Kelly’s bevindingen #8: die van de keuring zijn mijn vriendjes niet (of wel)

Eigenlijk denk ik dat die mannen (ja ’t waren àllemaal mannen) van de keuring niet aan vriendjes doen maar gewoon hun werk doen. Deze post draait eigenlijk vooral rond mijn onvermogen om een normale volwassene te zijn en mijn leven for once eens te plannen zoals het hoort. Maar ja, chaotisch, verstrooid, 7-jarig brein, die dingen.

Goed! Waar zal ik beginnen. Mijn auto en ik zijn wél vriendjes. Tegenwoordig moeten mijn VW Polo en ik samen jaarlijks naar de keuring. Dat moest tegen de 14de juli (die datum weet ik dus het hele jaar door uit het hoofd) en ik dacht zo tegen eind juni: ah, ik zal een afspraak maken, dan kan ik na mijn werkuren gaan! Helaas waren er geen avonduren meer, maar ik dacht, met mijn veeeeeele dagen verlof: ik zal gewoon een dagske pakken en eens passeren aan de keuring. Ik zal in Gent gaan, dan kan ik meteen eens naar de Ikea!

MAAR. TOEN. Die ochtend van mijn verlof, ik denk 7 juli, zoek ik dat adres op want dat in Gent is niet mijn vaste keuringscentrum, en zie ik een doodsboodschap op de website. Niet werkelijk, maar toch bijna: “ENKEL OP AFSPRAAK WEGENS CORONA”.

Dat was dus een regelrechte ramp. Toen ik eind juni keek, waren er al geen vrije afspraken meer, laat staan dat ik vandaag of nog voor de 14de juli zou kunnen gaan! Ik was al inwendig in conflict met een agent tijdens politiecontroles door een ongekeurde auto: “ja maar, ik was te dom om een afspraak te maken!” maar eigenlijk was dat niet zo – ik had letterlijk over het feit gelezen dat je door corona een afspraak MOEST maken de vorige keer. Ik had dus een afspraak probéren maken, en ik had het nog niet gezien. Ik weet niet wat dat van mij maakt, maar allicht dommer dan dom. Niet snugger. Ik zal moeten meedoen aan Love Island.

Er waren dus inderdaad geen afspraken meer: de eerstvolgende waren pas eind juli. Dat was zelfs in zo alle keuringscentra van Oost-Vlaanderen. Ik overwoog een carrière als illegale chaffeur (enfin, illegaler dan roepen naar iedereen die niet pinkt waar dat moet) MAAR. TOEN kreeg ik nog een idee. West-Vlaanderen bestaat ook nog: die keuringscentra zijn even dicht en het accent is dubbel zo sappig. En jawel, jawel jawel jawel lieve mensen, alle weergoden of alle keuringsgoden en autogoden of welke goden je wilt: die stonden bij mij en hoé, want er was een vrije afspraak op 7 juli en dat was exact de dag dat ik verlof had genomen!!! Ik kon diezelfde dag mijn auto nog laten keuren en gewoon op tijd zijn! Ik knuffelde mijn laptop, en als het geen corona had geweest dan had ik die mannen van de keuring geknuffeld. Ik was zo blij! Stel je voor dat ik dat klantendienstnummer moest bellen en de vervelende klant moest gaan uithangen en een afspraak moest gaan eisen – hallo.

Bon, compleet in mijn nopjes reed ik naar Brugge en kwam ik daar toe om daar een ellenlange rij aan te treffen. Vond ik niet erg, want mijn auto kon nog gekeurd worden die dag! Ik was in een opperbest humeur! Toen kwam er een jobstudent (vermoedelijk, anders sorry to hurt your feelings maar ooit gaat ge blij zijn met uw jong gezichtje): “een afspraak om kwart voor vier?” Ik, heel enthousiast: “ja!”. Hij: “er staan veel mensen te wachten é.” Ik, enthousiast: “dat zie ik, maar mijn auto kan toch gekeurd worden hè?” Hij: “ja ze, maar ge gaat lang moeten wachten.” Ik, heel enthousiast: “oké!”. Ik kan verkeerd zijn, maar ik denk dat hij mijn reactie niet had zien aankomen.

deze foto is uiteraard niet in Brugge maar in Gran Canaria, want random

Mijn enthousiasme heeft, ik schat, nog vijfentwintig minuten geduurd. Ik had rode bessen gekregen van mijn meme, dus die at ik eerst op. Ik heb zo de gewoonte om tijdens keurings heel relaxte houdingen aan te nemen en dan ga ik liggen in mijn zetel die sowieso in liggende houding staat, mijn benen gekruld, die dingen. Mijn muziek was chill, ik spotte mensen, alles prima. Maar ja, vijfentwintig minuten, langer moet dat niet duren voor dat 7-jarig brein van mij. Daarna moet het weer geëntertaind worden. De mens die naast mij stond aan te schuiven was eerder saai en die voor mij viel steeds in slaap – ik wou ze steeds wakker claxonneren maar het zag er nogal een vieze uit, en het is niet dat ik snel kon doorrijden ofzo. Tot daar mijn carrière in de illegaliteit.

