Loading...

Over mijn complexe mosselrelatie

Ik wil graag even beginnen met een disclaimer: dit is geen dubbelzinnige titel maar ik heb het heel simpel over de mossel als weekdier.

Ik was aan zee vorige week en we gingen mosselen eten in La Moulinière. Ze zijn er gespecialiseerd in mosselen en je kan er dus kiezen uit minstens 25 verschillende bereidingen – waaronder mosselen met kaas. Je moet je dus voorstellen dat je er mosselen met camembert kan eten. Hoe lekker ik kaas ook vind, dat vond ik te bizar, alleen al voor de geurcombinatie mossel + camembert. Ik bestelde dus braafjes mosselen met look, wijn en getomateerde room.

Voor ik verderga, moet je weten dat ik nogal een vreemde relatie heb met mosselen. Ik kan er ongelooflijk veel zin in hebben – nog niet zoveel dat ik erdoor geobsedeerd ben als een zwangere vrouw in raar eten, maar wel bijna. Ik wou ze dit weekend zo graag eten dat ik terug even van vegetariër naar flexitariër ging (hé, die labels).

Russische roulette

Ik had dus gigantisch veel zin in mosselen, maar let op: de ene mossel is de andere niet. Ik ben kieskeurig als het op mannen aankomt, maar nòg kieskeuriger bij mossels. Ik kan mossel na mossel met veel smaak opeten, maar van zodra ik één mismaakte mossel spot of proef, is de pret over. Vanaf dan haat ik mosselen. Heel gepassioneerd, en dan wil ik ze minstens een jaar niet meer eten. Dat moment komt altijd, maar wanneer is een soort Russische roulette.

Ik heb het eten van mosselen nog nooit zo lang volgehouden als afgelopen week. Ze waren niet zo megaveel lekkerder dan normaal, maar ze waren zo mooi. De schelpjes gingen zo makkelijk open. Ze waren leuk van kleur. Volmaakt van vorm. Ze waren zo zacht en smeuïg dat het bijna surrealistisch was.

Ken je ook die mosselen waar die tong opeens uit flubbert? Ranzig vind ik dat, echt ranzig. Deze keer flubberden er geen tongen – nee, ze bleven flink zitten. Bovendien kwamen de mosselen ook makkelijk los van hun schelpjes en moest ik ze dus niet kapotsleuren. Dat vond ik heel fijn. Uiteindelijk besloot ik dat mijn mosselen ongetwijfeld vooraan stonden als de schoonheid werd uitgedeeld. Ik stelde me dus al voor dat ze gezellig op een rijtje stonden in zee en dat ik de mosselen had gekregen die vooraan het rijtje pronkten. Toen vond ik het weer heel zielig dat die mosselen dus dood waren, en liet ik die gedachte varen.

Getraumatiseerd

Daarna ging ik op zoek naar een psychologische verklaring voor mijn complexe mosselrelatie, en ik kwam uit bij een traumatische jeugdervaring. Als kind at ik mosselen alsof dat de normaalste zaak van de wereld was en vond ik ze niet vies. Ik dopte ze vrolijk in de mosselsaus, stak er ééntje in mijn mond en toen voelde en hoorde ik iets kraken in mijn mond. Iedereen dacht dat ik op een stuk schelp beet, maar het bleek een krab te zijn. EEN KRAB!!! Dat beestje heeft nogal wat weg van een spin, dus dat vond ik toen enorm goor.

Van zodra ik nu dus op een mossel bijt en ik maar het minste gekraak hoor, al is het van een korrel zand, is het ook game over voor de mosselen.

Er kraakte niets en ik at dus zoveel mosselen dat ik het gevoel had dat ik in een mossel ging veranderen. Compleet met flubberende tong en alles. Dat had dan weer als gevolg dat ik mosselen opnieuw begon te verafschuwen (ik ben er nog niet aan uit of dat met mijn complexe mosselrelatie te maken heeft, of dat het gewoon een bijzondere vorm van zelfhaat is). Plots dacht ik dus opnieuw: “mosselen zijn ranzig en ik haat ze.” Daarnaast had ik me overeten: ik haat dat gevoel en krijg er altijd radicale ideeën van. Zo beslis ik na zo’n etentjes altijd dat ik MINIMUM een hele week niet meer ga eten omdat daar simpelweg geen milimeter plaats voor vrij is. Dat is onzin want de ochtend daarop denk ik altijd: “hmm, bananenbrood.” Ik kon wel positief de tafel verlaten want ik had een witte blouse aan en ik had niet (!!!) gemorst en ik voelde me officieel volwassen.

Hoewel ik in mijn haatfase zit tegenover mosselen, kan ik zonder liegen en verpinken schrijven dat je ze eens moet gaan proeven in La Moulinière. De gedachte aan nog één mossel eten maakt me misselijk, maar ik wil wel graag horen of iemand ooit al camembert met mosselen at. In godsnaam.

You might also like

Comments (4)

  • Annelies Hermans 1 maand ago Reply

    Ik moest vroeger echt niks van mosselen weten, maar de laatste jaren eet ik ze af en toe wel eens, een paar keer op het seizoen.
    En gelukkig nog nooit een krab tegengekomen, maar ik snap dan wel absoluut dat je op je hoede bent bij het minste kraakje.

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Ze zien er ook wel raar uit hè, beetje in het genre oester/slakjes 🙂

  • Leen 2 weken ago Reply

    Nog nooit mosselen gegeten – wel geproefd he, maar de smaak en de structuur, nee, nooit zal ik snappen waarom je dat vrijwillig eet. Ik had vroeger exact hetzelfde met champignons en dat heb ik wél leren eten als volwassene, dus zeg nooit nooit, hoewel nu ik vegetariër ben denk ik niet dat het er nog van gaat komen 😉
    Ik zit mij nu wel af te vragen waar die krab zich dan verschanst had; zat ze op de mossel en had je ze gewoon niet gezien, of had ze zich een weg IN de mossel gevreten? (Omg de gruwel.)
    Leen onlangs geplaatst…Project Niks Kopen: #1stukpermaandMy Profile

    kellynosmalltalk 2 weken ago Reply

    Haha ik vind ze wel lekker en ik heb net hetzelfde met champignons trouwens! Die krab zat in de mossel, zo in de opening waar die tong ook uit flubbert. VIES HE

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.