Loading...

10: October Skies

Een maandoverzichtje van oktober, mijn verjaardagsmaand.

  • Voor mijn verjaardag ging ik eten in Prince in Gent. Aanrader! Het concept is foodsharing met wereldgerechtjes. Er waren veel vegetarische opties, de bediening was vriendelijk en we aten de beste nacho’s ooit (serieus beter dan de nacho’s die ik in Mexico at). De dag daarna at ik met mama ook gezellig kaasplank bij haar thuis. Je kan daar ook al-tijd twee dagen van eten, en het vijgenbrood daarbij was to die for. Ik moest ook werken op mijn verjaardag maar ik kreeg chocolade en een collega kwam me ontbijt brengen van het ontbijtbuffet, keilief.
  • Van eten naar euh … eten, want ik kookte en bakte ook wel weer wat. Shakshuka maakte ik deze maand al minstens 4 keer, thanks to Karola’s Kitchen. Ik bakte ook een “gezondere” havermout appelcake maar ik deed er te weinig honing/stevia in waardoor hij echt niet zoet genoeg smaakte. Mijn meme zei: “hij is goed gemaakt maar ik moet wennen aan de smaak”. Ja, dat wil dus zeggen dat hij niet lekker was in omaatjestaal, hahaha. Jammer want hij zag er superfancy uit vind ik.
Shakshuka
mijn appelcake die naar niets smaakte
  • Ik ging dus ook solliciteren! 3 keer maar liefst. 1 keer “in de privé” en ik had 2 rondes bij de overheid (en die job nam ik aan). De eerste ronde was een interview en ik had me best goed voorbereid, dus dat ging goed. Als ik iets wil, dan is Google mijn beste vriend. Ik ben héél goed in dingen uitpluizen tot op het bot: als ik niet zou schrikken van mijn eigen schaduw, zou ik een goede inspecteur zijn. Ik had goede resultaten voor dat interview (31/35) en de tweede ronde was een schriftelijke proef en een rollenspel. Zenuwachtig dat ik was. Het viel goed mee eigenlijk, ik slaagde er zelfs in om mijn telefoonstem op te zetten! Dan praat ik zo lief en wat rustiger. Ik wist wel dat er maar 2 mensen aangenomen zouden worden dus ik ging naar huis met het idee dat het niets zou worden, maar ik was wel een week nerveus. Uiteindelijk bleek dat ik eerst stond op de laureatenlijst van Selor dus dat was echt een boost voor mijn zelfvertrouwen. Het kwam precies op het juiste moment.
  • Ik kocht babykleertjes voor mijn collega’s kindje. Inmiddels ex-collega dus eigenlijk hè. 😉 in het prille begin van haar zwangerschap, toen het nog niet bekend was vroeg ik haar bijna iedere ochtend “maar gaat het wel???” omdat ze lijkbleek zag. Ik vroeg met mijn dom hoofd zelfs of ze wel genoeg vitamines binnenkreeg. Op het einde was er een megabuik en dat er nu een baby is, dat vind ik dus echt een wonder. Ik kan daar niet aan doen, vind dat maar cliché van mij.
Ik nam die pendelstress meteen serieus en nam zo’n pumpkin spice latte en ik vond het VIES en chemisch
Schattig hè (vind ik ook anders had ik het niet gekocht)
  • We hadden tickets voor Lewis Capaldi in Brussel maar hij werd ziek dus het werd gecanceld. Toen hij zijn concert aankondigde, dacht ik: nu direct kopen Kelly, anders is dat uitverkocht. Normaal stel ik dat altijd uit (want ik ben zo, ja) en dan moet ik zitten ronselen op ticketswap, maar nu hadden we er! We waren de trotse bezitters van een concert dat mega-uitverkocht was! Ik had nog op ticketswap zitten kijken en er waren keiveel mensen die een ticket zochten en één zielig mens die één ticket aanbood, dus ik zat al te gniffelen. En hup, instant karma natuurlijk, daar ging ons meekwelen met someone you loved. We gingen in de plaats tapas eten en bestelden bruschetta’s met pompoen-geitenkaas die noch naar pompoen noch naar geitenkaas smaakten. Moet je kunnen.
  • Met vriendin Charline had ik weer één van onze serieuze gesprekken. We kunnen dat soms hebben: vaak gaan onze gesprekken over “ooo gaan we naar Disneyland dan kunnen we kerstballen kopen”, “oei ik weet niet of ik een trekhaak heb aan mijn auto” of “ik heb Jane the Virgin voor de 500ste keer herbekeken.” Het zijn dus onderwerpen van een enorm hoogstaand niveau. Ze gaan echter soms ook over serieuze onderwerpen als huizen kopen. Niet dat we daar het geld voor hebben, maar STEL. Zoals een leerkracht zei op onze oudleerlingenavond: zo serieus dat jullie kunnen zijn nu – blijkbaar waren we écht giebelende trienen vroeger.

