Loading...

Het is een beetje een donkere week

Mijn week is een beetje donker. Deels letterlijk omdat ik met steeds terugkerende migraineaanvallen in bed lig, en deels figuurlijk omdat mijn gedachten donker zijn.

Dat kan ook, zo tussen mijn licht sarcastische blogposts die doorgaans feelgood zijn. Er is ook wel eens plaats voor donker. Want ik voel me nu even niet licht, en dat is oké.

Tegenwoordig hangen er donderwolken in mijn hoofd. Nochtans heb ik heel vaak een wolkje in mijn hoofd – een wolk is dan ook iets schoons hè. Het is een mooie witte wolk die daar hangt, zo net op de plaats in mijn brein die moet herinneren waar ik mijn sleutels gelegd heb en dat ik keukenrol moest meebrengen van de supermarkt (in plaats van Chocolonely – I blame you Tony, godjandorie). Die wolkjes zijn nog schattig en hooguit vervelend.

Mijn donkere wolken zijn niet schattig. Ze nemen mijn hele brein in beslag, ook het stukje van mijn positieve ingesteldheid. Ik weet waar die wolk vandaan komt en o hemeltje daar komt het grote woord, want mijn wolk is een stresswolk. Ik ben geen stresskip maar stress brengt me wel altijd serieus van mijn melk. Laat mij niet multitasken want ik maak er nog een grotere soep van, en als ik me zorgen maak over één iets dan maak ik me meteen zorgen over mijn hele bestaan.

Geef mij maar een gebroken been (of niet)

Mijn stresswolk ontstaat niet door doordeweekse filestress, de drukte van de dag of door mijn job. Ze ontstaat door heel persoonlijke omstandigheden – zo van die omstandigheden waarbij ik nog niet helemaal klaar ben om ze hier op de blog te vertellen, maar misschien komt dat wel nog. Ooit. Of misschien ook helemaal niet, maar de omstandigheden doen er nu even niet toe.

Ik wil het liever even hebben over hoe een dikke, donkere wolk toch altijd complexer is dan pakweg een gebroken been. Hoe mentale gezondheid moeilijker is dan fysieke gezondheid. Onlangs dacht ik: maar als ik nu eens een hersentumor zou hebben hè, dan zou dat niet leuk zijn, maar dat zou dan misschien mijn rare gedachten kunnen verklaren. Ben ik de enige?

Ik schrijf dat op en ik zie uiteraard ook hoe belachelijk dat klinkt. Die donkere gedachten bestaan ook echt, zonder dat ze gelinkt zijn aan een fysieke aandoening. Toch gek hoe ik (en ik beschouw mezelf als kritisch) me ook zo laat vangen door de maatschappij en het idee over mentale gezondheid dat nog steeds heerst.

O hello again stresswolk

Sinds het begin van deze week is mijn stress dus in alle hevigheid terug. Na een paar weken van rust kwamen die lelijke wolken weer aangewaaid, en namen ze mijn brein stapje voor stapje in beslag. Ze zorgen ervoor dat ik me tegelijk oververmoeid en nerveus voel. Gespannen en loom. Zwaar en totaal ongeïnteresseerd.

https://www.instagram.com/wheresmybubble/

Verstoorde slaap en stress zijn de grootste triggers voor mijn migraine, dus je raadt al wie er ook op de deur klopte. Er is dus weer iemand stukken aan het kappen in mijn hoofd (ik snap het regenwoud) en iemand heeft zich achter mijn oog verscholen met een mes. Er snijdt iemand van mijn oor tot aan mijn nek en weer terug, en er springt iemand op mijn voorhoofd. Soms afgewisseld, soms allemaal tegelijk.

Ik heb dus een hoofd vol onweerwolken waar in gesneden, gestoken, gesprongen en gekapt wordt – zoiets. Om maar te zeggen: dat hoofd van mij heeft het best zwaar te verduren.

En toch ging mijn kritische geest donderdag naar de dokter, “enkel voor de migraineaanvallen”. Ik wou gewoon even een dagje slapen, mijn migraine de kans geven om te bonken en daarna weer weg te trekken, en de volgende week gewoon mijn leven weer oppakken.

Schuldgevoelens alom

En toen zat ik bij de dokter – een heel empathische vrouw die ik oprecht vertrouw, en dan kwam er plots een gebrabbel “ik heb migraine en ook stress en zorgen en overthinking om die en die en die reden”. Je moet nagaan dat ik mezelf beschouw als gesloten persoon, maar dat ik daar zomaar een paar angsten op tafel gooide. Nu niet allemaal mijn angsten hè, zo gek werd het ook niet, maar wel een paar. Gewoon omdat zij ze al benoemde. Ik dacht dat ik even een dagje rust nodig had, de dokter gaf me een afwezigheidsattest tot het einde van de volgende week. Ik word niet snel ziek of het is door migraine, dus ik had nog nooit langer dan drie dagen een afwezigheidsattest gehad en ik voelde mij onmiddellijk schuldig. “Ja maar mijn werk”, dacht ik direct, want mijn ziekte kwam niet zo goed uit in de werkplanning en oeioeioei. “Ja maar”, zei de dokter, “neem die rust maar”. En ik zei nog letterlijk: “ja, dat is eigenlijk even lang dan als ik een flinke griep zou hebben hè”. Alsof het met griep gerechtvaardigd zou zijn om thuis te zitten, en niet met mentale struggles en migraine.

