Loading...

Mijn helse dagelijkse overlevingstocht

Tegenwoordig heb ik dus ander werk. Dat is jullie vast niet ontgaan: ik schreef immers een dramatische “ik nam ontslag”-post. You guys love drama want jullie bombardeerden het prompt tot mijn populairste posts van de laatste maanden. Allez, populair, ’t was toch mijn meest gelezen post. En daarnaast: ik schrijf ook al eens graag met drama. Dat komt van pas om te beschrijven wat ik tegenwoordig vijf dagen per week moet doormaken: mijn fietstocht. Ik ben immers treinpendelaar en ik ga met de fiets naar het station. Niet mijn treinrit is dus de hel, wél mijn fietstocht.

Ik kijk altijd héél kwaad op de fiets. Bewust. Eigenlijk is dat het enige waar ik nog een beetje plezier uit haal, uit dat kwaad kijken, want ik hààt fietsen. Ik heb het altijd al gehaat, maar sinds een tweetal weken heb ik de haat herontdekt.

Ik ben zo iemand die het altijd koud heeft van zodra het onder de 14 graden duikt, alle dikke jassen ten spijt. Ik doe aan klappertanden en aan rillen, en ja, ook aan zagen en aan dramatiseren “we leven officieel op de noordpool, KIJK ZIE WEL, EEN IJSBEER!”. Op de fiets is het altijd nog vijftien graden kouder, dus ’s ochtends is dat een gemiddelde gevoelstemperatuur van -15 op de fiets. Eigenlijk zou het dus bij wet verboden moeten worden om te fietsen van zodra het vriest (jawel, nieuw agendapunt voor als ik een politieke partij zou oprichten), maar ja, een mens moet wat in het kapitalisme tegenwoordig.

Ik ben gewapend met thermisch ondergoed (in kant, mocht u het zich afvragen, want sexy sneeuwvrouwen bestaan ook), dikke zachte sweater, mijn eskimowinterjas, dikke wanten, dikke sjaal en een “extra soft beanie” van de Primark. (Nee, ik weet ook niet wat ik dan moet als het gaat sneeuwen. Mijn familie vraagt het zich ook af.) Ik sluit de voordeur en op de één of andere manier ben ik altijd een minuut of drie achter op schema waardoor ik snel zal moeten fietsen en als er iets is wat ik nog meer haat dan fietsen, dan is het wel snel fietsen. Mijn tas moet in mijn fietstas, en dan sluit de sluiting niet en WAAR IS MIJN FIETSSLEUTEL ahja in mijn mond oké.

Ik vertrek, en de eerste tien seconden gaat dat helemaal prima, want fietsen gaat verbazingwekkend sneller dan wandelen. En daarna. Dan passeer ik de bakker, en denk ik: Kelly, met uw dom achterlijk hoofd, had je nu niet om de hoek een bakkerszaak kunnen beginnen? Dan had je nu al vier uur broden en taarten staan bakken bij een warme oven, knus en gezellig, en had je 10kg kunnen aankomen en niemand die dat erg zou vinden. Na de bakker gaat mijn snelheid achteruit – ik heb de “oude” fiets van mijn omaatje en die heeft nog zo’n kilometriek. Ik start met een competitieve 19km/uur en als ik aan het station ben, puf ik er hooguit een 14km/uur uit. Mijn biologische leeftijd schommelt wellicht rond de 98. Ik ben dus erger dan bomma’s zònder elektrische fiets. Tussendoor denk ik dat mijn neus bevriest en doet mijn voorhoofd letterlijk pijn van de kou (verkoopt Zalando boerka’s?). Ik heb ook ontdekt dat mijn straat lichtjes omhoog helt en dat ik dus moet klìmmen in het begin van mijn route, maar dat die straat daarna niet naar beneden gaat. Ik krijg er dus niets voor in de plaats! Dat is nu toch zéér unfair? Er zou een vzw voor mij opgericht moeten worden. Ik puf en hijg dus terwijl er mij één of andere zot inhaalt met zijn fietske en terwijl er een mens naar zijn werk vertrekt met zijn dikke auto. Ik kijk zéér boos. Als er een bom ontploft: ik ben het (of ’t is mijn haar).

