Introverte Kelly: hoe gaat dat nog?

Het is weer een poosje geleden dat ik nog iets schreef over introversie. Mijn tag introversie blijft onaangeroerd en ik lijk vooral nog te schrijven over mijn bestaan als twentysomething, hier op mijn nosmalltalk blog. Dan lijkt de vraag te rijzen: maar ben ik het wel nog? Ben ik wel nog wel introvert? En ben ik het wel nog grààg?

Wel, mijn dierbare lezers, ik kan u allen geruststellen: als mijn telefoon rinkelt dan denk ik nog steeds: welke halfgare belt MIJ nu op terwijl we in de ongelooflijk wonderlijke wereld van Whatsapp én Messenger leven waarin we zowaar gratis en voor niets kunnen schrijven zonder belemmering van aantal tekens? Zeer verdacht dat er anno 2019 nog steeds gebeld wordt.

Gezien ik de deur dus nog steeds niet opendoe voor onverwachts bezoek (stel je voor), geef ik jullie dan ook graag een overzicht van mijn meest introverte momenten van de afgelopen maanden.

  • We hadden kerst/eindejaarsfeest op het werk – ik weet nog steeds niet hoe het nu echt heet. Dat heb je dan als je nieuw bent. Het was een dag der sociaalheid, want het begon met een ontbijt met de collega’s en daarna was het van je party party, en dat mag je letterlijk nemen want er waren DJ’s enal, en duust liter cava, maar niet voor Kelly want alcohol + mijn medicijnen tegen migraine = slecht idee. Ik drink daarnaast sowieso weinig want geef mij 2 glazen wijn en ik hang aan het plafond, maar dat terzijde. Na 2 uur babbelen, kletsen, en van je small talk tijdens het ontbijt was het eigenlijk al een beetje afgerond voor mij. Ik dacht: mooi, waar is mijn koptelefoon? Maar toen moest het hele ding dus nog BEGINNEN! Dus, ik ga even naar het toilet en dan verbreek ik de regel van alle vrouwen op de wereld en ga ik alléén, want moeder maria, ik wil even alléén. Het feest duurt tot 19 uur maar uiteraard weet ik op voorhand al dat ik niet van 9 uur tot 19 uur sociaal kan doen – wat is dit, de hel – maar om 15 uur voel ik het al: batterij 20%. En dan gaat het snel hè. From 20 to 0 in 3 point 5 zou ik zingen, mocht ik Rihanna zijn. Een uur later denk ik dat ik het raam ga inslaan als er nog één iemand in mijn oor schreeuwt. Niet praktisch, dus als een hoogzwangere collega naar huis gaat, ga ik mee. Ik zet op mijn to do lijst voor het feest volgend jaar: hoogzwanger worden. Op de trein naar huis vraag ik mezelf af of ik niet te vroeg ben vertrokken, en of ik mezelf niet belachelijk heb gemaakt, en of ik niet belachelijk ben, en of ik mezelf niet hoogdringend moet veranderen in een extravert.
    Ja, ik vind dat extraverten het makkelijker hebben tijdens zo’n dingen. Ik vind dat oprecht. Maar ik ga helemaal op in mijn boek ’s avonds en dan denk ik: laat mij maar lezen, stelletje hypersociale charismatische fladdervogels.
  • Mijn noise cancelling koptelefoon is eigenlijk een complete introverte ervaring op zich. Als er een vzw voor introverten zou opgericht worden, en er zou steun komen van de overheid (hahahahaha), dan zou dit het allereerste zijn waar ik een terugbetaling voor zou aanvragen. Het is de absolute hemel op aarde. Ik zet het ding op en ik denk: oké, minder prikkels. Fijn. Ik zet dat ding af en ik denk: in welke apocalyptische rampenfilm ben ik terechtgekomen? Ga ik DOOD? Waar is Dwayne Johnson als je hem nodig hebt?
  • Ik krijg “je bent zo stil?” te horen. Ik ben niet stil, ik luister. Ik kan me er nog steeds om verwonderen hoe mensen niet luisteren naar elkaar maar gewoon wachten op hun beurt om te praten. Wanneer mag ik praten? Want het mijne is interessanter! Ikke ikke ikke! En ja, soms ben ik stil omdat ik me overweldigd voel omdat er gewoon veel mensen zijn en omdat ik nooit goed weet wat ik moet doen in grotere groepen. Ik heb dan altijd de neiging om zeer onconventionele dingen te beginnen denken. Moet ik mijn haar beginnen kammen met mijn vork? Zal ik een handstand doen op tafel? Je begrijpt: I zone out.
  • Ik werk een dag thuis door de treinstaking en eigenlijk mag ik niet blij zijn om dat gestaak, maar hoe héérlijk is dit! Ik zit in mijn pantoffels te werken, mijn kat komt naast mijn laptop liggen en mijn bol.com pakket komt aan. Ik heb die dag geen mens gezien en die dag geen woord gesproken, behalve dan tegen mijn kat “maar mijn lieve Janie kijk mama is thuis leuk hè ja hè” en “maar hoe moooooi lig jij daar snolliebollieknol” en “NEE BLIJF DAAR AF JIJ LUST GEEN SPRUITEN”. Ik vond dat prima, dat niemand zien en dat niets zeggen. Ik had energie om de volgende dag terug te gaan werken, met middagpauzes in groep enal.
  • Mensen dringen mijn persoonlijke ruimte binnen en ik word daar zéér slechtgehumeurd van. Kijk, op de trein zou ik graag zo’n asociale koe zijn die haar handtas en haar sjaal en haar duizend andere dingen op de stoel naast haar laat liggen, want het is ochtend en LAAT MIJ ALLEMAAL GERUST HE ZEG, maar het allermeest ben ik nog beleefd en heb ik nog empathie voor de mensen die na mij de trein opstappen, dus ik doe dat niet. Ik kan maar hopen dat mensen die naast mij komen zitten mijn persoonlijke ruimte respecteren en a. niet met hun been tegen mijn been duwen (mag alleen als je toevallig een knappe man bent die flirt (wat dus never nooit in mijn universum gebeurt)) b. mijn sms’en/schrijfsels in mijn notities niet meelezen en c. mij niet aanstaren terwijl ik eet. Als je “???” bij dat laatste denkt: ja, dat denk ik ook, terwijl ik een nog een hap van mijn bananenbrood neem. Dat zijn wellicht van die mensen die zich afvragen wat voor iets exotisch ik zit te eten (want o hemeltje het is geen boterham!), maar doe het subtiel, laat een mens rustig wakker worden en eten. Bedankt hè.

