xoxo je telefoonbuur

Update: geïnteresseerden kunnen alle ontwikkelingen rond de bijlen en de Jos volgen op het tabblad “coronaverhaal” hierboven.

Ten tijde van corona plezier ik jullie allen met een … coronaverhaal! Het is complete onnozele fictie maar nu mag dat hè. Ik heb al zoveel coole dingen gezien (op nr 1 de haribobeertjes tijdens een optreden), dat ik ook wel iets uit mijn creatieve mouw wou schudden. Waar een ander dus aan beertjes of aan vlogs doet (familie Verhulst), valt er hier een MEGASPANNEND vervolgverhaal te lezen. Het is met de actualiteit en alles, het zou dus ZOMAAR echt kunnen gebeuren. Allezja. Welkom in de wereld van mijn hoofd. Je kan hier elke dag komen lezen, wat in feite gewoon een verplichting aan mezelf is om elke dag verder te schrijven, haha. En als er eens niets komt heb je pech want dan had ik blijkbaar geen inspiratie want schrijven is wel een creatief proces hè gasten. Dat komt of dat komt niet. Of ik ben lui. Vrije keuze. 

Dinsdag 24 maart. Dag 11 sinds de restaurantenquarantaine: welkom ten huize Kaat. Het is 13:43 en ze heeft intussen 17 paaseieren, 3 speculoosjes, een chocoladewafel en 5 kerstomaten gesnackt.

Het schijnt dat het een goed idee is om je telefoonbuur een sms’je te sturen. Telefoonburen jongens, is dat niet iets uit de nillies? Ik vermoed dat ik mijn telefoonburen ergens in 2005 al eens een berichtje heb gestuurd, zo net voor het hip werd om zoiets te doen. Zo gaat dat dan met mij: als iets hip is vind ik het niet meer leuk. En als het weer anti-hip is, dan ben ik er als de kippen bij om het weer cool te vinden. Ik ben superrebels, zie je. Maar telefoonburen, dat is fascinerend. Twee mensen die een telefoonnummer lager en een telefoonnummer hoger hebben dan ik, die ergens op de wereld ronddolen. Als men hen vraagt naar hun telefoonnummer dan antwoorden zij exact hetzelfde als het mijne, alleen het allerlaatste nummer verschilt! Ontzettend boeiend.

Ik doe al even een gok naar mijn telefoonburen en hun mogelijke antwoorden op mijn enthousiaste “hey telefoonbuur!”-berichtje.

Mijn telefoonbuur -1: Jos

Jos is vijf jaar geleden geëmigreerd naar Malaga nadat zijn prijsduiven allemaal gaan vliegen waren. De duiven waren Jos en zijn lange wenkbrauwharen beu en besloten gezellig nestjes te bouwen. Jos reageert 48 uur later op mijn sms’je: “Moet ik hier voor betalen??? Wat is dat voor ne zever STOP KAPITALISME!!&!!!

Mijn telefoonbuur +1: Marianne

Marianne is een ploetermoeder van drie. Tof mens, denkt dat ze chips voor de kinderen koopt maar koopt het absoluut voor zichzelf (geen van haar kinderen lust pickleschips). Ze antwoordt met een wazige foto: “hallo, groetjes van de 3 kids!!!”. Waar je dus nog minder aan hebt dan de Jos – en dan is het triestig gesteld.

Ik zet mijn serie op mute en pruts aan twee draadjes die zijn losgekomen van mijn dagpyjama. Is het niet iets voor de hopenlozen onder ons om je telefoonburen een sms’je te sturen? Wie doét dan nu nog, corona of niet? Of moet je daar niet net heel bubbly voor zijn, heel ad rem, want wat zeg je in godsnaam tegen je telefoonburen? Hallo, ik ben je telefoonbuur en ik heb geen leven tijdens corona (anders ook niet hoor, maar dat hoef jij toch helemaal niet te weten) dus ik kom jou even lastig vallen als jou dat schikt. En ook als jou dat niet schikt, haha! Kusjes (of niet!)

Maar werkelijk, het ergste dat er kan gebeuren is dat mijn telefoonbuur een track en trace op zijn telefoon heeft en een psychopaat is met bijlen. Die komt dan ‘s nachts mijn deur in rammen en mij in mootjes hakken om die stukken later te verkopen bij voedselschaarste. Als dat hamstergedrag zo doorgaat, dan peuzelen mensen mij binnenkort op. Zo’n lugubere fantasie: het schijnt dat dat meer zegt over mij dan over een ander. (Is een bijl tegenwoordig een noodzakelijk product? Asking for a friend). 
Het zou ook zomaar kunnen dat mijn telefoonbuur een extreme extravert is, dat is dan het op één na ergste scenario. Die zou me dan onmiddellijk willen bellen (want dat praat toch makkelijker? Neen!) of skypen of facetimen of meer van die oorlogstoestanden.
Aan de andere kant: je kan ook zomaar van nummer veranderen. Of andere nummers deblokkeren, nog makkelijker! Niets houdt mij tegen. Mijn telefoonbuur zou zelfs zomaar de liefde van mijn leven kunnen zijn en we zouden òòk nestjes kunnen bouwen. Ik wil maar zeggen.

Verder zit het ook zo: ik ben jarig over vijf dagen. Dat is op een zondag, en vorig jaar was dat op vrijdag, want dit jaar is een schrikkeljaar. En nu mag ik wel altijd doen alsof ik verjaardagen enorm haat (ik haat ze wel een beetje, maar niet zo hard): ik heb nog nooit een verjaardag gevierd zonder mijn grootouders. En mijn familie bestaat enkel uit mezelf en mijn oma en opa. En dat klinkt eenzaam, en dat is het soms totaal niet en soms heel erg. En vooral nu zondag.

Dus ik denk dat ik gewoon een sms’je stuur naar mijn telefoonbuur.

Photo by Christian Stahl on Unsplash

3 Comments

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      maart 25, 2020 / 10:55 am

      Is het schrik voor de Jos of toch maar voor de bijl?

  1. weetikhet
    maart 28, 2020 / 2:04 pm

    Introvert of niet, niemand vindt het leuk om verplicht te worden om geen contact te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.