Ik haat de wereld. Ik haat de wind en de huizen, ik haat de mislukte “fietspaden”, ik haat de vrieskou en ik haat MENSEN. Nee, vogeltje, u haat ik niet, zoek maar verder naar eten. Bij ons mama hangen er vetbollen: 3 km noordwaards vliegen (nee jong, ik heb eigenlijk geen idee, ik weet het noorden toch niet liggen). Opeens gaat het fietspad over in euh, geen fietspad, en daarna gaat het over in iets waar ik mijn armen nog eens ga breken. Ik zeg soms: als ik drie armen zou hebben, ik zou ze alle drie breken. Welja, ik ga die ooit alledrie op die plek breken.

En dan hè, dan ben ik er en moet ik die fiets in de fietsenstalling plaatsen. Probleem 1: er zijn mensen en ik moet mijn best doen om te weerstaan aan mijn drang om ze niet allemaal uit de weg te maaien. (Ik droom daarvan. Heel bevredigend. Ik zou daar mindfullnesscursussen van moeten organiseren). Probleem 2: er zijn al veel fietsen. Ik ben maar een klein meisje hè, ik kan die fiets moeilijk heffen. Ik moet dus op zoek naar een laag fietsenrek, en intussen tikt de tijd (want treinen wachten niet hè, surprise). Mijn fiets doet lomp en werkt tegen en alle andere fietsen werken nog veel meer tegen. Mijn lichten moeten uit en mijn fiets moet op slot en mijn tas moet uit mijn fietstas en intussen wandel ik naar het treinspoor als een half bezwete, ijskoude verfrommelde ralreiger.

De ralreiger

Treinen lastig? Welnee. Hooguit een vertraging van een minuut of vijf, maar ik heb mijn serie of mijn boek, en mijn koptelefoon. ’t Is die verschrikkelijke fietstocht.

Waarom ik dan in hemelsnaam toch die fiets neem? Omdat ik maar op een kilometer van het station woon en er niet genoeg parkeerplaatsen zijn aan het station. Anders had ik, de milieuvriendelijke veggie, toch allang mijn dieselauto genomen. Misschien kan ik ooit een cursus time-management volgen en te voet gaan, maar tot zolang ben ik een ralreiger.

You might also like

Comments (4)

  • Irene 2 weken ago Reply

    I feel you. Ik haat dat ook maar ik doe het ook meestal. Ik woon 4 km van’t station en fiets ook aan oma snelheid en ik word mega pissig van al die mensen op hun elektrische fiets die mij voorbijsteken. Mijn tweede versnelling is te laag waardoor ik als een zot trap en de derde is te zwaar. Ik heb ALTIJD tegenwind (ik check dat nu in de weerapp vanwaar de wind komt, altijd vanuit het zuiden = altijd tegenwind) en ik heb het ook altijd ijskoud en dan na 5 minuten veel te heet waardoor ik mijn sjaal en wanten uit moet doen.
    Mijn motivatie is dat ik op die manier toch wat beweging krijg want dat is anders ook heel povertjes. En muziek, dat helpt mij dus ook wel. En soms neem ik ook eens de bus, wat ik misschien nog wel erger vind dan de fiets.
    Irene onlangs geplaatst…Ik duw even de pauzeknop in.My Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Haha exact ja, ik fiets ook in tweede versnelling! Ik heb eigenlijk nooit muziek opgelegd omdat ik dat “de moeite niet vond” maar ik doe toch wel 5 minuten over die kilometer, dus ik ga toch proberen om mijn koptelefoon al op te zetten. Allez, als ik niet te laat vertrek natuurlijk. En inderdaad, het is dat we nog een beetje beweging krijgen zo want met die kantoorjobs is dat inderdaad maar een beetje zielig anders. Als ze ooit de trein privatiseren zouden ze daar workouts moeten geven, gegarandeerd gat in de markt.

  • Lien 2 weken ago Reply

    Haha dankjewel om me te doen lachen vandaag Kelly! Zalig stukje. Zelf geniet ik echt van mijn fietsritjes. Oké ik ben ook geen mega fan van de kou en idem dito nu al helemaal ingepakt en wat ga ik in hemelsnaam doen als het terug echt -0 gaat… Maar mijn fietsritje loopt gelukkig wel langs de velden en niet door de drukke binnenstad.

    Allesinds dikke speeksel duim voor je ecologische bijdrage
    Lien onlangs geplaatst…SoktoberMy Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Haha bedankt voor jouw compliment en het beetje speeksel duim! 😀 langs de velden zou ik het misschien (misschien hè) nog oké vinden als de temperaturen meevallen, maar helaas moet ik het stellen met een stukje industrieterrein. Ahja, ’t is wel een ecologische bijdrage zoals je zegt!

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.