Enfin, na meer dan een uur wachten (nochtans op afspraak, maar ik mag er niet over zagen, niet toegestaan) was het bijna aan mij. Ik stond aan zo’n bord waarop stond dat je je papieren moest klaarleggen, zijnde die groene kaart enzo – die bundel die ze bij een politiecontrole ook vragen, waarbij ik standaard mijn hele inhoud van dat “handschoenkastje” geef, inclusief mijn klantenkaart van de carwash (en ik ga nooit naar de carwash). Ze geven dat dan altijd licht zuchtend terug, en dan zucht ik ook eens. Het juiste woord voor handschoenkastje is blijkbaar dashboardkastje – hoe noemen jullie dat?
Ik neem die papieren en ik schiet in een inwendige aanval: “heb ik wel alles mee?”. Een normaal mens, opnieuw, een volwassen mens die haar leven onder controle heeft, die controleert dat thuis voor vertrek. Kelly controleert dat nadat ze al een uur heeft staan aanschuiven nadat ze last minute toch een afspraak kon maken. Gelukkig had ik ze wel allemaal – ik heb zelfs de juiste afgegeven, autofreak die ik ben jongens vroem vroem – en mocht ik daarna buiten wachten op de auto.

Terwijl mijn vriend de auto daar in de lucht werd geheven en hij door elkaar werd geschud (moet dat echt, gruwelijk), kreeg ik weer een aanval. Ik was nog eens langs geweest bij mijn garage voor een snelle check (daglicht blijkbaar kapot, niks van gemerkt, tot daar mijn carrière in de autowereld) maar ik had hem nu ook niet vanbinnen en vanbuiten laten controleren. Ik keek heel sceptisch en was er ineens van overtuigd dat er vanalles mis was. Het was vooral omdat ik die tests zelf niet kon uitvoeren, vermoedelijk, want alles was prima en ik moest enkel de dieseltest nog gaan doen. Daar sukkelde ik met de autodeur open en toe te doen (werkelijk, echt werkelijk) maar de auto werd GOEDGEKEURD EN DAT DUS OP TIJD!!!

Ik ging betalen, moest nog vragen aan een mens waar de kassa was (ja, verstrooid of dom, your choice) en merkte dat het dus weer duurder was dan vorig jaar. Als dat zo doorgaat betaal ik tegen mijn 50ste 100 euro om mijn auto te laten keuren. Opnieuw een agendapunt voor als ik een politieke partij opricht. Dit kan toch niet!!!!!!!!!

Zijn het mijn vriendjes of niet, daar bij de keuring? Wat vinden jullie?

8 Reacties

  1. juli 27, 2020 / 5:18 am

    Haha zo herkenbaar, ik vind dat ook behoorlijk stressy! Mijn papierenbundel krijgen ze ook altijd zo in hun handen geduwd, dat is toch gewoon een totaalpakketje? En datbdoor elkaar schudden, breaks.my.heart! Arme autootjes.

  2. juli 27, 2020 / 7:08 am

    Ik ben nog maar 1 keer in mijn leven naar de keuring geweest en ik krijg al licht stress voor als ik nog eens moet gaan, al is dat eigenlijk voor niks nodig.
    Wel heerlijk bij elkaar geschreven jouw verhaal!

  3. juli 27, 2020 / 8:22 am

    Poe, wat een gedoe! Hier kan het echt bij bijna elke autogarage? Dus ik zet mijn auto daar gewoon neer aan het begin van de dag en haal hem aan het eind van de dag weer op. Fijn dat je auto is goedgekeurd in elk geval!
    Audrey onlangs geplaatst…Hoera, mijn puppy is geboren!My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juli 28, 2020 / 8:00 pm

      waaaaauw ik ga verhuizen!

  4. juli 28, 2020 / 6:50 pm

    Das een handschoenkastje ze! Ik ben blij dat mijn vriend dat allemaal voor zijn rekening neemt. Onze eerste afspraak kon pas op 4 augustus en we moesten twee afspraken maken omdat we onze oude auto verkopen en we die dus ook laten keuren. Heb ook in West-Vlaanderen gekeken maar helaas pas twee weken terug ofzo en toen was dus de eerstvolgende vrije dag de 4de. Alleszins had ik wel niet verwacht dat je dan alsnog een uur moet aanschuiven als je een afspraak hebt… mijn vriend zal niet blij zijn, haha.
    Irene onlangs geplaatst…Week 30My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juli 28, 2020 / 8:01 pm

      Haha dat is toch een gigantisch gedoe hè :p misschien toch maar zwijgen over dat uur wachten 😉

  5. augustus 4, 2020 / 9:09 am

    Haha ik herken mijzelf hier zooooo hard in. Ik vind 25 minuten zonder ergeren nog bewonderenswaardig, bij mij zouden dat er echt like drie geweest zijn. Dat vind ik mijn slechtste eigenschap (naast mijn totaal onbestaand gevoel voor ritme): ik heb geeeeen geduld. Mensen hebben mij in de supermarkt echt al eens voorgelaten omdat ze doorhadden dat ik zo hard aan het zuchten was, en toen schaamde ik mij echt kapot haha. Also: “Ik zal moeten meedoen aan Love Island” hahahahaha.
    Lesley onlangs geplaatst…EUH JA #16My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      augustus 4, 2020 / 9:50 pm

      Hahaha ik heb ook geen gevoel voor ritme dus ik ben blij dat er nog iemand dat zegt, misschien is het wel: ah gij hebt geen geduld? Ah dan geven we u ook geen ritme PECH!!! Ik vind dat zuchten wel heel grappig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.