Loading...

Single zijn: jezelf leren kennen en een portie eenzaamheid

Wie mijn blog volgt en wie me enigzins kent, weet dat ik introvert ben. Als ik me in de één of andere sociale gelegenheid bevind, dan kan je ervan uitgaan dat ik na een tijdje alweer aan het uitkijken ben naar mijn alleentijd. Dat betekent niet dat ik er tegen mijn zin ben, maar het betekent wel dat ik gewoon denk: “oh, fijn, straks ben ik weer op mezelf.” Ik ben dus graag alleen en dat heb ik ook gewoon nodig – als ik meerdere dagen na elkaar extreem sociaal moet doen, dan kan je ervan uitgaan dat ik al “verhuizen naar onbewoond eiland” ingetikt heb op Google.

Naast introvert ben ik ook gewoon single. Ik ben nog meerdere dingen hoor, maar daar gaat het nu even niet over. In dit artikel ben gewoon even keihard single. Naast wat flodders (ik ben geen non) heb ik al drie jaar nog niets gehad dat in de buurt kwam van een relatie. Ik vind dat prima. Drie jaar geleden dacht ik immers heel plots: “wie ben ik in godsnaam en wat wil ik in godsnaam”. Ik startte dus een queeste naar mezelf. Nogal serieus, want ik ging opeens werken in het buitenland. Dat was best heavy, maar gelukkig zijn we al een hoop inzichten verder. Ik ben nog steeds dezelfde persoon als vroeger, alleen wist ik toen niet:

  • dat ik dus introvert ben (en dat is belachelijk, want ik ben het best duidelijk)
  • dat ik bizar genoeg wél kan koken (zij het onhandig, maar dan nog)
  • dat ik best wel een tekstje kan schrijven (mag hè, trots zijn op iets)
  • dat het compleet idioot is om jezelf te omschrijven als “grote dierenvriend” en burgers en gehakt en kippenfilets en garnalen naar binnen te proppen zonder enige morele overweging (ik was een grote huisdierenvriend, geen dierenvriend)
  • dat het onnozel is om mezelf te vergelijken met iedereen die langer/dunner/dikker/slimmer/zorgzamer/handiger/sportiever/mooier/concreter/ordelijker is dan ik ben (ik doe het nog steeds, maar ik besef tenminste wel al dat het onnozel is)
  • dat er geen focking tijdlijn bestaat die je moet volgen om iets te betekenen in de maatschappij (werk – verloving – huwelijk – kind – (scheiding – midlifecrisis – burn-out) – pensioen – morsdood is niet de enige mogelijkheid, lieve 21-jarige Kelly)
  • dat het oké is om je leven simpel in te richten, precies zoals jij het wilt – ook al is dat “gewoon” een gezinnetje en wat creatief bezig zijn (dit is dan weer een bericht aan 23-jarige Kelly die een aanbod krijgt om in Mexico te werken en het aanbod zou aannemen omdat het “cool is” terwijl ze stiekem wel naar België verlangt).

Zo zie je maar, ik heb een hoop geleerd. Je zou bijna denken dat ik een verstandelijke handicap had, 3 jaar geleden. Het was niet zo dramatisch hoor, ik kende mezelf gewoon niet zo goed. Dat is onder andere het gevolg van een nogal turbulente jeugd, dus helemaal in mijn uppie naar het buitenland verhuizen en daarna op mezelf gaan wonen in België, was (en is!) een mooie les. Ik zou onderhand ook moeten leren dat ik een talent heb voor afdwalen, dus terug naar het onderwerp van deze post: single en eenzaam zijn.

Why fall in love when you can fall asleep?