Ik voel me schuldig over afwezigheid op het werk. Ik heb het gevoel dat het niet echt is, bijna alsof ik een rolletje speel. Ik zou mezelf veel minder schuldig voelen als ik een maaginfectie had of als ik 40 graden koorts zou hebben. Ik speel de bal telkens terug naar mijn fysieke aandoeningen: “ja maar ik ben ook echt doodmoe en auw mijn hoofd gaat van mijn nek vallen”. Ik moet mezelf eraan herinneren dat het net zo erg en vermoeiend is om je 24 op 7 ernstige zorgen te maken. Ik kan mijn zorgen niet meten met een koortsthermometer en ik kan ook niet zomaar punten op 10 geven voor de pijnintensiteit, net zoals bij migraine. Dat betekent niet dat ze niet bestaan.

Dat ga ik nu proberen leren, in mijn stukje rust aankomende week. Ik ga proberen om mijn oververmoeidheid en nervositeit in balans te brengen, althans een beetje. Ik ga proberen om die donkere wolk te verkleinen, of ze toch een beetje onder controle te houden. En ik ben ergens wel dankbaar voor die tijd die ik kreeg, ofzo. Ik ga voor mindfull, zonder keukenrol maar met chocolade.

You might also like

Comments (11)

  • Irene 2 maanden ago Reply

    Oh Kelly, ’t spijt me te lezen dat je door zo’n zware periode gaat! Weet verder ook niet goed wat ik moet zeggen behalve dat ik hoop dat je snel weer wat licht ziet. Ik snap je schuldgevoelens trouwens wel over dat je niet gaat werken. Ik heb daar ook snel last van. Zelfs ook als ik “gewoon” migraine heb omdat ik altijd denk dat mensen denken dat het maar gewoon een beetje hoofdpijn is en ik dan toch wel gewoon kan werken. In zo’n gevallen is een gebroken been inderdaad duidelijker. Doe maar wat de dokter zegt, neem je rust en de tijd en ruimte om je donderwolken te laten oplossen.
    Irene onlangs geplaatst…HerfstbucketlistMy Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Dat vind ik al meer dan leuk om te horen, dankjewel! Alleszins: de zon schijnt vandaag en ik ga wandelen, da’s ook weer al iets.

  • Annelies 2 maanden ago Reply

    Ik hoop dat de rust kan zorgen dat er snel terug wat witte wolkjes komen (met Tony Chocolonely 😉 ).
    Mentale problemen voelen inderdaad vaak als minder dan ziek zijn, maar gelukkig ziet je dokter in dat dat niet zo is. Zorg dus goed voor jezelf!

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Bedankt voor je lieve berichtje! Tony en ik doen ons best 🙂

  • Ilona Wielinga 2 maanden ago Reply

    Vervelend om te lezen dat je door een slechte periode gaat. En het is denk ik heel goed dat je even rust hebt genomen. Ik ben er 8 maanden tussen uit geweest vanwege psychische problemen, die je net zo serieus moet nemen als een griepje. Dus neem je rust, en ik hoop voor je dat je donderwolken snel weer wegdrijven.
    Ilona Wielinga onlangs geplaatst…Vandaag wil ik even zeuren over… | Deel 3My Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Dankjewel! Ik moest nog even aan jou denken en hoe bewonderenswaardig ik het vind dat je op die manier omgaat met mentale issues. Ik vind het altijd 1000% begrijpelijk bij een ander, maar ik vind het toch anders als het over jezelf gaat.

  • Sanne 2 maanden ago Reply

    Ah Kelly, zo open en eerlijk (maar ook mooi) hoe je dit weet te verwoorden. Ik herken die wolken wel en heb me er ook een keer voor ziek gemeld, en had toen ook precies dat gevoel van dat je voelt alsof die klachten niet erg genoeg zijn om voor thuis te blijven. Heel goed dat je de tijd en rust neemt. Heel veel sterkte!
    Sanne onlangs geplaatst…Deze 3 dingen staan (ondanks no-buy year) op mijn wishlistMy Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Bedankt voor je lieve reactie! 🙂 de rust doet deugd, veel meer dan verwacht.

  • […] jullie mijn donkere wolken-verhaal lazen, dan merkten jullie al dat mijn migraine nogal, euh, aanwezig is de laatste tijd. Het […]

  • Leen 1 maand ago Reply

    ’t Is moeilijk he, want andere mensen ‘zien’ niet aan je dat je je mentaal niet goed voelt. Alsof je dat tien keer zo hard moet bewijzen dan bij een griepke, dat je nu efkes niet kan functioneren. En ja dat schuldgevoel tegenover het werk, weet ge wat, de wereld draait door zonder u. Cru gezegd.
    Je openheid hier op de blog siert je. Ik hoop dat die donkere wolk rap weer weg was, al is het heel normaal dat ze er was (als ik dat tussen de lijnen zo durf afleiden) en kan ze ook altijd terugkomen. Dat hoort bij het leven denk ik.
    Leen onlangs geplaatst…#40voor40: update #3My Profile

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Merci voor je lieve reactie Leen! ’t Is beter met die wolk, gelukkig 🙂

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.