Loading...

Gelezen (3): in de zon en onder dekentjes

Lezen doe ik eigenlijk het allerliefst in het zonnetje of in de schaduw: buiten dus. Het enige wat vervelend kan zijn is de wind: als je aan zee je boek een second uit het oog verliest, zit je voor je het weet 100 bladzijden verder door de wind en is je hoofdpersonage plots dood. Dan kan je je boek evengoed, welja, de zee in gooien. Toch ben ik meestal een buitenmens en zit ik in de zomer liefst van ’s morgens tot ’s avonds laat buiten te lezen. Zo met een fris drankje en een hapje daarbij: héérlijk (ja lap, daar zijn ze al een beetje precies, die winterblues). Mijn laatste “gelezen”-post dateert van 21 september dus onderstaande boeken las ik ofwel tijdens het nazomeren bij mama thuis in haar heerlijke tuin, ofwel bij me thuis in mijn zetel onder een dekentje. Al die winterblues ten spijt vind ik de herfst trouwens nog steeds leuk hoor!

Dit is een zogenaamde New Adult, voor wie de Young Adult wat ontgroeid is dus. De hoofdpersonages zijn iets ouder (rond de 20) en er zou iets meer diepgang zitten in de boeken. Daar was ik wel benieuwd naar en de beoordelingen van Sterrenhemel waren allemaal zo belachelijk positief dat ik het wel moest meenemen van de bieb.

Ik vond het vreselijk. Nee, ik overdrijf. Ik heb het uitgelezen en ik zat stiekem wel een beetje gekluisterd aan het boek. He-he. Ik vond het een beetje als kijken naar een slechte soap: je weet donders goed wat er gaat gebeuren, je weet dat het zoetsappig is en je moet per aflevering minstens zeven keer met je ogen draaien, maar je blijft kijken. Het jammere verschil met soaps is wel dat ik geen band voelde met de personages en ik dan ook op enkel moment moest huilen of lachen. Ik vond het niet origineel, zo van het type “hoofdpersonage huilt niet en wordt ook niet verliefd maar wel op één bepaald iemand hoor VERRASSING”. Ik vond het dus toch tienerromantiek. Doe mij dan maar een chicklit jongens.

Ik las nog eens een thriller, dat was ook een poosje geleden. Als tiener had ik een Pieter Aspe-periode, en toen ging ik naadloos over op Nicholas Sparks. Tja. (Dat was ook toen ik dacht dat ik een gespleten persoonlijkheid had). Breng me terug was het eerste boek dat ik las van B.A. Paris, over wie ik nochtans al veel goeds las. Helaas! Daar gaan we weer, met die hoge verwachtingen. Ik vond de taal oppervlakkig en erg eenvoudig, en ik miste diepgang in de personages. Ik dacht voortdurend: maar wie zìjn die mensen nu in godsnaam?. B.A. Paris mag wel eens op personageleer bij Liane Moriarty vind ik zo. Ik werd even op het verkeerde been gezet maar toen dacht ik: als het is wat ik denk dat het is, dan vind ik het stom en ongeloofwaardig en toen was het dat en dat wil je allerminst bij een thriller. Neem me bij de haren! Bezorg me kippenvel en wrede, bloeddorstige nachtmerries! (Nu overdrijf ik weer, van mijn dromen blijf je af).

De volgende twee boeken zijn van het chicklit-type dus om toch even de indruk te wekken dat jullie te maken hebben met een intelligente blogger, is dit een iets zwaarder boek. Ha! Nee, het is niet Het verdriet van België van Hugo Claus, maar wel een boek dat blijft hangen. Even terzijde een anekdote over Het verdriet van België: ik kocht het ooit als 15-jarige en de verkoper zei: “het is een cadeautje zeker” en ik antwoordde, blakend van trots, “nee hoor”. Ik las het nooit uit: tot zover de literaire klasse van 15-jarige Kelly dus.

Lees van Totaal door het dolle heen geen ronddwalende reviews van onintelligente bloggers (je weet wel, van het chicklitlezende-type), want je verpest je leeservaring. Het is een interessant boek als je van psychologie houdt, het is af en toe best grappig en een beetje donker soms. Ik moet toegeven dat ik even bleef hangen in de helft, maar ik ben blij dat ik verder las. Wat me het meest bijblijft is de familiedynamiek: bijzonder boek!