Dat waren mijn meest opvallende introverte momenten – al iets die laatste misschien gewoon de frustratie van een pendelaar. Hoe ging het bij jullie, introverten en extraverten? Zijn er juicy verhalen om te delen?

En even een sidenote: ik hou van extraverten. Ik zou allicht niet overleven zonder dat ik geadopteerd zou worden door extraverten op feestjes. Wij bestaan met en door elkaar. Eeuwige dank.

12 Reacties

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      december 28, 2019 / 3:49 pm

      Haha ja dat kan ik me ook voorstellen! “Ik wil naar mijn kat” blijkt niet zo’n goed excuus te zijn (uitgetest).

  1. december 28, 2019 / 2:28 pm

    Ik ben sinds een tijdje aan het daten met een extraverte man. En aan de ene kant is dat (inderdaad) zalig. We vullen elkaar goed aan. Tegelijkertijd: bij dat plaatje van die pinguïn moest ik hardop lachen, want dat is zó herkenbaar! Die momenten dat hij honderduit aan het vertellen is en dat ik hem wel wil volgen maar Het. Gewoon. Niet. Lukt. XD
    Wendy onlangs geplaatst…Welk advies zou ik mezelf geven op mijn 5e? 18e? 25e? nu? [25 vragen in 52 weken, deel 25]My Profile

  2. Evelien Lysens
    december 29, 2019 / 10:16 pm

    Dat hoogzwanger volgend jaar wil ik wel zien. Als het een troost kan zijn de nieuwe van vorig jaar zijn toen ook tegen vier uur naar huis gegaan. En als je dan geen danstype bent dan is het inderdaad socializen, veel en lang. Niet dat ik daar een probleem mee had want ik stond veel op de dansvloer. Omdat ik nu veel mensen in den toren ken had ik vorig jaar het probleem dat iedereen wou praten en ik had iets van laat mij naar de dansvloer gaan. 😉

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      december 30, 2019 / 9:31 am

      Ik heb jou inderdaad toch nog af en toe op de dansvloer zien staan 😉

  3. januari 3, 2020 / 8:14 pm

    Hahahahaha geweldig maar wel héél herkenbaar ‘helaas’ (?) 😀 Ik kreeg van mijn lief een noise cancelling koptelefoon en het is echt geen gezicht op mijne kop maar mannekes wat een cadeau uit de hemel!
    Honden zijn ook een goed excuus om vroeger weg te gaan trouwens, misschien katten ook? ‘Oei ik moet die haar medicijnen / eten / … nog geven’ of whatever.
    Irene onlangs geplaatst…21 before 2021My Profile

    • januari 3, 2020 / 8:15 pm

      Aha oké ik lees dat je het kattenexcuus al geprobeerd hebt, zonder succes. Dju seg!
      Irene onlangs geplaatst…21 before 2021My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 8, 2020 / 1:27 pm

      Haha die noise cancelling is ook echt lelijk op mijn klein kinderhoofd maar kijk, de mensen moeten het daar maar mee doen. Keilief dat je die kreeg van David. Hmmm medicijnen voor Jane heb ik nog nooit geprobeerd, da’s nog een goeie!

  4. januari 25, 2020 / 9:17 am

    Een kerstfeest van TIEN UUR? Welk bedrijf verzint zoiets? Kan zoiets überhaupt bekostigen?
    Ik ben er een tijdje geleden mee gestopt met me iets aan te trekken van wat andere mensen/extraverten van me vinden. Op ons kerstfeestje (dat netjes na het werk begint) ben ik steevast de eerste die naar huis gaat. Te veel volk in een te kleine ruimte, ik kan daar niet goed mee om.
    Trouwens, een extravert kan je niet ‘worden’ (gelukkig, wie wil dat nu zijn, het lijkt me zo vermoeiend), maar naarmate je ouder wordt, kan je extravert gedragen wel gewoon worden. Je wordt verdraagzamer, dus. Naar het schijnt. Zelf nog niet ondervonden 😀
    Leen onlangs geplaatst…Gelezen, gezien, gehoord #17My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      januari 25, 2020 / 2:22 pm

      De overheid kan dat 😉 al was het technisch gezien maar 7 uur aan all-in cava en wijn slurpen. Ik zou het ook niet willen worden, zo’n extravert, maar soms wel voor efkes. Wie weet dan, binnen een jaar of 30!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.