Loading...

Ik diende mijn ontslag in

25 september. Die dag deed ik het onmogelijke (maar eigenlijk perfect mogelijke) en diende ik mijn ontslag in. Als een complete badass typte ik mijn ontslagbrief – eerder copy paste van ’t internet eigenlijk, want ja, wat zet je daarin? Moet ik een half boek schrijven? Want dat kan ik hè, als mijn toetsenbord tokkelt, is er geen houden meer aan. Ik was die leerling die altijd dacht: wàt, MAXIMUM 1000 woorden?

Het kwam niet van pas in die brief. Een paar praktische dingen en bedankt voor de aangename samenwerking, dat was het. Ik voelde mij supervolwassen want ik verstuurde een aangetekende brief, en tegelijk ook een klein kind, want had ik nu niet voorbarig en onvoorbereid opgegeven? Was dit nu niet gewoon een tegenslag? Ben ik nu werkelijk die verwende millennial die vertrekt van zodra het tegenzit? Gaat het ooit wel goed zitten? Heb ik überhaupt wel talent voor iets?

Mijn ontslag komt niet uit het niets. Dat het niet de juiste job voor mij was, dat wist ik al langer – mijn browsergeschiedenis met duizenden opengeklikte vacatures van de VDAB kan dat getuigen.

Dat ik na die maanden van twijfel toch plots mijn ontslag indiende en zelfs 100% zeker was dat ik weg wilde, heeft andere oorzaken. Er zijn duizend-en-een redenen waarom ik ontslag nam en ze zijn heus niet zo mooi als de sprookjes van duizend-en-een nacht. Ik vind het niet professioneel om mijn ontslagredenen op het grote boze internet te zwieren, en eigenlijk doen ze er ook niet toe. Ik kan ze samenvatten tot ééntje:

Ik wou echt, echt, écht niet meer

Mijn ontslag kwam kort nadat ik terug begon te werken nadat ik een dikke week ziek thuis was. Ik was niet thuis omwille van mijn werk, maar ik merkte wel dat ik me beter voelde. Rustiger. Dat is natuurlijk niet raar als je niet moet werken, maar ik bedoel het eerder in de zin van vredig, “oké met mezelf”. Toen ik op maandag terug was, voelde ik dat mijn afwezigheid niet echt op prijs werd gesteld. Ik pik subtiele signalen heel snel op (hé kijk, dan heb ik toch een talent) dus ik zat met een enorme knoop in mijn maag. Hoewel de meeste collega’s heel lief waren, onthoud je toch vooral het negatieve.

Ik was al een tijdje onzeker en maakte foutjes, een cirkel die heel hard self fulfilling prophecy was. De foutjes zijn deels daar de oorzaak van en deels van mijn persoonlijke stress. Hoe dan ook: toen ik op de eerste dag na mijn afwezigheid thuiskwam van het werk, wist ik: ik kan dit niet meer. Het klinkt misschien heel flauw, maar ik sliep niet goed, was onrustig en gestrest.

En dus deed ik wat moest en nam ik ontslag. Ik had wel al sollicitaties gepland, maar ik had nog geen contract getekend. Ik had een opzegtermijn van drie weken en in die tijd moest ik een job vinden. Dat moest, want mijn huur en mijn rekeningen zouden niet stoppen omdat ik toevallig beslist had dat ik mijn werk niet graag meer deed. Ja, mijn ontslag was dus deels onvoorbereid, maar het alternatief om te blijven werken, was gewoon geen optie meer in mijn hoofd. Ik had eindelijk een einddatum en dat gaf gelukkig weer een beetje rust. Ik had ook wel mooie momenten in mijn opzegtermijn met mijn leuke collega’s: ik was jarig en kreeg cadeautjes. Ik bakte ook appelcake en bananenbrood voor hen en het was gezellig, dus dat is mooi om te onthouden.

ja kijk dan had ik dus toch POSITIEVE tranen in mijn ogen

Gelukkig heb ik intussen dus een job bemachtigd en kon ik eigenlijk zelfs kiezen tussen jobs. Hoera! Ik ga bij de federale overheid werken als pensioenconsulent en doe daar dus de eerstelijnscommunicatie. Ik hou van communicatie en van oudjes dus komt wel goed denk ik. Daarnaast ben ik vrij lui en ga ik bij de overheid werken en bevestig ik dus graag alle clichés voor mensen die graag clichédenken (en wie mijn blogt volgt weet dat ik ook van sarcasme hou).

