05 mei: aantrekkingskracht en water met een smaakje

Ah, mei. De maand waarin bubbels van vier ontstonden, waarin ons haar geknipt werd en waarin duchtig (ik mag het hopen voor uw huid) zonnecrème gesmeerd werd.

Ben ik de enige die vindt dat de tijd een zeer vreemde dimensie aanneemt? Gisteren was het absoluut 3 april, zeker van! En als mensen refereren naar het concept “mei”, dan denk ik dat we dat nog lang niet zijn. En nu is het bijna gepasseerd. Gekke dingen, en een beetje beangstigend ook wel.

Begin deze maand startte voor mij heel gek, want ik heb toch wel weer een anekdote te vertellen jongens. Hou u allen vast, grijp die takken van de dichtstbijzijnde boom, want het gaat weer over een dier. Welbepaald mijn bijzondere aantrekkingskracht op dieren – dat moet onderzocht worden, ik zou wel eens de eerste mens kunnen zijn die zou kunnen communiceren met het dierenrijk! Maar dus: ik was gaan lopen, gaan joggen, hardlopen, gaan puffen en zweten, mijn longen gaan verbranden op vrijwillige basis. Ik liep op maat van mijn muziek toen ik opeens een hond voelde. Een hond, in mijn rug! Het bleek een van mijn lievelingshonden (autocorrect verbeterde dit naar lievelingskinderen?????) te zijn die ik tegenkom op mijn looproute: een Weimaraner (zo’n lieve, coole, grijsblauwe hond). Enthousiast liep hij met mij mee, en ik begroette hem en hij groette terug, maar het leek me niet helemaal de bedoeling dat hij mee zou lopen met mij. Ver weg van zijn thuis, straks zou hij nog verdwalen! Dus ik liep terug naar zijn huisje, sprak de eigenaar aan in de tuin want het hek stond open (meneer? Meneer? MENEER!), en hij zou flink thuis blijven, beloofd. Ik liep verder. EN TOEN KWAM HIJ GEWOON TERUG! Ja, ik kon niet echt teruggaan, vond ik, en ik probeerde de hond met onbekende naam (dat werd dan vriend) terug te sturen. Hij luisterde, keerde terug, maar liep een halve kilometer met me mee tot ik mensen tegenkwam die met hun hond wandelden. Ze keken vragend naar dat lopende meisje met die enthousiaste loslopende hond in haar kielzog, dus ik riep: “hij is niet van mij hoor!” Dat riep nog meer vragen op, dus ik legde uit waar hij vandaan kwam en mijn vriend besloot mee terug te wandelen met de andere hond. Eind goed al goed, denk je, maar toen ik terug aan zijn huis passeerde zag ik hem niet in de tuin. Ik kreeg al vijfentwintig paniekaanvallen WANT STEL JE VOOR DAT HIJ VERDWAALD WAS DOOR MIJ, maar bij de avondwandeling later liep hij terug vrolijk op en neer te banjeren. Oef, stel je voor dat ik had moeten aanbellen bij de eigenaars.

Oké, nu is dus extra bevestigd dat ik na onder andere Harry de spin en de boskat een aantrekkingskracht op dieren heb. Anyway, op naar de volgende avonturen van mei!

Ik werk dus nog steeds thuis en dat is volledig de maand juni wellicht ook nog zo. Ik kies daar ook wel voor, en ben blij dat ik nog wat langer kan coconnen en er meer schrijftijd en tijd voor creativiteit overblijft na mijn normale werk. Jane gaat ook akkoord.

je ziet, I thrive in (beperkte) rommel

Ik bubbelde ook wel, deze maand. Niet met cava want dat vind ik vies, maar ik zag mijn memeetje terug en sprak af met vriendinnen. Dat was fijn, gezellig, en met vriendin Eillish dronk ik “water met een smaakje” (en rosé) en zong ik K3. Good vibes enzo. We maakten voorzichtige vakantieplannen voor ALS die grenzen weer opengaan, want dan zijn we vort voort weg en gaan we roadtrippen. Ja, tot daar mijn cocon hè.

