Middagpauzes in groep als introvert

Ter gelegenheid van mijn eerste blogverjaardag besloot ik no smalltalk eens in een ander jasje te steken. De aandachtigen en de onaandachtigen onder jullie hebben dat ongetwijfeld allemaal wel gezien! Ik ben er blij mee maar ik moet hier en daar nog een beetje prutsen, maar ik pruts graag (aan mijn vingernagels, aan mijn haar, aan pennen). Instant flashback naar die balpendingen die altijd moesten breken en door de klas vlogen vroeger. Hoe dan ook: een nieuw thema maar ook een nieuwe blogpost. 

Af en toe wordt bloginspiratie immers zomaar op een dienblaadje aangeboden. Hier, een idee en ook nog een appeltaart, graag gedaan! Deze keer kwam het van een fellow introvert en het gaat over de horror van verplichte middagpauzes doorbrengen met mensen die je niet goed kent. Grote kans dat je dan iets moet inzetten dat de wereldbevolking (of ikke, allez dan) intussen verafschuwt: smalltalk. Iedere keer dat iemand over het weer begint tegen mij denk ik: seg ik heb wel een blog en die heet no smalltalk hè. Tegelijk ben ik dankbaar, want nu is er geen awkward stilte die ik zelf niet wanhopig probeer te vullen door over iets nog veel nuttelozer te beginnen, of over datgene te beginnen wat absoluut niet gezegd mag worden. 

Of ik dan tips heb? Euh, niet direct. Ik kan alleen maar zeggen dat ik een ervaringsdeskundige ben. Ik zou het op mijn profiel op LinkedIn kunnen aanvullen bij mijn skills! Writing. Tourism. Introverting. Zeer relevant. Absoluut de vaardigheid waar ik het sterkst in scoor, want ik ben dag in, dag uit introvert. Ik sta in de lift met andere mensen en ik denk: oh god, waren het maar dieren. Het mochten nog krokodillen zijn, de kans is nog groot dat ik zou zeggen: dag vriend! Mij niet opeten hè! Flink, gaan we straks samen weer naar de jungle? Enfin, ik voel mij dus meer op mijn gemak bij de gemiddelde krokodil. Maar, ik ben vaak queen in doen alsof en daar krijgen jullie binnenkort cursus over. Gratis! Men geve het door!

Maag vs soortgenoot

Ook middagpauzes op het werk zijn vaak euh, moeilijk want a. je hebt honger maar b. de mens. Als je nieuw bent, dan ebdet eigenlijk pas echt zitten. Wie is wie ook alweer? Ik werk nu vier maanden op mijn “nieuwe” job en ik zou ook nog steeds Begonia zeggen terwijl het in werkelijkheid om Sedonia gaat. Op een nieuwe job gelden er bovendien vaak regels waar jij helemaal niets van af weet, zijnde: waar eet iedereen? Aan zijn bureau? In een keuken? In een restaurant? In een cafetaria? Gaat iedereen eten halen? En waar dan? En mag ik mee? En wil ik eigenlijk wel mee?

Als je dan éénmaal mee bent en dat plekje aan de sociale tafel hebt veroverd, dan moet het moeilijkste eigenlijk nog komen. Je wil een goede indruk maken, maar dan moet je praten, en voor je het weet belandt er een spaghettisliert tegen het plafond. Dat scenario is niet zo onrealistisch als het klinkt, dat weet iedereen die wel eens met vorken zwaait. Mensen praten over dingen en jij luistert en wil af en toe ook iets zeggen – want zo gaan gesprekken. Zo klaar als een klontje, maar ho maar, in werkelijkheid lopen gesprekken vaak al eens zo:

Gespreksonderwerp: planten
Ik, als introvert in mijn hoofd: o, planten, ik heb ook planten, laat ik vertellen over mijn nieuwe plant
Gespreksonderwerp: de nagellak van tante Francine

Je snapt: het is allemaal zo eenvoudig nog niet! Daarnaast heb je ook geen idéé van wie tante Francine dan wel mag zijn, en alle andere mensen aan de tafel wel. Uiteraard vind je het compleet overbodig en onbeleefd om dan te gaan vragen wie tante Francine is, dus je houdt je mond, en luistert. Nu zou het wonderlijk zijn mocht gewoon luisteren een eigenschap zijn die geapprecieerd wordt, maar helaas voor de introverte wereld is de norm nog steeds: wees actief aanwezig. Gesprekken voeren blijft dus nog steeds een spelletje van een beetje snel proberen zijn, en hopen dat de groep niet bestaat uit 10 extraverten.

Zoals gezegd: tips heb ik niet direct, want ik ben zelf vaak nog een schaap. Ik kan alleen meegeven dat het beter wordt en dat je middagpauzes mag ownen zoals je het zelf wilt, want ’t is pauze jandorie, dan mag je eigenlijk gewoon een boek lezen. Of siësta houden. Instant heimwee naar toen ik nog siësta had van 1 tot 5 in Gran Canaria waar het niet EEN HELE WEEK LANG regende en DRIE WEEKENDS NA ELKAAR stormde. Jezus. (Ze doen er enkel maar aan calima’s. Please. Ik wil nog liever calima).