Is het mijn droomjob? Echt de ultieme, betoverende droomjob? Nee. Ik heb geen duidelijk afgelijnde droomjob – jaloers ben ik, op dokters met de roeping om mensen te genezen. Als ik iets moet noemen dan zeg ik: véél schrijven in een gezellig huisje en tuintje, met mijn kat, en graag 2 honden, kipjes, ezeltjes en vrolijke konijntjes om voor te zorgen. Ik weet ook niet of je dat een job kan noemen. Ik denk dat het statuut “gepensioneerd” nog het dichtst in de buurt komt, haha. Dan zitten we tòch in de buurt op de federale pensioendienst! Nee, ik heb ook altijd wel de droom gehad om een boek te publiceren en er zit ook één in mijn hoofd, maar ik ben er nog niet klaar voor om het volledig te schrijven en het uit te brengen. Daarnaast moet je al Pieter Aspe heten om fulltime auteur te zijn in België, dus ik maak me geen illusies hoor. 🙂

Ik ben gewoon niet superambitieus en ik ben dat nooit geweest. Ik hoop dat ik voldoening kan halen uit mijn nieuwe job en dat er een leuke werksfeer is. Veel meer verlang ik eigenlijk niet, behalve dan dat ik ook mijn rekeningen kan betalen, leuke boekjes kan kopen en dat mijn kat eten heeft. Ik ben geen moeilijk mens. Ik ben nog een beetje aan het leren dat het wel oké is om niet heel ambitieus te zijn en dat ik mijn leven nog altijd leef zoals ik dat zelf het liefste wil.

Mijn nieuwe job start 4 november en op dit moment zit mijn opzeg van drie weken er alweer op. Dat betekent dat ik thuis zit, onbetaald nog wel, marginaal stuk nutteloos onbenul dat ik ben. Grapje hoor, as I said leef ik mijn leven zoals ik dat wil en vind ik het heerlijk om veel schrijftijd te hebben nu. Gelukkig ben ik ook iemand die makkelijk geld spaart dus ik overbrug deze periode wel. Daarnaast doet deze “vakantie” me ook wel een beetje deugd hoor. Ik schrijf, lees, poets en kook. En mijn kat vindt het allemaal prima. Nog 40 jaar werken ofzo en ik ben gepensioneerd, joepie!

You might also like

Comments (18)

  • Moederschip 2 maanden ago Reply

    Oh grappig, ik begin ook op 4 november in een nieuwe functie bij de (Vlaamse) overheid. Veel succes!

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Haha da’s toevallig! Ook voor jou veel succes! Was bij Kind en Gezin toch?

  • Sanne 1 maand ago Reply

    Wat goed! Ook ik ben dit jaar geswitcht van job. Als voelt asof het tijd is om weg te gaan dan is het denk ik goed om naar dat gevoel te luisteren. Ik ben hetzelfde als jij, als in: ik ben niet mega ambitieus. Wil niet zeggen dat ik geen harde werkster ben, helemaal niet zelfs, maar het is gewoon niet mijn einddoel om ergens aan de top te eindigen. Een fijne werksfeer en collega’s dat is zo belangrijk!
    Sanne onlangs geplaatst…Afscheidsbrief aan mijn huisMy Profile

    Sanne 1 maand ago Reply

    *als het voelt alsof.
    Sorry, waar is die edit functie!?

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dat herinner ik me nog inderdaad! Nee, ik vind het ook wel belangrijk om een functie goed uit te voeren, maar het is daarom geen doel om daar ook oneindig in door te groeien.

  • Ilona Wielinga 1 maand ago Reply

    Mooi dat je naar je eigen gevoel hebt geluisterd, dat blijft toch wel de belangrijkste raadgever.
    Ilona Wielinga onlangs geplaatst…Verwachtingen bijstellen | Wanneer het anders gaat dan geplandMy Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dat blijkt inderdaad keer op keer wel, afwachten nu hoe de nieuwe job verloopt!

  • Kaylin 1 maand ago Reply

    Ik vind het altijd heel moedig en knap wanneer mensen hun job, vertrouwde werkplek verlaten voor iets onbekends. Ik werk nu ook nog altijd bij mijn eerste werkgever en heb dus nog nooit iets anders gekend of geweten. Veel succes vanaf 4 november en nu nog even genieten van het lezen en ontstressen!

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Ik moet toegeven dat ik daar helemaal nog niet zo lang werkte (sinds februari 2019 pas) dus ik denk dat het voor jou wel een stuk moeilijker zou zijn om dat op te geven. Als je je goed voelt, dan vind ik het net ook moedig om te blijven waar je bent en om je niet te laten afschrikken door iedereen die voortdurend denkt dat het gras groener is aan de overkant (soms ook guilty).

