Ik dein gezellig mee met quarantaine

Ja hoor, na 6 weken vind ik quarantaine nog allemaal prima. Quarantaine heeft voor mij zelfs een positieve connotatie: later, als ik oud ben, zal ik het rijmen met tuinlezen, rosékes in de zon, lopen in het bos, de straat die rustig is, langzaam wakker worden met mijn koffie en een speculoosje. En oh, tussendoor wordt er gewerkt. Ik zou precies wel eens op reis en naar zee willen en ik vind het jammer dat Queen en Adam Lambert uitgesteld is, maar afgezien van dat ben ik nog helemaal ontspannen. Ik ben relaxed in deze chaos.

Het spijt me voor al wie dat niet vindt, en ik heb dan ook het gevoel dat ik me opgefokter moet gedragen. Ik lach vriendelijk naar iemand die ik passeer op straat en denk: ahja, had ik mijn adem nu moeten inhouden want het schijnt dat andere mensen dat doen? Ik word wakker en denk: had ik nu een vreemde of misschien, oh help, erótische droom van Marc Van Ranst moeten hebben?

Pas op, ik heb wel nog wat empathie in dat binnenste van mij: ik zit in het bijzonder in met voor wie thuis niet relax is maar wel chaos en een eigen, unieke oorlog is. Met voor wie ggz gestopt is en die gevangen zit in zichzelf. Voor mij gaat die zorg gewoon wel nog door, en in mijn bubbel kabbel ik lekker voort. Voor mij mag dit nog efkes duren.

Wat ik me dan ook afvraag: moet die economie straks écht al op volle toeren draaien? Bam bam bam, money money money? Of ben ik meteen een zweverige hippie als ik dat denk en ben ik gedoemd tot rondlopen in witte gewaden en moet ik op zelfgemaakte nomadenschoenen van rotan de wereld doorkruisen en in boomhutten wonen? (Klinkt nog niet zo bijzonder slecht! Ik zal een community maken met een fashionable wit gewaad en met elke week een levering van boeken. Ik voorspel een groot succes).

Ik heb schrik voor die grote opstart, want velen beweren wel dat ze “lessen zullen trekken uit de coronacrisis en trager zullen leven” maar dat is absolute grote bullshit. Niks lessen, want laat ik weer even de waarzegster met mijn tarotkaarten en weet ik wat nog allemaal gaan uithangen: één maand na de coronacrisis en we nemen alles weer vanzelfsprekend. Oh godzieho nu heb ik weer wat gezegd, negatieveling die ik ben. Ik ben echter niet die enige die dat denkt want hier en daar beweert een psychiater (de grote meneer Dirk De Wachter bijvoorbeeld) dat ook. We zullen misschien hygiënischer zijn: zo vond Marc (dé Marc) het niet zo’n goed idee om zomaar iedereen een hand te geven. Ja, wie ben ík om daar niet mee akkoord te gaan! (Mijn ik die handen geven aan onbekenden en nieuwjaarskussen met een ongelooflijke hartstocht haat, knetterde haast uit extase en heeft in jaren niet zo goed geslapen).

Wie het ook allemaal niet zo’n goed idee vindt, dat die economie weer holderdebolder opgestart moet worden, is acteur/regisseur/… Peter De Graef. Dat vertelt hij in zijn typische stijl in dit videointerview met Canvas. Ik volg hem graag. Misschien iets nuchterder, maar toch: “zijn we op zich niet zo ongelukkig”.

Enfin. Vooralsnog probeer ik nog te genieten van traag, van thuis, van cocon en van rust. Eigenlijk van hoe ik het altijd doe en hoe de wereld op míjn tempo met mij meedeint.

3 Comments

  1. april 26, 2020 / 8:18 pm

    Ik vind het aan de ene kant ook wel een fijne bubbel, maar ik ben wel een beetje bang voor alle gevolgen (waar ik als leek alleen maar naar kan raden). Het lijkt me wel heerlijk als zoenen en handen hierdoor worden ‘afgeschaft’. We kunnen alleen maar speculeren. Ik probeer maar gewoon met de dag te leven.
    Shirley onlangs geplaatst…Dit heb ik geleerd van de cursus The Science of Well-BeingMy Profile

  2. april 27, 2020 / 9:33 am

    Ik vind mijn bubbel en het trager leven eigenlijk ook gewoon heel fijn maar wat je zegt, na een maandje is iedereen dat alweer vergeten en gaat alles terug gewoon zijn oude gangetje en daar hou ik mijn hart dan wel weer een beetje voor vast want veel zin heb ik daar eigenlijk niet in. Van mij mogen handen geven en die verplichte drie kussen (of zijn’t er nu 2 of 1???) ook gewoon voor altijd verbannen worden (haat!).
    Irene onlangs geplaatst…De momenten die mijn leven veranderdenMy Profile

  3. april 27, 2020 / 10:16 am

    Het leven in die bubbel valt wat mij betreft ook best mee, maar het begint toch steeds zwaarder op mijn gemoed te wegen dat ik mijn vrienden en familie niet kan zien. Ik puzzel graag en ik lig graag met mijn lui gat in de zon of naar Netflix te kijken, maar de afwisseling met sociaal contact mis ik toch echt heel hard. Mijn lief en ik zijn zaterdag naar Brussel gefietst en hebben even op de stoep gestaan bij twee vriendinnen van mij, en dat deed zooooo’n deugd, amai.
    Lesley onlangs geplaatst…EUH JA #6My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.