Hoe gaan de middagpauzes bij jullie? Allemaal happy joy joy of hebben jullie sappige spaghettisliertverhalen te vertellen? 😀

12 Reacties

  1. februari 24, 2020 / 10:29 pm

    Haha, ik ben ook onlangs van job veranderd en ik dacht in het begin heel de tijd: euh, gaan jullie nog wel eten??? Veel mensen eten er achter hun bureau, wat ik meestal niet zo fijn vind, maar alleen in de keuken zitten is ook maar hm. Ik ben bovendien ook beter in kleine groepjes. Vanaf er een man of tien aan tafel zit, klap ik vaak een beetje dicht. De gespreksonderwerpen springen dan inderdaad zo vaak van planten naar nagellak dat mijn inbreng een milleseconde later alweer irrelevant is geworden, whoeps.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 25, 2020 / 7:19 pm

      Ik ben ook graag eens weg van mijn bureau! Ik ben eigenlijk al geen kantoormens dus ik wil ’s middag liefst eens weg van die computer. En groepen zijn ouderwets!

  2. februari 25, 2020 / 1:02 pm

    Herkenbaar again. Wij delen onze keuken ook met allemaal andere teams met mensen die ik ergens wel eens tegenkom maar waar ik nooit echt heel sociaal mee ben en ik vind dat dan horror als ik per toeval alleen in de keuken zou zitten en er dan iemand bij komt die ik eigenlijk van toeten of blazen ken. Ik heb nu een soort systeem. Als mijn lievelingscollega’s er zijn en we gaan samen in pauze dan ga ik mee naar de keuken en af en toe kan ik dan wel heel sociaal zijn en veel vertellen maar vaak luister ik ook gewoon en das oké. En als ik ‘alleen’ ben of mijn collega’s nemen op een ander moment pauze dan eet ik aan mijn bureau en lees ik blogjes. En als dat dan afgewisseld wordt, ben ik blij want zo elke dag lunchen in de keuken of elke dag aan mijn bureau is ook niet dat maar zo’n beetje afwisseling is leuk 🙂
    Irene onlangs geplaatst…21 before 2021 • FotoshootMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 26, 2020 / 3:48 pm

      Haha ik zou ook helemaal een systeem uitdokteren als ik in jouw plaats zou zijn! Goed systeem ook wel, die afwisseling is fijn hè.

  3. februari 25, 2020 / 4:54 pm

    Zalig geschreven (en mooi trouwens, je nieuwe thema).
    Bij ons lopen de middagpauzes altijd nogal vlot, meestal zijn we maar met een collega of 4 dus dat is best rustig.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 26, 2020 / 3:48 pm

      Dankje Annelies! Klinkt ideaal eigenlijk.

  4. Lien
    februari 25, 2020 / 7:54 pm

    THANK U voor deze blogpost! Je hebt de realiteit echt op een hilarische manier weergegeven haha, ik zie het al voor mij die spaghettislierten die wegvliegen. Tijdens mijn middagpauze morgen zal ik hier toch wel eens aan denken… Verschrikkelijk die middag- en koffiepauzes op een nieuwe job/stage want niemand weet wie je bent dus je moet alles 100x opnieuw vertellen en voor meer dan de helft van de tijd weet je niet over wie of wat ze het hebben… Gelukkig bestaan er nog mensen zoals ons!

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 26, 2020 / 3:49 pm

      Haha graag gedaan Lien 😀 juist ja, dat ook, alles duizend keer herhalen … ik was die horror al vergeten.

  5. februari 25, 2020 / 8:02 pm

    Ik heb een zalige job, waarbij ik een groot deel van de tijd aan het rondrijden ben (alleen!) en dus ook soms alleen middagpauze heb. Podcast op en eten maar! Dat zijn de beste pauzes 😀 Voor de rest zijn kinderen ook wel een dankbaar onderwerp om over te praten haha

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 26, 2020 / 3:50 pm

      Oh wauw, zo’n jobs waarbij je kan rondrijden klinken mij echt zalig! Ik rijd ook graag dus gimme. Ik zou die kinderen wel laten en vervangen door honden ofzo, bestaat dat?

  6. februari 26, 2020 / 9:16 am

    Haha, heerlijk weer dit! Op mijn werk gaat een deel naar de kantine, maar we hebben ook een wandelgroepje! Soms zijn dat drie mensen, soms acht, maar ik vind het sowieso heerlijk. Even in de buitenlucht zijn, niet verplicht hoeven praten, ook even jezelf uitschakelen als anderen kletsen is dit niet raar.
    Audrey onlangs geplaatst…Een of andere Molblogger 2020: WIDM-recap aflevering 7My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      februari 26, 2020 / 3:51 pm

      Dankje! 😀 ja wandelgroepjes, ik vind dat een geniale uitvinding eigenlijk. Heel cool, een mens beweegt al te weinig en zo wordt een middagpauze nog een beetje nuttig, en is die middagdip minder (denk ik?).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.