  • Lisa 1 maand ago Reply

    Wat dapper dat je zomaar je baan op durfde te zeggen! Ik kan me voorstellen dat het soms écht moet, dat je gewoon niet verder kunt, maar het blijft een sprong. Fijn dat je zo snel alweer wat nieuws hebt gevonden, hopelijk heb je het daar straks meer naar je zin!

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dankje voor je lieve reactie! Het ging inderdaad niet meer in mijn hoofd maar het waren ook behoorlijk wat slapeloze nachten.

  • Mei Qi 1 maand ago Reply

    Heel goed dat je hebt geluisterd naar jezelf. Het is toch moeilijk om zo’n stap te zetten!
    Mei Qi onlangs geplaatst…onderstebovenMy Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dankje! Achteraf ben je blij hè, maar toen die ontslagbrief kwam iets minder (ik moest hem trouwens zelf aftekenen want ik was de enige aan de receptie haha).

  • Irene 1 maand ago Reply

    KEIGOED GEDAAN KELLY! Ik ben trots op u. Serieus hé.

    Ik heb dat ook gedaan in 2018, ook omdat het gewoon echt echt echt niet meer ging. Ik was eigenlijk gewoon een slappe dweil en een hoop miserie geworden. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn ontslag gehad. Dat leek zo’n enorm zotte beslissing maar eigenlijk was daar twee keer niets aan. En dat gevoel nadat ik dat beslist had; hemels. Ik had geluk dat ik net ongeveer een maandloon aan secret spaarpotje van mijn mama had gekregen waardoor ik een maand werkloosheid makkelijk kon overbruggen. En ik werk nu ook bij de overheid! Zijn we dan een soort van collega’s? 😀

    En over die droomjob, ik denk dat maar zeer weinig mensen écht hun droomjob doen of weten wat die inhoudt. De job die ik nu doe is niet wat ik voor ogen had maar ik wist ook niet wat ik voor ogen had dus ja :p Ik doe mijn werk wel écht super mega graag en dat vind ik het allerbelangrijkste.

    You go!
    Irene onlangs geplaatst…Ik schreef een briefje aan mezelf.My Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Zeg zo cool Irene! Niet dat je een slappe dweil was hè maar wel dat je dat ook deed en ook wel dat je trots bent op mij. Ik hou het er dan maar op dat we een soort van collega’s zijn want ik vind dat stiekem wel leuk klinken. Wel ik vind het positief van mezelf dat ik geen torenhoge verwachtingen heb deze keer, want daar heb ik me al veel te vaak aan laten vangen. Ik ben benieuwd en verder zie ik wel (en ik hoop dat de trein naar Brussel niet te veel vertraging heeft, dat ook).

    Irene 1 maand ago

    Efkes hout vasthouden maar mijn trein naar Brussel heeft bijna nooit vertraging! Als ik te laat op mijn werk ben komt dat vooral doordat mijn bus vertraging had.

    Dat van die verwachtingen herken ik ook. Ik stel mij ook altijd veel te veel voor met als gevolg dat ik dan teleurgesteld ben. Maar ik had dat dus ook minder toen ik solliciteerde voor deze job. ‘We zien wel’. En ge ziet, alles komt goed! 🙂
    Irene onlangs geplaatst…Day Zero Project | Update 21My Profile

  • Leen 2 weken ago Reply

    Een droomjob, bestaat dat niet enkel in melige films? (zoals Holiday in the wild recentelijk, het is maar een tip) Voor mij zou dat zijn in een berghut wonen maar zelfs daar zitten weer minder leuke kantjes aan want wat doet ge ’s winters behalve ingesneeuwd zitten? Ik ben 33 en ik weet niet wat ik over 5 jaar aan het doen wil zijn maar ik gok dat het hetzelfde gaat zijn als nu of iets in die aard want ik ben niet de persoon om grote risico’s te nemen, al heb ik ook één keer ontslag genomen zonder dat ik al een nieuwe job had omdat het ook echt niet meer ging en als het niet gaat dan gaat het niet. Voilà. Proficiat met de nieuwe job!!!!
    Leen onlangs geplaatst…Op weg naar een vegan eetpatroon #6: over flexanisme en het Vegan Summer FestMy Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Ja, ik zag die film ook. Ik vond de film vrij saai maar ik was wel jaloers op de olifantvrienschappen uiteraard. Droomjobs zijn misschien dikwijls wel illusies, maar ik vind het wel jammer dat ik zo geen duidelijke passie heb ofzo. Maar de nieuwe job gaat beter, da’s goed hè. Merci 😀

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.