minder heftig dan wanneer je buiten denkt, je onder water iets herinneren is als aan niets denken wat bijna hetzelfde is als helemaal niet denken, als slapen in een rijdende auto.

Topauteur, vind ik, wat een debuut. Hij had mij mee en ik las verwachtingsvol door tot wanneer het ik-personage ouder werd, maar dan was hij me helaas kwijt. Je zou die stukken eens kunnen lezen onder invloed van paddestoeltjes en poedertjes, dat geeft ongetwijfeld een ander effect. Laat het me weten!!

Daar links ligt Eerste liefde te blinken en voor wie mijn vorige post gelezen heeft: links beneden ligt de reddingsboot voor de insecten!!!

Eerste liefde – David Nicholls

Ik had al veel goeds gehoord over David Nicholls, onder andere van Zita Theunynck. In de bib vond ik Eerste liefde, en dat scheen nogal een ideaal vakantieboek te zijn. Uiteraard ging hij mee naar Frankrijk, maar op het laatste nippertje thuis bleek dat ik geen handbagagekoffer mee mocht nemen van Ryanair en moesten mijn BOEKEN mee in de grote koffer en kreeg ik op voorhand al vapeurs want wat moest ik doen als die verloren zouden gaan?????? Me laten verdrinken of me van een brug afgooien, ik weet het ook niet.

Mijn koffer ging bijna als eerste van de band. Eerste liefde werd dus gelezen aan het zwembad, eindeloos. Een man beschrijft zijn eerste liefde, die hij vond bij een toneelvereniging van Shakespeare. Mooie leuke Fran, ze zit nog een beetje in mijn hoofd. Leuk hè. Tegelijk beschrijft hij zijn relatie met zijn ouders, hoe opgroeien voelt. Wellicht voor veel mensen een herkenbaar boek, dat luchtig genoeg is voor de zomer, maar genoeg durft om te blijven hangen.

De jachtpartij – Lucy Foley

Stel. Je ligt op een strand, met zacht zand dat je van je armen kan blazen. Het is veertig graden, zilt vermenigvuldigt zich met zweet. Je gaat elk halfuur in een heldere zee, waar je rotsen ontwijkt en drijft en je je zo luchtledig voelt dat je onderdeel bent van, wat dat ook mag zijn. Als het de realiteit maar niet is.
Je wringt je haar uit en droogt op, licht prikkend, smeert zonnecrème en drinkt te warm water. Je neemt je zonnebril en je boek. Wat voor een boek is dat dan?

UITERAARD een boek dat zich afspeelt op een IJSKOUDE oudejaarsavond in de Schotse hooglanden!!!

Ja, dat is dus de locatie van De jachtpartij en kijk, ik koelde er alleszins wel door af, of zo. In het boek gaan 9 oude vrienden op oudejaarsweekend, en wordt er ééntje vermoord. Klassieke whodunnit dus. Wie een thriller verwacht is er (naar mijn mening) wel aan voor de moeite, want ik vond het eerder een psychologische roman. Voor mij des te interessanter, dus ik heb hem wel graag gelezen. Personages werden uitgediept en waren gelaagd, en met de eenvoudige schrijfstijl was het boek heel snel uit.

De ontknoping vond ik wat onverwacht en licht teleurstellend, maar los daarvan vind ik het nog steeds een aanrader.

Hoe was jullie leeszomer? Aanraders? Dat ik “was” moet gebruiken vind ik een beetje heartbreaking. Ik vind dit een heel melancholische periode, zo met de regen buiten en dat het al vroeger donker wordt. Zoals altijd: de zomer was veel te kort, en ik hoop dat we nog veeeeeel nazomerzonnetjes mogen krijgen.

8 Reacties

  1. augustus 30, 2020 / 5:24 pm

    Jaaa voor Kya en nazomer haha. Ik kijk al een beetje uit naar de herfst, maar het gaat nog lang genoeg herfst en winter zijn, dus eerst nog wat lezen in de zon pleaseeee. Ik las deze zomer o.a. ook nog ‘Lam’ en ‘Lampje’, die vond ik ook allebei heel goed!

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 1, 2020 / 1:28 pm

      Ooooo Lampje ja las ik vorig jaar, heel schoon! Lam ken ik niet en ik weet niet of het nu om lui gaat of om het beest maar het is alleszins de moeite waard om het op te zoeken

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 1, 2020 / 1:29 pm

      Haha, grappig dat dat bij jou ook zo is! Ik las ze vaak als tiener. Zot was ik van Nicholas Sparks, en hoe heet ze, Sophie Kinsella. Nu erger ik me ook

  2. augustus 31, 2020 / 10:09 am

    Jouw recensies over slechte boeken zijn altijd zó heerlijk dat ik ze meteen wil lezen! Ik zal mijn innerlijke Priscilla dringend eens moeten loslaten op die Montpellier 😀

    Die rivierkreeften: nee nee nee! Ik schreef toevallig vandaag in mijn maandoverzicht dat ik het écht niet snap, die hele hype er rond. Ik kan me totaal niet vinden in het personage, noch in de leefwereld. Zal misschien ook Priscilla haar schuld zijn 😉
    Moederschip onlangs geplaatst…Moederschip maand-ABCMy Profile

    • september 1, 2020 / 7:33 am

      OMG YES NOG IEMAND DIE HET RIVIERKREEFTENBOEK NIET BIJZONDER VINDT! Ik vond er nu ook niet zoveel aan. Begon me al een paria te voelen ofzo aangezien iedereen er wel héél lovend over is :p
      Irene onlangs geplaatst…Week 35My Profile

      • kellynosmalltalk
        Auteur
        september 1, 2020 / 1:32 pm

        JE BENT ZEKER EEN PARIA

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 1, 2020 / 1:31 pm

      Hahhaha jij bent altijd zo gemeen op mijn boekenposts!!! Je bent niet meer uitgenodigd vanaf nu! Wat is het tegenovergestelde van een alter ego? Als dat nog niet bestaat dan is dat bij deze een Priscilla

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.