Ik heb de afgelopen drie jaar eerlijk gezegd weinig tijd en zin gehad om een andere queeste te starten: die naar een lief. De vraag “en hebt ge nog geen vriendje” wordt mij soms wel zo belachelijk vaak gesteld dat ik me afvraag of ik niet gewoon actiever op zoek moet gaan naar ééntje, maar ik kan die twijfel meestal wel makkelijk van me afzetten. Ik ben genoeg op mezelf, ik word niet plots interessanter als ik wel een lief zou hebben. Ik vind het heel lief dat je verbaasd bent: “echt niet, alé, zo’n schoon en lief meiske” streelt mijn ego heus wel. Alleen: ik zoek liever wat langer dan dat ik binnen vijftien jaar een scheiding moet aanvragen. Dat lijkt me de start van alle logica, maar veel mensen vinden dat blijkbaar niet. Of ze vinden dat wel, maar het mag allemaal niet te lang duren. Na 3 jaar, 2 maanden, 5 dagen en 134 minuten denken ze: “alé, het heeft allemaal wel lang genoeg geduurd. Pakken wat je tegenkomt, straks zijn ze allemaal op”.

Zo denk ik dus niet. Ik geloof niet in meant to be, daar ben ik veel te nuchter voor. Ik ben dus helemaal niet aan het wachten op mijn prins op het witte paard, maar wel op iemand die mijn leven aanvult – en even belangrijk: iemand wiens leven ik ook kan aanvullen. Ik wil niet iemand die mijn introversie als “saai” zou zien, ik wil iemand die het mooi vindt dat ik graag lees en wat kladder met waterverf. Ik wil een echte klik. Na die klik is het uiteraard van je water bij de wijn doen enzo, maar ik ben ervan overtuigd dat als die klik er is, die kans op die scheiding na vijftien jaar alweer een hoop kleiner wordt. Enfin, dat hoop ik dan maar weer.

met mijn grote liefde

Goed, in tussentijd ben ik wel nog steeds single. Dat betekent dat ik tijdens het koken meestal recepten volg die voor twee personen zijn en ik die ook meteen voor twee personen maak, maar er dan gewoon twee dagen van eet. Nee, ik maak het niet mopje dat ik dan maar twee porties ineens eet, want zoveel kan ik niet op. Single zijn betekent ook dat ik me af en toe wel een beetje eenzaam voel. O, daar hebben we het grote woord.

HOEZO KELLY JIJ VOELT JE EENZAAM. JE BENT INTROVERT EN GRAAG ALLEEN, HOE KAN JE DAN IN GODSNAAM EENZAAM ZIJN???!!! ALS KELLY AL EENZAAM IS, DAN ZIJN ER AL HELEMAAL GEEN ZEKERHEDEN MEER IN DEZE WERELD !8!!!88!

Zo zouden mijn vriendinnen bijvoorbeeld denken. Nu moet je weten dat eenzaamheid als een heel beladen en heel negatief woord overkomt, maar dat niet altijd zo is. Eenzaamheid kan heel leerrijk zijn. Toen ik net aankwam in het buitenland en niemand kende was ik bijvoorbeeld de definitie van eenzaam, maar ik zag mezelf plots wel op een andere manier. Hier schreef ik al over het verschil tussen alleen en eenzaam zijn. In mijn single bestaan ben ik soms wel eens alleen terwijl ik dat niet echt wil zijn.

O, die zondagen

Die eenzaamheid komt al eens piepen op zondagen. Nochtans is zondag altijd de dag waar ik naar uitkijk na mijn werkweek. Geen verplichtingen, geen plannen. En toch. Mijn vriendinnen met een relatie spenderen die dag met hun lief (is hun van harte gegund), ik heb amper familie en daarnaast heb ik ook gewoon geen gigantische vriendenkring. Zondag is de dag bij uitstek waarbij ik koekjes wil bakken, uitgebreid wil koken en wat wil lezen, maar het is ook de dag waarop ik best wel eens de wijde wereld zou willen intrekken. En dan niet alleen – soms lees ik mijn boekje wel eens op locatie – maar met iemand. Met leuk gezelschap. Ik wil mijn dag invullen met iemand die ik graag zie. Ik wil sàmen uitgebreid ontbijten, koken, in de auto zitten, wandelingen maken en terrasjes doen. Op zondag kan ik best wel verlangen naar dat “samen”. Soms voel ik me dan wel wat eenzaam, als ik na een hele dag op mezelf ook gewoon mijn avondeten opeet terwijl ik voor de zoveelste keer Jane the Virgin (mijn surrogaatfamilie) opzet. Ergens vind ik het raar om dit op te schrijven, want ik vind het best wel een beetje kwetsbaar van mezelf. Ik degradeer mezelf dan precies tot zo’n oude vrijster, met kat en alles.

