O dierbaar lockdown, ik mis je al een beetje

Weet je nog, dat we het hadden over postcorona? Dat we nadachten hoe het zou zijn na corona, over de tijd dat lockdowns zouden voorbij zijn en we terug vrij konden zijn? Dat we terug een gehaast mens zouden kunnen worden?

Ik vind dat het nu stilaan zover is. Grenzen open, we mogen met z’n allen naar zee, en het allerbelangrijkste voor de bon vivants: de terraskes open. Corona lijkt zich vooral nog te verklappen in plexi-glas, mondmaskers, de eeuwige geur van ontsmetting en afstand houden van vreemden (dat we dat nog mogen meemaken – ik had het nooit zo schoon kunnen dromen toen ik deze blog begon).

Wat een ongelooflijk speciale tijd was dat. Of je nu hem eenzaam, angstig, spannend, verdrietig, ontspannend of vertrouwd vond: uniek was het bovenal. En ik mocht dan wel als een idioot geschreven hebben dat we later als we oud zijn en stinken iedereen zullen vervelen met eeeeindeloze anekdotes over deze o zo zonderlinge epidemietijd (laten we vooral hopen dat ze nog speciaal is over 60 jaar), we hebben hoe dan ook een bijzondere tijd achter de rug. En terwijl de tijd woedde en we allemaal in lockdown zaten en ik mooie tuinhuizen lelijk schilderde, had ik een gevoel waar ik via Shirleys blog in een artikel van Mari Andrew een passend woord voor vond: “pre-nostalgia”. Iets op voorhand al missen, terwijl je het nog volop beleeft. Exact: dat heb ik weleens als ik ijs aan het eten ben en het al bijna op is en ik niet wil dat het op is en ik MIDDENIN het ijsje het ijsje al mis en een existentiële crisis prenostalgisische aanval krijg. Bij de lockdown had ik dat dus ook. Het ding is alleen: bij een ijsje vormen zich weinig problemen. Men neme er gewoon nog één. Bij de lockdown gaat dat niet zomaar – ik ga niet nog 9000 mensen laten doodgaan. Zo’n vervelend mens ben ik nu ook niet. Maar ik mag de lockdown wel al een beetje missen, toch? Missen maar niet terugwillen, want ik heb enorm genoten van mijn terraskes van ’t weekend (bon vivant hè). Ik heb ze misschien ook wel harder geapprecieerd omdat ze er niet waren. Ik zei dat, letterlijk: “amai, ik wist niet dat ik dit zo gemist had.” Dat bediend worden, die babbelkes, dat donker worden ’s avonds terwijl terraskes helemaal niet leeg worden. Ik kan intens genieten van zoiets, ik meen dat – zonder te sentimenteel te worden, want de rekening was er ook naar (te veel hapkes misschien, en ik ben een gierige). Maar ik heb ook van de lockdown genoten: ik vond ze speciaal en eenvoudig. Tegelijk.

Want het was nog nooit zo stil op straat. Ik kan de straat, die doorgaans drukke straat vol luide auto’s en vrachtwagens nu gewoon bijna zonder kijken oversteken. Ik zie krijttekeningen met bedankjes voor de vuilnismannen, en de postbodes, en iedereen die helpt eigenlijk. Achter de ramen zie ik beren, achter grote ramen en piepend achter kleine ronde ramen, of verstopt in heggen. Mooie beren, lelijke beren, originele beren, of verzameld met tientallen achter één enkel raam. Ik kan ze tellen en blijven tellen tijdens mijn wandelingen, want ik wandel zo onnozel veel, maar ik word er lang niet onnozel van. Ik ga lopen in het schoonste bos, met varens die klein starten en die ik zie groeien tot een meter hoog. Bij de bakker staat een rij tot buiten, en ik sluit een beetje mokkend aan, maar de koffiekoeken en de “houd u goed é” van de bakkerin smaken dubbel zo goed. Aperitieven met ons moeder verloopt net iets trager, het eerste roséwijntje buiten misschien nog net iets geslaagder. De seizoenen van De Mol en Down The Road 2020 net iets beter. Bpost laat gratis postkaartjes versturen en ik vind heel lieve en schone in mijn brievenbus, na, uiteraard, een wandeling. De politie schreeuwt met borden “blijf in uw kot” en vraagt mij: “wat is de reden van uw verplaatsing, mevrouw?”. Er zijn géén files om aan te kondigen op de radio en dat maakt mij raar euforisch, ik wil daarvan op mijn stoel wippen tijdens het werk. Ik zie een benzineprijs aan 0,999 euro per liter en heb dat nog nooit gezien. Ik staar naar buiten, naar mensen die fietsen en wandelen, naar hoe de wereld toch leeft, en toch ademt, en toch passeert. De vogels fluiten, elke dag, altijd een beetje luider en vrolijker. Wilde dieren lijken te denken dat de mens is uitgestorven en komen uit hun kot: pinguïns in Zuid-Afrika waggelen zelfverzekerd op het voetpad. Dat doet mij glimlachen. En de zon schijnt. Even zelfverzekerd. En dat doet mij ook glimlachen. Misschien veel dingen niet: maar dat wel. Dat de natuur doorgaat, met de beestjes en de zon. Dat altijd wel een beetje.

6 Reacties

  1. juni 17, 2020 / 8:28 pm

    Je had het niet mooier kunnen beschrijven. Ik vind het heel erg herkenbaar. Fijn dat je toch ook weer van het terrasje hebt genoten. Het deed mij ook meer dan ik had verwacht. Voor de echte terugblik op deze periode zullen we nog geduld moeten hebben.
    Shirley onlangs geplaatst…Over dingen die van mij mogen blijvenMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juni 20, 2020 / 1:22 pm

      Dank je Shirley! Ja zo’n echte terugblik zal nog efkes duren, benieuwd hoe we hier binnen 10 jaar op terugkijken (o help dan is het 2030 wat is dat voor een getal)

  2. juni 18, 2020 / 12:39 pm

    Haha ooooh Stijn <3. Ik kon de charme van de lockdown er bij momenten wel van inzien, maar ik ben toch ook blij dat ik weer een iets vollere agenda heb, terrasjes kan doen en mensen kan zien. Zeker naar het einde toe had ik het echt gehad, al herken ik de lichtpuntjes die je beschrijft wel uit de eerste weken, toen ik het allemaal nog iets meer apprecieerde haha.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juni 20, 2020 / 1:19 pm

      Stijntje heeft op alles een antwoord hè!! Ja ik snap dat ook wel, al was het maar voor het eten op een ander haha

  3. juni 18, 2020 / 7:51 pm

    Exact exact exact wat ik ook denk! Ik mis het nu zelfs soms al een beetje nu inderdaad de terrassen weer open zijn en de files zich weer aankondigen op de radio. Zelf heb ik mij eigenlijk nog niet gewaagd aan het horecaleven, moet ik toegeven. Mooi omschreven!
    Tamara onlangs geplaatst…Sneak peek van ons nieuw huis!My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juni 20, 2020 / 1:17 pm

      Ja de drukte is er weer hè, en ik vind het wel eens leuk om eraan deel te nemen maar niet altijd om eraan te passeren of het te horen, of zo. Die terraskes hoeven misschien nog niet, ik denk dat die bubbel ook wel nog leuk is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.