    Nu ging het over baby’s. Charline kent mij dus effectief al sinds ik een giebelende puber was die maar 2 woorden te melden had over baby’s: “ma eih”. En kijk mij nu, lees wat ik hierboven meldde over de baby van mijn collega. Ik spreek over een baby als “een wonder”. Dat is een ware gedaanteverwisseling. Vertel mij nu nog eens dat mensen niet kunnen veranderen. Niet dat ik nu echt al een baby wil – need some sperm en ik kan mij nog niet half voorstellen dat een kind mij uit mijn Heilige Slaap huilt, maar ooit. Ik weet hoe ik anders ik was toen ik 20 was, wie weet hoe ik zal zijn als ik 30 ben (30 is officieel dichterbij dan 20. Red mij).
  • “Ik, slordig?”, zei ik onlangs nog tegen mijn mama. Ik vond ook absoluut geen kasticket terug in een handtas met datum van 21/10/18 van Lidl Canarias.
  • Er is eindelijk bewijs dat mijn kat het liefste en mooiste schepsel op aarde is. Als ik het licht ’s morgens aanknipper, denkt ze meestal: “JOEPIE OPSTAAN ik ren alvast rond zodat de krabpalen en de stoelen en tafels en planten weten dat we wakkeuurrrr zijn”, maar nu bleef ze vredig liggen. Ze deed ook een leeuw na maar het was (zeer teleurstellend) gewoon een geeuw.
  • In die twee weken dat ik als een werkloze nietsnut thuis zit, besloot ik toch eens iets productief te doen. Ik begon op te ruimen. Nu moet je niet denken dat ik zo’n hoarder ofzo ben, integendeel, ik heb ook vaak dat ik dingen wegsmijt die ik dan achteraf nog nodig bleek te hebben. Tijdens dat opruimen en poetsen vond ik dus onder andere dat kasticket van de Lidl in Gran Canaria. Na 2 uur had ik het compleet GEHAD maar toen was mijn appartement dus een stort en had ik een identiteitscrisis: is een opgeruimd appartement echt belangrijk? Kan ik kiezen voor een alternatief leven tussen de rommel? Misschien is dat tegenwoordig hipster? Ik heb maar gewoon een stuk chocolade in mijn mond gestoken en ik heb naarstig verder gedaan. Goed hè. Volwassen hè. De dag daarna nam mijn kat dat wakker maken van de kamerplanten letterlijk want er belandde (weer) één op de grond. Ik stelde dat “liefste schepsel” in vraag. Dat ik daarna de stofzuiger moest uithalen en dat ze daar bang van is, dat vond ik dan weer karma.
  • Is er een complot gestart in winterjassen waar ik niets vanaf weet? Is dit net als toen ik als tiener dacht “omg wat als iedereen kan gedachtenlezen en ik niet” (oké nu soms nog – dan doe ik net als peuters aan magisch denken en spreek ik tot de dame naast me in de tram: “knipper drie keer met je ogen als je mijn gedachten kan lezen!”). Winterjassen dat ik al gepast heb, jandorie toch! Ik wil zo’n lekker zachte, elegante, wollen mantel. Een hele warme. Dat kan nu toch niet zo’n onmogelijke opdracht zijn, hoor ik je denken? JAWEL! Absoluut onmogelijk! Spoiler alert: Mission: Impossible – Winter Coat (2020 starring Tom Cruise). Ja dat Tom maar eens op zoek gaat naar mijn mantel, want wat een gedoe. Ik vond eerst dat ik Zalando maar zou overslaan want een winterjas moet je kunnen voelen, maar dat was een slecht idee. Oversized is blijkbaar nog steeds in maar mag het nog een beetje elegant in maatje XS? Er waren ook bijzonder lelijke exemplaren bij (ik snap nooit die Michelin Manneke-jassen) en hele dunne (ik heb al ijskoud bij 14 graden). Gelukkig had ik dan toch nog de Petite collectie van Zalando: ik bestelde er 6 en had een bedrag in mijn winkelkarretje waar ik een lening voor zou moeten aangaan. Daar zat toch ook weer wat tussen hoor: dat er truien prikken, dat wist ik, maar tegenwoordig prikken er ook al jassen! Vreselijk! Ik dacht te moeten overleven op mijn jas van drie jaar geleden (ook mooi maar wel een beetje uitgeleefd) en toen, toen bleek de duurste jas van Missguided Petite te passen. Oké, ze is een beetje oversized, de mouwen waren te lang en ik wou de jas een beetje korter (ligt aan mij) en daar hadden we mijn omaatje voor, maar TOCH! Ze is lekker warm en ze is fancy en mooi dus ik kom de winter door! Ze is wel wit dus ik vrees al voor een miljoen vlekken, maar ah, kijk. Ik neem wel nog steeds de filmrechten van Mission Impossible op mij. AND CUT.
kijk eens wie daar linksonder gefascineerd naar mij kijkt

