Het leven zoals het is: een kat in huis

Eind juni 2019 kwam mijn kat mij vergezellen. Ik woonde toen drie maanden alleen en ik had uitgekeken naar een dier in huis – en dan bedoel ik niet de vliegen die hier om de haverklap binnen cirkelen of de occasionele spin die door mijn veluxraam naar binnen is gekropen. Niettegenstaande had ik in Kos wel een spin als huisdier. Hij heette Harry en was een lieve kruisspin. Ik heb het normaal niet op spinnen want die doen mij verschieten, maar Harry was een uitzondering. Hij bleef buiten hangen en begroette mij iedere ochtend. Voor de ongelovige lezers zal ik ons ochtendritueel eens haarfijn uitleggen se: Harry kwam elke ochtend hallo zeggen als ik mijn gordijn opende. Hij kwam dan met zijn pootjes naar beneden getrippeld langs zijn lange webben, keek me even aan en toonde me de buit van de afgelopen nacht. Meestal waren het zo’n drie muggen en soms, na een goede nacht, zat er ook wel eens een vlieg bij. Harry bleef een paar weken, en verdween daarna met de noorderzon.

Harry was dus een hele lieve spin, maar ik wou een ander huisdier. Iets dat iets meer mainstream zou zijn. Iets dat mij zou kunnen ergeren en iets dat ik zou kunnen irriteren. Een hond paste niet op mijn appartement en als ik aan irriteren dacht, dan dacht ik toch vooral aan een kat.

En toen werden er bij mama’s vriendin kittens geboren en zat daar eentje tussen met een groeiachterstand, en ik voelde uiteraard onmiddellijk een band. Haar zusjes (jep, het waren allemaal meisjes) kropen over mijn klein schaap heen en ze deed heel dramatisch alsof ze zou sterven, want achteraf zou natuurlijk blijken dat ik er de meest dramatische kat van allemaal had uitgekozen, maar ze haalde het.

hipster hè god ik wéét het

Nu zijn er – goh verrassing – een aantal dingen anders met kat dan zonder kat. Er ligt meer haar in huis, onder andere. Ik verlies haar, de kat verliest haar, dus dat is dubbel haar. En katten zijn, ja, specifiek.

  • De kieskeurige kat

Broccoli? Ja. Framboos? Ook. Brood? Ja, maar geen korst, alstublieft, wat is dàt voor iets. Soep? Ook, maar niet te warm graag. Ze wil drinken uit mijn glas water alsof dat het allerlekkerste water op aarde is en alsof het absoluut levensnoodzakelijk is dat ze DAT water drinkt en GEEN ENKELE ANDERE DRUPPEL want dan gaat ze DOOD.

  • De bezeten kat

Mijn appartement bestaat dan voor vijf minuten niet langer uit tafel – bed – stoelen maar uit een hindernissenparcour dat tot leven komt. Mijn rustige lieve Jane houdt op dat moment niet meer van luieren maar van hardlopen en rennen en salto’s en springen en ALLES MOET KAPOT EN OP DE GROND IN 1000 STUKKEN.

  • De slopende kat

Ik hou van kamerplanten en verse bloemen. Zo een schoon boeketje rozen van 3 euro van den Aldi op mijn keukentafel: ik vind dat cool.

Jane niet. Ze wil ze dood. Bloemen moeten triest naar beneden hangen en kamerplanten verdienen geen aarde. ’s Nachts beraadt ze snode, ingewikkelde plannen om mijn dierbare planten het huis uit te krijgen. Tot dusver lukte dat met één plant (niet toevallig mijn favoriet) die een stam had waar ze in kon klimmen. Ze had de plant zo vermoezeld dat die nu eenzaam in de gang staat.

Jane houdt ook niet van boeken. Ze gaat erop liggen. Languit. Nee, geen bladzijden omslaan, maar mij aankijken. Nee, zot, niet strelen, gewoon aankijken. Kijk naar mijn lange vacht en mijn prachtige ogen en mijn perfecte lichaam, bow for me. Goed zo.

  • De tweelingkat

Dat katten op hun baasjes gaan lijken? Dat klopt, ja. Ik ben een vergeetachtige en ik ben nog geen vergeetachtige kat tegengekomen, maar ze houdt al niet van alles wat te luid is. Als ik mijn buurvrouw luid hoor bellen (ik zweer het u, als ze dit leest: STIL PRATEN is ook echt een ding) dan ligt die kat ook te kijken ‘moet dit nu echt’. En als ik stofzuig kruipt ze onder de mat die ik op bed leg, en tja, ik vind dat eigenlijk wel slim gevonden. Als ik onverwachts bezoek krijgt dan gaat ze ook op mijn bed gaan chillen en tja, ik kan mij eigenlijk weinig beters inbeelden.

