Een vluchtige blik

Ik ben achtergelaten. Ik reis mee, van en terug, eenzaam en toch niet. Doorkruis een half land, langs sporen en kabels. Ik ben een blikje Red Bull tijdens een rustige ochtend in de trein. 

Photo by Bernard Hermant on Unsplash

Het is nog vroeg. De zon wordt wakker, slaperig vandaag. De zon heeft nood aan mij, misschien. Mijn eerste passagier leest een boek. En ze leest hem niet. Ze heeft lieve ogen, met trieste lijnen. Geen rimpels, bijlange niet, haar lijnen zijn het omgekeerde van lachrimpels. Ik zie ze wel eens, bij verdriet. Jong verdriet. Ik wil ze geen naam geven, misschien kunnen ze dan makkelijker verdwijnen. Ze zucht zacht, staart, prutst aan haar rugzak, neemt haar boek terug. Staart naar het boek en slaat een bladzijde om.
“Ah”, verzucht ik ook.
Ze zoekt haar spiegelbeeld in het raam. Versmelt met de slaperige zon. Het was goed, bedenk ik, dat de zon langzaam was vanmorgen. Soms moeten de dingen gaan zoals ze gaan.

Een laptop en drukke vingers. Zwarte sandalen met zo’n blok hout, zo stevig, zo vol natuur, vol leven. Ze kijkt bedenkelijk naar mij, heel vluchtig. Achtergelaten afval – slechts een object, of zelfs dat niet meer. Ze gaat verder. Naarstig. Knabbelt op een balpen. Kwetsbaar. Lacht, met haar ogen, met haar hele gezicht, als de treinbegeleider een grapje maakt. Mist bijna haar halte. Ik mis haar lach ook al.

Een jongeman met een baggy broek en hipsterbaardje. Hij sloft, drinkt van groene thee in een bamboebeker. Geen Red Bull, nee, tegenwoordig moet het met natuurlijke extracten van Energie en Concentratie en als het zomaar kan ook van Creativiteit. Het zijn elixers, die drankjes in bamboebekers die soms naast mij in de vuilnisbak gegooid worden – jawel, dat is een beetje het vreemde, soms. Ik zal maar doen alsof ik mij niet stoor aan dat jong theegeweld. Onwillekeurig vraag ik het mij af: had hij een productieve, artistieke nacht, zoals hij graag wil gezien worden, of was het slapeloosheid door onnavolgbaar denken? Hij tikt met zijn schoen, aanhoudend bijna. Korte pauze, alsof hij het beseft, gaat door. Zou hij nerveus zijn door de thee, of door zorgen om wat nog moet komen?

“En nu?”
“Nu ook nog niet.”
Zwarte krullen, springend, als kleine pluizenbollen die vechten om een plekje.
“Waarom wonen die mensen daar?”
Vingers krullend op het raam, naar de eindeloze levens die ik dagelijks zie.
“Omdat hun huis daar staat en ze dat huis gekozen hebben.”
“En waarom stopt de trein daar niet?”
“Omdat daar geen station is.”
“Waarom niet? Ik wil ook wel eens op die trampoline springen, en eens kijken wie er daar woont en of die een mooie slaapkamer hebben.”
Ze zucht diep en laat zich ellendig zakken. Ik zucht even diep mee, want wat wil ik graag vragen waarom ze in dat ene roze huis de was altijd ophangen, zelfs in regen in wind, en wil ik in het witgekalkte huis waar we over vijf minuten langsdenderen de Marokkaanse thee proeven, zo graag.

O, een reiskoffer. O god, een reiskoffer. Die man gaat op reis! Als ik kon springen, man, ik sprong. Recht tot in die koffer en helemaal mee naar … Ja, naar waar eigenlijk? Naar waar gaat u meneer? Niet zo ver, neem ik aan, met maar één koffer? Maar Spanje is prima, echt! Toe, neem mij mee. Laten we sangría’s en café con leches drinken, en papas arrugadas eten. Oh alsjeblieft. Ik heb een basiskennis Spaans opgepikt – ik kan tolken, wat een duo zijn wij! Ik kan geen salsa dansen maar ik kan het leren, en ik neem niet veel plaats, 30 cm² hooguit. En ik zal mijn mond houden als je het vraagt, beloofd! Oh, Spanje, ik heb altijd gedroomd van Spanje, en die taal en die muziek en het eten en hé wacht, waar ga je naartoe? We zijn er nog niet, stop, de luchthaven is twee haltes verder, wat doe je, je bent verkeerd?

Ah, god. Het lot van een blikje Red Bull. 

3 Reacties

  1. juli 29, 2020 / 9:55 am

    Ik drink het amper, maar ik krijg spontaan zin in een Red Bull 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.