De creativiteit vierde ook weer hoogtij want ik schilderde een octopus en een walvisstaart, en maakte voor paardrijvriendin Charline een paardtekening. Er zat ook een kader bij dus ze kon er altijd wat anders in prullen, dat zijn de voordelen des levens. Ik hou enorm van aquarel en dan vooral van de manier waarop het gebruikt is in de octopus: kleuren die mengen en verspreiden en kleine wolkjes vormen. Het enige nadeel is dat Jane de kopjes met water interessant vindt en er altijd uit wil drinken maar dat kan dus niet, tenzij ze 1. vergiftigd wil worden en 2. mijn tekeningen levend willen blijven, want Jane kan niet drinken zonder morsen (heeft ze van mij geleerd). Nog meer Janeproblemen deze maand is dat ze het leuk vindt om in mijn enkels te bijten (iemand die weet hoe ik dat afleer?) en dat ze haar nagels niet laat knippen, dus ik moet een trimster raadplegen. Helaas voor Jane, want ze haat vreemden. De dierenarts wil ze verdoven maar dat vind ik er zo net over, corona of niet.

Het weer zat nog altijd mee, ik liep in bikini te chillen, at ijs met aardbei en las veel goede boeken. Ik ontdekte ook een fantastisch recept dat ik intussen al een keer of drie maakte, omdat het voldoet aan mijn verwachtingen en levensstijl: smaakvol, zomers en weinig werk. Het is warm eten trouwens maar tóch zomers, en dat is eens iets anders dan die eeuwige slaatjes of “kou pla’s”. Het recept komt uit het kookboek van Mme Zsazsa. Verder deel ik ook graag van Karola’s Kitchen de aarbei-ijsthee die geen thee bevat, eveneens het “water met een smaakje” van hierboven. Het receptje vind je via deze link, en voldoet opnieuw aan mijn eisen. Het werkt nog voor de luie mens!

je moet er véééél tomaten indoen!
zeker een nachtje laten staan, heerlijk!

Op tv droomde ik weg bij de Colombus op één en werd ik hop pardoes verliefd op Boxer in White Lines. Verder keek ik geen tv, want de zon schijnt.

In juni graag meer van ijsjes, zon, vriendinnenbubbels, goede boeken en creativiteit. That’s the life voor mij, alleen nog reizen daarbij graag! Ik wil graag hangen op stranden en lastig doen bij dingen bezoeken en CONTINU ETEN. Dus Pieter De Crem, ist haast zover of gaat u toch voor Aalter als vakantieaalternatief?

8 Reacties

  1. mei 31, 2020 / 6:41 pm

    Maar echt he, hoe zijn we ineens van april naar begin juni gegaan! Ik heb eventjes met mijn ogen geknipperd en het was zo ver. Al lijkt die lockdown op sommige andere gebied eindeloos te duren. Raar gevoel van tijd de laatste weken.
    Annelies onlangs geplaatst…Lieze checkt in #196My Profile

  2. juni 1, 2020 / 7:49 am

    Zo herkenbaar die vliegende tijd. Opeens is het juni. Fijn dat je nog thuiswerkt deze maand. Ik gelukkig ook. Afwachten wanneer we de grenzen weer over mogen voor vakantie. Ik ben al naar Nederland geweest voor familiebezoek!
    Shirley onlangs geplaatst…Mei | Als wandelen en ijsjes hoogtepunten zijnMy Profile

  3. juni 2, 2020 / 7:55 am

    Ik ben ook compleet in de war en kreeg toch lichtelijk een paniekaanval bij ’t gedacht dat ik nu nog een dikke maand werk, dan drie weken congé heb (hopelijk met kampeertripje), dan nog een maand werk en dan ineens mijn bevallingsverlof al begint. HU? (Het pakt al weer op mijnen asem als ik er nu terug aan denk!)
    Verder denk ik dat wij ook nog heel juni thuis werken, ik ga daar hopelijk vandaag of toch deze week meer over weten (maar ik hoop het wel, vind het ook niet erg zo hier thuis).
    Irene onlangs geplaatst…Week 22My Profile

  4. juni 8, 2020 / 5:13 pm

    Ook hier het gevoel dat we aan het tijdreizen zijn! Wat maak je prachtige tekeningen! Over dat enkel bijten, misschien is Jane gewoon jaloers en wil ze ook eens in aquarel vereeuwigd worden?

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      juni 10, 2020 / 9:44 pm

      Oh dank je wel! Haha ik vermoed inderdaad dat het een aandachtsding is, en tot mijn schaamte moet ik toegeven dat er nog geen Jane aquarel bestaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.