OMG STOFZUIGER HELP

Ik zou eigenlijk maar kunnen hopen dat ze voor eeuwig leeft en dat we op ons sterfbed kunnen denken: “’t is genoeg geweest met dat leven hé zeg”, en dat Jane planten kan doden en ik boeken mag lezen in de zon.

13 Reacties

  1. september 19, 2019 / 7:36 am

    Ahhhh ik word helemaal blij van dit blogje. Toen ik een paar jaar geleden alleen woonde heb ik een konijn (en later nog een, want blijkbaar vinden ze het samen gezelliger) in huis gehaald. Daar voelde ik me zoveel beter doen. Nu heb ik een hond in huis en ik vind het zoveel toevoegen, zo’n beestje. Moet weer erg lachen om je verhalen haha. “Bloemen moeten triest naar beneden hangen en kamerplanten verdienen geen aarde.” maakt de vroege ochtend een stukje beter!
    Sanne onlangs geplaatst…Honfleur, Étretat & Fécamp: pittoreske pareltjes in NormandiëMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 19, 2019 / 12:34 pm

      Ah daar word ik dan weer blij van! 🙂 ik vind jullie Biggie fantastisch en hij heeft de leukste naam die ik in lange tijd heb gehoord.

  2. september 19, 2019 / 8:31 am

    Das een kat naar mijn hart! Ik haat onverwachts bezoek ook heel erg trouwens. Als mijn vriend er niet zou zijn en me een beetje bij zinnen brengt zou ik gewoon zelfs de deur niet open doen en me verstoppen in mijn keuken :p
    Voordat wij onze hondjes hadden, hadden wij ook een kat (Baloe, ons spekske) en dat was echt een zalig beest. Ik mis hem soms nog eigenlijk! Een dier is echt zo’n deel van je gezinnetje he.
    Irene onlangs geplaatst…Iets over (mijn) angsten.My Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 19, 2019 / 12:37 pm

      Haha superherkenbaar, ik verstop me ook altijd! Om dan toch stiekem door het raam te kijken om te zien wie o wie mijn rust kwam verstoren. Ik kan me goed inbeelden dat je Baloe mist. Ik vind ook dat je zo een gezinnetje vormt – als ik denk aan “mijn gezin later” dan denk ik aan man – kat – honden – eventueel een baby.

  3. Kaylin
    september 19, 2019 / 9:27 am

    Oh supertof! Jane is echt een mooie poes. Ze mag van mij gerust nog vaker op je blog passeren 🙂
    Onze Simba is nu 4,5 maand oud en ik zou hem echt niet meer kunnen of willen missen. De kattenkwaad en nieuwsgierigheid is herkenbaar maar hij is ook heel lief en aanhankelijk.

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 19, 2019 / 12:39 pm

      Dankjewel, ik zal het ze even laten weten, zal haar diva-allures alleen maar de hoogte in sturen. 🙂 Ongelooflijk hoe snel je je hecht aan zo’n pluizenbol hè! Die combinatie van kattenkwaad en het knuffelen maakt ze zo speciaal.

  4. september 19, 2019 / 4:07 pm

    Wat is ze mooi! 😮 Als ik later een eigen huisje/appartement heb wil ik ook een kat, of een konijn. Al vrees ik trouwens wel dat ik totaal niet zou kunnen slapen met een kat (of een ander levend wezen) op mijn hoofd. Hoe schattig en pluizig ook. 😅 Ik ben best een knuffelkont, maar als ik ga slapen moet dat voorbij zijn.
    Wendy onlangs geplaatst…Tanka IMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 19, 2019 / 4:13 pm

      Ik vind haar ook een hele mooie kat! Gek om je te bedenken dat niemand haar wou toen ze nog bij haar zusjes was. Ik kan het je alleen maar aanraden om een huisdiertje te nemen! 🙂 dat op mijn hoofd liggen is ook deels mijn schuld hoor, ik nam ze altijd mee in bed 😀

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      september 21, 2019 / 1:09 pm

      Ja dat is het leukste hè, dat ze hun eigen karaktertje ontwikkelen 🙂

  5. oktober 13, 2019 / 1:38 pm

    <3 kattenliefde <3 Ben meer een hondenmens, nog steeds, maar heb het gespin van een kat op mijn buik nog maar net mogen ontdekken, ik wist het gewoon niet oké. Mocht het lief niet zwaar allergisch zijn (en ikzelf bij momenten ook een beetje), ik had er me al lang eentje in huis gehaald!
    Leen onlangs geplaatst…Over een verkoudheid en andere rode vlaggetjesMy Profile

    • kellynosmalltalk
      Auteur
      oktober 13, 2019 / 4:36 pm

      Haha, ik ben eigenlijk ook meer een hondenmens, oeps! Ik ben met honden opgegroeid en een kat was voor mij gewoon een tweederangshuisdier want een hond zal altijd op nummer 1 staan. Dat was tot mijn vriendinnen ineens katten namen en ik (zoals jij hè) kattengespin ontdekte. Nu heeft Jane een plekje op nummer 1 veroverd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.