Loading...

Het leven zoals het is: een kat in huis

Eind juni 2019 kwam mijn kat mij vergezellen. Ik woonde toen drie maanden alleen en ik had uitgekeken naar een dier in huis – en dan bedoel ik niet de vliegen die hier om de haverklap binnen cirkelen of de occasionele spin die door mijn veluxraam naar binnen is gekropen. Niettegenstaande had ik in Kos wel een spin als huisdier. Hij heette Harry en was een kleine, schattige kruisspin. Ik ben normaal best bang van spinnen, maar hij bleef buiten en ik was op hem gesteld. Harry kwam elke ochtend even gedag zeggen als ik mijn gordijn opende. Hij kwam dan met zijn pootjes naar beneden getrippeld langs zijn lange webben, keek me even aan (ik moest de neiging om te zwaaien altijd onderdrukken) en toonde me de buit van de afgelopen nacht. Meestal waren het zo’n drie muggen en soms, na een goede nacht, zat er ook wel eens een vlieg bij. Harry bleef zo’n drie weken, en verdween daarna met de noorderzon.

Harry was dus een hele lieve spin, maar ik wou een huisdier om mee te knuffelen, te hangen, te spelen. Iets dat mij zou kunnen ergeren en iets dat ik zou kunnen irriteren. Een hond paste niet op mijn appartement en als ik aan irriteren dacht, dan dacht ik toch vooral aan een kat.

En toen werden er bij mama’s vriendin kittens geboren en zat daar eentje tussen met een groeiachterstand, en ik voelde uiteraard onmiddellijk een band (ik ben 1 meter 55 dus ik zag mezelf in katvorm). Ze had een fantastisch donsje haar en ik werd verliefd. Haar zusjes (jep, het waren allemaal meisjes) kropen over mijn klein schaap heen en we waren even bang dat ze het niet ging halen, maar na extra melk en veel aandacht kwam ze erdoor. 

mini Jane in haar tipi (ja, ze heeft haar eigen tipi)

We zijn nu bijna 3 maanden verder en dat donsje haar is al bijna 5 maanden oud. Ze heet Jane en ze is het mooiste, nieuwsgierigste, irritantste en aanhankelijkste wezen dat je je kan voorstellen. 

In die drie maanden dat ze mijn beste vriendinnetje is geworden, heb ik gemerkt dat het leven met een kat compleet anders is dan het leven zonder kat. Nu ik eventjes rust heb voorgeschreven gekregen van de dokter, ben ik veel meer thuis en zijn er me toch wel weer een aantal dingen opgevallen.

  • Ik ben nooit meer alleen

Ja, dat was wel een deel van de reden waarom ik een kat wou, maar het is intens. Jane is een kitten dus is ze uiteraard nog een binnenkat, en is ze er dus altijd. Al-tijd. Tijdens het koken, op het toilet, in de badkamer en jep, tijdens het slapen. Jane slaapt naast of boven mij maar dan het allerliefste op mij, met een voorkeur voor mijn hoofd. Zo deels op mijn haar heeft ze immers de warmte en zachtheid van het kussen nabij en kan ze tegelijkertijd ook nog eens sabbelen op mijn haar. Dat is win-win voor haar en dus val ik elke avond in slaap met haar heerlijk gespin.

Jane in haar natuurlijke habitat
  • Ze is een dramaqueen die graag eet

Dat klinkt cool hè, maar ik kan mijn bord eten geen halve seconde uit het oog verliezen, want in die tijd is Jane al een broccoli, framboos of pecannoot aan het verorberen. Ze eet alles dat ik eet. Ze wil drinken uit mijn glas water alsof dat het allerlekkerste water op aarde is en alsof het absoluut levensnoodzakelijk is dat ze DAT water drinkt en GEEN ENKELE ANDERE DRUPPEL want dan gaat ze DOOD. Je ziet, haar dramaniveau is on point.  