Dit boek stond op bol.com tussen de boeken van Liane Moriarty en het leek een beetje in dezelfde lijn te liggen als haar boeken. Het verhaal was inderdaad meeslepend, de spanningsopbouw was goed en ik heb er best van genoten.

Maar nee, het was geen Liane Moriarty. Ik ben de personages alweer half vergeten (en ik las het 2 weken geleden ofzo uit) en ik vond het af en toe net iets te zoetsapperig. Waar Lianes personage opstaat met een ochtendadem die ruikt naar dertig dode mollen, laat Rosie Walsh haar hoofdpersonage wakker worden terwijl mister perfect al lekker brood aan het bakken is. Snap je?

En hier hebben we dus tha queen of personages (vind ik dan). Liane Moriarty zou een chicklitauteur zijn maar ik vind dat we ze weinig eer aandoen hiermee. Ze kan toch wel een eindje schrijven hè! Haar personages zijn altijd om op te eten en de spanningsopbouw zit in elk boek goed. Ik vind haar bovendien oprecht hilarisch: dan bedoel ik dat ik luidop zit te lachen met hoe haar personages denken. Ik lees graag, maar na mindere boeken mis ik het echte leesplezier en dan haal ik een Moriarty boven. Ik doe bewust heel langzaam met haar boeken, hierna heb ik enkel nog Negen volmaakte vreemden. En daarna hè! Daarna ben ik gedoemd om een saai en levenloos leven te leiden (lijden!) tot er een nieuw boek uitkomt, om dan twee dagen te sprankelen van leven en lezen om dan weer triest te worden. Dat gaat door tot Liane Moriarty komt te sterven en ik mijn leven kan wijden aan de rouw om haar. (Dus. Overdrijven is mijn talent.)

Wat Alice vergat vond ik persoonlijk één van haar betere boeken. Het neigt iets meer naar chicklit dan naar thriller, in tegenstelling tot Bijna echt gebeurd bijvoorbeeld. Ik heb enorm genoten van Alice als hoofdpersonage omdat ik mezelf er echt in herkende en omdat ik vond dat Liane in form was in haar humor. Ik heb zelfs soms ook dat ik “op dreef ben” als ik schrijf en dat er soms verrassend grappige zinnen uit mijn toetsenbord rollen (of niet? is mijn leven een grap?). Aanrader dus! Als jullie dus auteurs hebben die schrijven zoals Liane Moriarty: GIMME of andere auteurs voor wie jullie diep in de rouw zouden zijn: laat ’t mij ook even weten.

En trouwens: zijn jullie team lezen onder de zon of lezen onder dekentjes?

You might also like

Comments (4)

  • Wendy 2 weken ago Reply

    Oef, moeilijke kwestie. Lezen onder de zon – of liever: onder een boom onder de zon – is fijn, maar lezen onder een dekentje (met warme thee / chai latte / koffie / choco binnen handbereik) is óók niet verkeerd… Ik heb volgens mij trouwens nog nooit een boek van Liane Moriarty gelezen. Daar moet ik toch eens verandering in brengen geloof ik. 🙂
    Wendy onlangs geplaatst…Waar komt die kabouter vandaan?My Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Ja als je die warme drank erbij telt heb je inderdaad extra punten, hmm. Ah, inderdaad echt eens Liane Moriarty lezen! 😀

  • Irene 2 weken ago Reply

    Ik vond Wat Alice vergat ook een topper! Ik zit momenteel echt in zo’n moderne stationsromannetjesfase (’t zijn ook new adults volgens mij) met boeken van Elle Kennedy en Sarina Bowen maar die zijn ook echt super goed geschreven vind ik! Ik lees ze wel in het Engels. Ben nog nooit zo enthousiast geweest over romantische verhalen, haha :p
    Irene onlangs geplaatst…Dagboekje van week 44.My Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Ik heb die auteurs inderdaad al eens zien passeren op je blog, ik ga daar precies toch eens moeten naar zoeken in de bieb 😀

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.