En toch: er zijn zoveel singles. Happy singles kunnen ook wel eens eenzaam zijn, zo’n gekke wetenschap is dat helemaal niet. Mensen in een relatie kunnen eenzaam zijn – iedereen kan eenzaam zijn. Het is iets wat we allemaal wel eens voelen maar waar echt nog een taboe op rust. Het voelt niet fijn, maar het is zo leerrijk als je het “durft” ondergaan. Dat snap ik altijd pas nadat ik me niet meer eenzaam voel. Een beetje laat, maar oké, ik heb toch al de gewoonte om overal te laat te komen.

Sinds een aantal maanden begin ik stilaan “samen” wel als iets te zien waar ruimte voor is. Had je me twee jaar geleden gezegd: “wel Kelly, in augustus 2019 schrijf je dat je openstaat voor een relatie”, dan had ik “MOOI NIET!” teruggeroepen. Zo zie je maar hè. Mocht je dus toevallig 27+ zijn, er lekker mannelijk uitzien (graag baardje), een beetje goede humor hebben, toch wel een beetje intelligent zijn en heb je daarenboven ook geen jaloezie-issues, dan weet je me wel te vinden hè. No pressure. Ik heb geduld. Ik heb te bieden: gezonde maaltijden en de mooiste kat op aarde.

ok nee nog grotere liefde

Sowieso dat ik eenmaal in een relatie nog ga denken: “my god, efkes tijd voor mezelf alstublieft”. Gelukkig is er dan iemand die mij kan helpen met groenten snijden (focking paprikazaadjes) en zouden we daarna uitgebreid kunnen eten. Dat scheelt ook weer wat.

You might also like

Comments (12)

  • Irene 3 maanden ago Reply

    Inderdaad, fokking paprikazaadjes!

    Dat gezegd zijnde: Ik ben wel 27+ maar ben geen man, heb ook geen baard en heb zelf al een relatie dus niet de beste kandidaat voor jou, maar ik gun het je wel heel erg. Ik vind dit heel schoon geschreven ook -echt héél schoon en leuk ook- en ik snap hoe je je voelt denk ik, ook al heb ik wel een relatie.

    Misschien een ideetje om je dates op zondag te doen zodat je meteen weet of hij Mr. Right is? 🙂
    Irene onlangs geplaatst…2019 Fashion Challenge | UpdateMy Profile

    kellynosmalltalk 3 maanden ago Reply

    Ah dat vind ik echt superlief! Ik vind het trouwens wel heel cool om jou David samen te zien. Als ik een date opscharrel, dan zal ik hem op zondag inplannen, goede tip 😀

  • Annelies 3 maanden ago Reply

    Het meeste van wat je schrijft is super herkenbaar. Zondagen zijn vaak echt een uitdaging als je single bent. Want ik heb ook wel behoefte aan me time maar daar heb ik op andere momenten al tijd genoeg voor.
    Ik ben ook al 3 jaar single, maar sta er al veel langer als jij voor open om terug iemand tegen te komen. Ik ben ook wel 10 jaar ouder dus heb al langer de tijd gehad om mezelf te leren kennen.
    Hopelijk komt er dus voor ons beiden een leuke man langs.
    Annelies onlangs geplaatst…Voor wat hoort watMy Profile

    kellynosmalltalk 3 maanden ago Reply

    Me-time is eigenlijk pas echt me-time als je er bewust voor kiest. Ik begrijp dat je dat anders ziet als je tien jaar ouder bent, ik heb al vaak gedacht hoe anders het zou zijn mocht ik 34 zijn (ik heb soms rare gedachtenkronkels). Ik duim alleszins voor jou – dat er een man mag langskomen die je zondagen niet gewoon opvult, maar verrijkt. (dat was weer cheesy genoeg voor vandaag)