  • Mijn kat is sportiever dan ik

Af en toe neemt een soort geest in haar kleine lichaampje het over en verandert ze in iets wat het midden houdt tussen een ninja en een raceauto. Mijn appartement bestaat dan voor vijf minuten niet langer uit tafel – bed – stoelen maar uit een hindernissenparcour dat tot leven komt. Mijn rustige lieve Jane houdt op dat moment niet meer van spinnen en knuffelen maar van hardlopen en rennen en salto’s en springen en ALLES MOET KAPOT EN OP DE GROND IN 1000 STUKKEN.

  • Ze houdt niet waar ik van hou

Ik hou van kamerplanten en verse bloemen geven mij altijd positieve vibes. Zo een schoon boeketje rozen van 3 euro van den Aldi op mijn keukentafel: ik vind dat cool.

Jane niet. Ze wil ze dood. Bloemen moeten triest naar beneden hangen en kamerplanten verdienen geen aarde. ’s Nachts beraadt ze snode, ingewikkelde plannen om mijn dierbare planten het huis uit te krijgen. Tot dusver lukte dat met één plant (niet toevallig mijn favoriet) die een stam had waar ze in kon klimmen. Ze had de plant zo vermoezeld dat die nu eenzaam in de gang staat. Gelukkig ben ik ook wel nog eens een strenge catmom en is de stand van Jane vs mijn planten en bloemen nog steeds 1 – 15.

Jane houdt ook niet van boeken. Voor je je afvraagt wat voor een miezerige kat ik in huis gehaald heb want boeken zijn het allerbeste: het komt door de aandacht. Van zodra ik een boek in mijn handen heb, kijkt ze me aan met die typische arrogante kattenblik en denkt ze: hoezo is dit ding interessanter dan ik? I’m your queen. Geef mij aandacht of eten. Bow for me. En als ik niet ga buigen dan eet ze de omslag van mijn boek wel op.

  • Ze lijkt ook wel een beetje op mij

Naast de groeiachterstand hebben we nog wel wat dingen gemeen. Zo houden we allebei niet van plotse, harde geluiden. Mijn raam stond open vandaag en bij elk hard geluid zag ik Jane schrikken en denken “jezus, doe normaal.” Ze schrikt als ik een scheet laat. Als ik stofzuig dan kruipt ze altijd onder de mat die ik op bed leg, en ik snap dat, want een stofzuiger is echt een luid en lomp en lelijk ding.

OMG STOFZUIGER HELP

Ze houdt ook niet van onverwachts bezoek. Als de bel gaat dan schrik ik me altijd een ongeluk – ik haat onverwachts bezoek vanuit het allerdiepste van mijn hart. Jane hoort de bel en verstopt zich uit voorzorg al onder een kussen. Ze houdt ook niet van mensen die ze niet kent en gaat dan altijd op mijn bed liggen chillen – in feite doet ze dan exact wat ik zou willen doen op zo’n moment.

Samengevat: ik zou mijn allerliefste tjol/bol/knol/monster/mongool/cutie geen seconde meer kunnen missen. Ik wil dat ze voor eeuwig leeft en samen met mij op mijn sterfbed als 90-jarige kan denken: “’t is genoeg geweest met dat leven”. Ik zou wensen dat ik in de hemel 24 op 7 boeken mag lezen en Jane zou in de hemel alle planten vermorzelen.

You might also like

Comments (13)

  • Sanne 2 maanden ago Reply

    Ahhhh ik word helemaal blij van dit blogje. Toen ik een paar jaar geleden alleen woonde heb ik een konijn (en later nog een, want blijkbaar vinden ze het samen gezelliger) in huis gehaald. Daar voelde ik me zoveel beter doen. Nu heb ik een hond in huis en ik vind het zoveel toevoegen, zo’n beestje. Moet weer erg lachen om je verhalen haha. “Bloemen moeten triest naar beneden hangen en kamerplanten verdienen geen aarde.” maakt de vroege ochtend een stukje beter!
    Sanne onlangs geplaatst…Honfleur, Étretat & Fécamp: pittoreske pareltjes in NormandiëMy Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Ah daar word ik dan weer blij van! 🙂 ik vind jullie Biggie fantastisch en hij heeft de leukste naam die ik in lange tijd heb gehoord.

