Loading...

Het niet zo gelukkige migraineverhaal: deel 1

Het is alweer een week geleden dat ik een blogpost schreef. De laatste tijd blogde ik nochtans vaker, want ik kreeg energie van het schrijven én van jullie reacties. Much appreciated hè! 🙂

Als jullie mijn donkere wolken-verhaal lazen, dan merkten jullie al dat mijn migraine nogal, euh, aanwezig is de laatste tijd. Het mannetje met de bijl, het mes en de hamer stalkt me. Hij achtervolgt me overal: in bed midden in de nacht, in de auto, op het werk en tijdens mijn hobby’s. Hoeveel klachten ik ook indien tegen stalking (aka de pijnstillers die ik neem), hij vindt altijd wel een manier om terug te komen. Hij trekt zich ook helemaal niets aan van waarschuwingen in de vorm van preventieve medicatie. Hij geeft niet op – misschien kan ik wel nog iets leren van zijn discipline.

Maar er iets over leren: da’s toch voor later. Momenteel word ik er vooral gek van. Het is zo vermoeiend om bijna continu pijn te hebben, zo lastig omdat het zoveel aandacht vraagt. Eigenlijk is dat migrainemannetje dus een schreeuwende peuter in de supermarkt: keihard aanwezig en héél moeilijk te negeren. Deze week, in mijn eerste werkweek na de rust vorige week, had ik op vrijdag voor het eerst een dag zonder pijn had (af en toe wat steken buiten beschouwing gelaten), en ik werd er bijna emotioneel van. Dat klinkt miezerig maar ik kon nog eens normaal functioneren en een boek lezen op een ontspannende manier.

Hieronder zie je een screenshot van de app waar ik mijn aanvallen bijhoud: de gele streepjes staan voor een pijn van 6/10 – verdorie pijnlijk, maar ik kan mijn activiteiten quasi voortzetten. Een rode streep is een pijn van 8/10 of meer en dan ben ik een vod, anders kan ik het niet zeggen.

Nu probeer ik daar wel iets aan te doen en heb ik al stap 1 gezet om een deeltje van mijn stress weg te nemen (later meer daarover) en heb ik 10 oktober een afspraak bij de neuroloog. Ik wou eerst een afspraak in het UZ Gent omdat daar een nogal gerennomeerde neurloog zit op vlak van hoofdpijnen, maar de eerstvolgende afspraak kon pas doorgaan in maart 2020. Dat was me zo net iets te lang, dat is nog een half jaar! Weet je wel wat er kan gebeuren in een half jaar? Ik kan zomaar dood of verloofd zijn (ik weet niet welke van de twee waarschijnlijker is, haha). Bij Maria Middelares in Gent had ik gelukkig wel sneller prijs. Ik ging als 18-jarige al eens naar een neuroloog, maar daar kwam weinig uit voort. Ander en beter dan maar, en vooral: we zijn een beetje ouder, een beetje zwaarder (ook aan spieren gelukkig) en misschien kunnen we wel meer medicatie aan.

Als jullie dus willen meevolgen hoe dat migraineverhaal van mij vordert: na 10 oktober dus deel 2. Een positieve doktersafspraak zou eigenlijk een héél schoon verjaardagscadeautje zijn!

You might also like

Comments (5)

  • Kaylin 2 maanden ago Reply

    Hopend op een goede consultatie voor jou! Ik kan me echt niet voorstellen hoe uitputtend dat moet zijn. Gewone hoofdpijn kan al zo vervelend en frustrerend zijn, laat staan dat je je nog eens moet afzonderen in het donker. Veel goede moed!

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Dankjewel! 🙂 de hoop op beter is er wel alleszins.

  • Wendy 2 maanden ago Reply

    Oef, wat naar. Hopelijk kan de neuroloog je helpen!
    Wendy onlangs geplaatst…Een dagboek bijhouden: waarom zou je?My Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Hoop ik ook inderdaad, dit weekend viel goed mee gelukkig 🙂

  • […] deeltje 1 konden jullie al lezen hoe frequent mijn aanvallen de laatste tijd zijn en hoe ik soms héél graag […]

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.