  • Wendy 3 maanden ago Reply

    Ik vraag me soms ook af waarom ik, voordat ik 10 maanden in Polen ging wonen, toch zo’n on-ge-loof-lijk slecht beeld van mezelf had. Ook dat was een mooie les, absoluut. 🙂

    Ik ben pas na die periode begonnen met (online) daten. Vooralsnog zonder veel succes, maar door ’t gewoon te proberen en ermee bezig te zijn voel ik me wel minder vaak eenzaam dan zonder dates. Over het algemeen. Soms juist méér, want eenzaamheid heeft volgens mij niet zozeer te maken met de hoeveelheid gezelschap in iemands leven. Het is eerder een gevoel van niet begrepen worden, of niet meegenomen worden. En dat kan ook tijdens een afspraakje gebeuren. Maar goed. Onder de streep ben ik positief over ’t daten, en het heeft me alvast de titel van “online dating expert” opgeleverd. (Da’s toch al iets, he?)

    Er staat je vast veel moois & minder moois te wachten, maar wie niet waagt… 😉

    kellynosmalltalk 3 maanden ago Reply

    Ik had op je blog al eens opgemerkt dat jij een online-dating-queen bent en ik kan alleen maar zeggen: GO YOU! Ik vind het echt supercool en je reactie doet me nadenken. Het is maar via dates dat je beter kan inzien wat je wel en niet verlangt van een partner. Alleen heb ik nogal een probleem met dating-apps en dat is omdat ik meestal a) verander in een oppervlakkige bitch of b) me ineens bedenk dat ik “het lief” eigenlijk niet op Tinder of whatever wil opscharrelen en ik opeens 13742 negatieve punten ontdek bij mijn matches.

    Conclusie: ik ben nog nooit op online date geweest omdat ik a) toch vaak nog een onzeker schaap ben en b) altijd denk in termen van “de man met wie ik meteen ga trouwen”.
    Nogal onzin hè, want het is gewoon een date. Ik zal de raad van de online dating expert onthouden 🙂

  • Bettie 3 maanden ago Reply

    Zo herkenbaar. Ook ik ben introvert en single. Al zou ik nu wel weer een relatie willen. Ik had door mijn burn-out een pauze genomen van relaties. Maar het is nu wel weer welkom
    Bettie onlangs geplaatst…To all the boys I’ve loved beforeMy Profile

    kellynosmalltalk 3 maanden ago Reply

    Ik kan me voorstellen dat je na een burn-out weer helemaal terug wilt naar jezelf. Fijn dat je er nu weer voor openstaat!

  • Ilona Wielinga 3 maanden ago Reply

    Mooi artikel. En soms moet je eerst jezelf vinden, voor je de juiste partner kan vinden 😉 en dan komt het vanzelf wel.
    Ilona Wielinga onlangs geplaatst…Mijn favorieten van afgelopen zomerMy Profile

    kellynosmalltalk 3 maanden ago Reply

    Dankje! Klopt helemaal inderdaad, ook al is “jezelf vinden” heel abstract vind ik.

  • Leen 2 maanden ago Reply

    Wie kan er nu niet verliefd worden op die kat!
    Het is allemaal niet simpel he? Ik ben jarenlang single geweest terwijl al mijn vriendinnen een lief hadden en mij enkel zagen staan als de kerel in kwestie eens geen tijd of aandacht voor hen had – we waren nog tieners en later student, zo ging dat toen – en ben pas veel later gaan beseffen hoe eenzaam ik soms was. Ondanks goeie vrienden, ondanks een warme thuis, ondanks alles dus. Eenzaamheid komt veel voor… in alle vormen en maten. Ik hoop dat de sollicitaties binnenstromen!!
    Leen onlangs geplaatst…Gouden randjes #28My Profile

    kellynosmalltalk 2 maanden ago Reply

    Ah dat maakt het dubbel zo leuk om te zien dat je die liefde nu wél gevonden hebt. 🙂 Opvallend inderdaad dat we het gevoel eenzaamheid allemaal wel kennen, op zoveel verschillende manieren.

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.