  • Irene 2 maanden ago Reply

    Das een kat naar mijn hart! Ik haat onverwachts bezoek ook heel erg trouwens. Als mijn vriend er niet zou zijn en me een beetje bij zinnen brengt zou ik gewoon zelfs de deur niet open doen en me verstoppen in mijn keuken :p
    Voordat wij onze hondjes hadden, hadden wij ook een kat (Baloe, ons spekske) en dat was echt een zalig beest. Ik mis hem soms nog eigenlijk! Een dier is echt zo’n deel van je gezinnetje he.
    Irene onlangs geplaatst…Iets over (mijn) angsten.My Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Haha superherkenbaar, ik verstop me ook altijd! Om dan toch stiekem door het raam te kijken om te zien wie o wie mijn rust kwam verstoren. Ik kan me goed inbeelden dat je Baloe mist. Ik vind ook dat je zo een gezinnetje vormt – als ik denk aan “mijn gezin later” dan denk ik aan man – kat – honden – eventueel een baby.

  • Kaylin 2 maanden ago Reply

    Oh supertof! Jane is echt een mooie poes. Ze mag van mij gerust nog vaker op je blog passeren 🙂
    Onze Simba is nu 4,5 maand oud en ik zou hem echt niet meer kunnen of willen missen. De kattenkwaad en nieuwsgierigheid is herkenbaar maar hij is ook heel lief en aanhankelijk.

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Dankjewel, ik zal het ze even laten weten, zal haar diva-allures alleen maar de hoogte in sturen. 🙂 Ongelooflijk hoe snel je je hecht aan zo’n pluizenbol hè! Die combinatie van kattenkwaad en het knuffelen maakt ze zo speciaal.

  • Wendy 2 maanden ago Reply

    Wat is ze mooi! 😮 Als ik later een eigen huisje/appartement heb wil ik ook een kat, of een konijn. Al vrees ik trouwens wel dat ik totaal niet zou kunnen slapen met een kat (of een ander levend wezen) op mijn hoofd. Hoe schattig en pluizig ook. 😅 Ik ben best een knuffelkont, maar als ik ga slapen moet dat voorbij zijn.
    Wendy onlangs geplaatst…Tanka IMy Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Ik vind haar ook een hele mooie kat! Gek om je te bedenken dat niemand haar wou toen ze nog bij haar zusjes was. Ik kan het je alleen maar aanraden om een huisdiertje te nemen! 🙂 dat op mijn hoofd liggen is ook deels mijn schuld hoor, ik nam ze altijd mee in bed 😀

  • Ilona Wielinga 2 maanden ago Reply

    Aah zo leuk! Ik blijf het ook onwijs leuk vinden hoe dieren ook echt een eigen karakter hebben.
    Ik kan me voorstellen dat dit een fijn gezelschap is.
    Ilona Wielinga onlangs geplaatst…Gratis herfstachtergronden voor je telefoonMy Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Ja dat is het leukste hè, dat ze hun eigen karaktertje ontwikkelen 🙂

  • […] te vertellen dat Harry terug is! Harry was een spin die mijn maatje was in Kos, daar konden jullie hier al over lezen. Toen Harry verdween was ik daar even het hart van in, maar nu, zo ongeveer 2 jaar en […]

  • Leen 1 maand ago Reply

    <3 kattenliefde <3 Ben meer een hondenmens, nog steeds, maar heb het gespin van een kat op mijn buik nog maar net mogen ontdekken, ik wist het gewoon niet oké. Mocht het lief niet zwaar allergisch zijn (en ikzelf bij momenten ook een beetje), ik had er me al lang eentje in huis gehaald!
    Leen onlangs geplaatst…Over een verkoudheid en andere rode vlaggetjesMy Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Haha, ik ben eigenlijk ook meer een hondenmens, oeps! Ik ben met honden opgegroeid en een kat was voor mij gewoon een tweederangshuisdier want een hond zal altijd op nummer 1 staan. Dat was tot mijn vriendinnen ineens katten namen en ik (zoals jij hè) kattengespin ontdekte. Nu heeft Jane een plekje op nummer 1 veroverd.

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.