Soundtrack van de maand voor de liefhebbers:

You might also like

Comments (12)

  • Audrey 1 maand ago Reply

    Je schrijft zo leuk! Ik heb echt een aantal keer moeten lachen. Proficiat met je nieuwe baan! En die babykleertjes zijn echt heel erg schattig.
    Audrey onlangs geplaatst…Schots-Gaelisch leren (Scottish Gaelic)My Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dankje, keileuk zo’n complimenten! Daar word ik altijd héél vrolijk van.

  • Irene 1 maand ago Reply

    Zalige jas! Ik heb er laatst ook ene gekocht maar ik moet ‘m toch gaan ruilen voor een maatje kleiner :p
    Identiteitscrisis tijdens het opruimen vind ik ook zeer herkenbaar. Ik denk dan altijd: “Wete, ik smijt gewoon ALLES ALLES ALLES weg. Weg ermee!” om dan na een minuut of drie alles maar weer gewoon weg te proppen.
    Irene onlangs geplaatst…Day Zero Project | Update 21My Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Merci! Haha ja, dan toch alles weg proppen (en dan is het eigenlijk niet zo’n groot verschil met daarvoor, oeps)

  • Ilona Wielinga 1 maand ago Reply

    Ik word altijd zo blij van dit soort lijstjes he!
    Ilona Wielinga onlangs geplaatst…Nog even over mijn gewichtMy Profile

  • Mathilda 1 maand ago Reply

    Leuk om te lezen zo’n overzicht! En die baby kleertjes, zo schattig!

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dankjewel! 🙂

  • Kaylin Maertens 1 maand ago Reply

    Jouw miauwbeest is echt zo’n mooie poes! <3
    Je hebt me wel benieuwd gemaakt naar Prince in Gent. Zal ik onthouden 🙂

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Ja hè, ’t is ook een heel lieve! Ja aanrader, ook voor de prijs trouwens.

  • Sanne 1 maand ago Reply

    Ik vind de jas echt prachtig! Staat je super mooi. Wit zou voor mij ook een ware uitdaging zijn, maar wel eentje die ik aan zou durven te gaat. Alles voor de looks he. 😉 Gefeliciteerd met je nieuwe job! Toch altijd spannend dat hele traject en je stopt er toch ook veel tijd in, fijn dat dat dan ook beloond wordt. Moet ook lachen om die opmerking van je oma. Kinderen en oudere mensen kunnen zo lekker eerlijk zijn.
    Sanne onlangs geplaatst…Terugblikblog #10: oktober 2019My Profile

  • Leen 2 weken ago Reply

    Uw kat is de max, en uw omaatje ook, en de jas! (Ik wacht tot de solden voor de winterjassenrace, maar ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het een hopeloze queeste gaat worden.)
    Leen onlangs geplaatst…Op weg naar een vegan eetpatroon #6: over flexanisme en het Vegan Summer FestMy Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Driemaal dank! Oh ja in de solden zou ik er misschien al helemaal niet aan beginnen eerlijk gezegd want dan hebben ze mijn maat nooit, maar ik zal alvast mijn ridders klaarstomen voor uw queeste.

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.