Loading...

De extraverte introvert

Als ik mensen vertel dat ik introvert ben, dan kijken sommigen me vreemd aan. ‘Hoezo? Jij bent toch niet awkward? Of verlegen? Jij praat toch vlot?’

Ik schreef hier al dat een introvert niet noodzakelijk verlegen is en dat er ook verlegen extraverten bestaan, maar daar gaat het in dit geval niet helemaal over.

Anderen kunnen immers twijfelen aan mijn introversie omdat ze het linken aan de verkeerde eigenschappen, maar ook omdat ik me soms vrij extravert kan gedragen. In het verleden twijfelde ik soms ook aan mijn introversie, maar tegenwoordig heb ik de wijsheid gevonden: ik ben een extraverte introvert. 

Ik ben absoluut introvert, maar wel met extraverte momenten. Hoe ik dat merk? Aan de volgende situaties. 

  1. De rekening vragen op restaurant

Ik zit op restaurant met een goede vriendin en een gloednieuwe foodbaby, en het wordt stilaan tijd om de rekening te vragen. Ik maak me klaar en probeer lief oogcontact te maken met het personeel, terwijl mijn hartslag onwillekeurig een beetje omhoog gaat en ik onrustig op mijn stoel begin te draaien. De medewerkster stopt aan onze tafel.

 ‘Zouden wij de rekening mogen, alstublieft?’

Easy as that. Ik kan het vragen. Zonder stotteren of mopperen of zuchten, in één mooie zin, zonder mezelf belachelijk te maken. Ik weet dat ik vlot kan zijn, maar toch is er altijd een heel kleine drempel die ik over moet als ik zo’n dingen als rekeningen moet vragen. Extravert on the outside, introvert on the inside. 

2. Feestjes en andere sociale gelegenheden met veel onbekende mensen

Ik kan soms echt mijn haar uittrekken net voor ik moet vertrekken naar zo’n feestjes. Soms door mijn ontembaar haar, maar vaak omdat ik gewoon echt. niet. wil. gaan. Zo ziet dat er dan uit. Ik draai met mijn ogen terwijl ik in de auto stap en denk: ‘oké, binnen een uurtje of drie, vier ben ik terug thuis. Relax’. 

Eénmaal aangekomen start ik mijn rol als vlotte extravert en kan ik leuke gesprekken voeren, zelfs met mensen die ik niet ken. Ik heb een leuke avond, alleen is er één probleem: ik vind het verschrikkelijk vermoeiend. Ik ga niet zeggen dat ik helemaal niet mezelf ben, maar ergens speel ik wel een rolletje en we weten allemaal dat dat energie kost. Na een uur merk ik vaak al dat mijn aandacht begint af te dwalen, dat mijn hoofd wazig wordt en dat er dus te veel prikkels zijn. Vaak helpt het om eventjes naar buiten of naar het toilet te gaan, maar soms moet dat extraverte masker ook weer af en ben ik dan maar weer de stillere Kelly voor de rest van de avond, of denk ik “ciao adios I’m done” en zit ik alweer in mijn auto op weg naar huis. Niets mis mee, maar dat moet ik nog een beetje leren. 

3. Ik merk soms op dat anderen introverter zijn dan ik

Ik schreef al over de kwelling van de vergelijking en uiteraard doe ik dus ook vrolijk mee: ik vergelijk mezelf vaak met anderen. Zeker als ik minder goed in mijn vel zit, vergelijk ik alles van mezelf met anderen – van nagellengte (ik verlies altijd) tot vlotheid (ik verlies soms). 

Omdat ik best wel vaak lees over introversie/extraversie, is het onvermijdelijk dat ik ook bij anderen probeer in te schatten hoe introvert en extravert ze zijn, en of dat dan meer of minder is dan ik ben. Als extraverte introvert merk ik soms op dat anderen nog een stukje introverter kunnen zijn dan ik. Dan zie ik hoe iemand nog minder prikkels nodig heeft dan ik. Zo word ik bijvoorbeeld al onrustig na een hele voormiddag achter die ellendige laptop op mijn werk, maar anderen vinden dat prima. Dat vind ik altijd heel opvallend en leerrijk.

4. Ik heb interesse voor jobs met veel menselijk contact

Laat ik eerst even een vooroordeel uit de wereld helpen: een introvert heeft ook nood aan menselijk contact en zit dus niet dag na dag, hoog in het torentje te werken, zonder ook maar één woord te wisselen met iemand. We zijn allemaal sociale dieren en veel introverten vinden het fijn om een job te hebben met connecties met anderen, graag één-op-één. Als extraverte introvert merk ik echter dat ik vaker interesse toon voor jobs met best veel menselijk contact. Zo studeerde ik voor leraar, en werkte ik in het buitenland als reisleiding. Daar stond ik dus infomeetings te geven en was ik constant omringd door mensen en hun duizend vragen. Ik zoek nu nog steeds dezelfde soort jobs en dat komt ook door een opvallend feit: ik ben er best goed in. Ik kan charismatisch genoeg zijn om een groep voor 20 minuten te boeien met uitleg over een klein eiland, en ik kan leerlingen enthousiasmeren voor voltooide deelwoorden (of toch ongeveer). Zo’n werkactiviteiten vind ik prima, zolang ik daarna maar voldoende rust kan inplannen en ik mijn batterijen terug kan opladen.

5. De “laat mij allemaal gerust”-momenten 

Ah, die momenten waarop het heel duidelijk is dat ik toch een rasechte introvert ben. Als introvert herken je dit wel: je bent al de hele dag aan het verlangen naar je zetel en je boek, met een thee of rode wijn op tafel en een kaars die naar me-time ruikt. Je batterij is helemaal leeg door een drukke dag met te veel nietszeggende gesprekken, te veel lawaai, te veel gedoe in het verkeer. Je gaat bijna ontploffen, maar dan kan je eindelijk rustig gaan neerzitten. Je slaat je boek open en verdwijnt net in de wereld van je verhaal, als je wordt opgeschrikt. 

Iemand belt je en je telefoon trilt superluid op tafel. Of je vader begint opeens luid te stofzuigen. De hond heeft een vogel gezien en blaft de hele tuin aan dieren weg. Je zus komt binnengelopen: ‘heb jij mijn roze sneakers gezien?!’, je moeder laat een glas vallen of je vriend komt thuis met de boodschappen en roept: ‘kan je komen helpen???’

Ik weet wat je denkt. Hoe graag je die mensen ook ziet, op zo’n momenten wil je dat er een meteoriet op aarde landt die alle mensen in één seconde van de aarde veegt. Dieren zouden uiteraard mogen blijven leven – eeuwige harmonie en de planeet herleeft, what’s not to love? 

Ik ben heus geen mensenhater of misantroop, maar ik heb dan wel even genoeg van mijn soortgenoten. Ik moet mezelf nog leren dat daar helemaal niets mis mee is en dat ik die tijd voor mezelf zeker mag gebruiken, en dat ik gerust ook aan mijn omgeving kan zeggen dat ik even rust wil. Gelukkig loopt dat al veel beter nu ik alleen woon en mis ik die prikkels soms zelfs. Je mist altijd wat je niet hebt, toch? 🙂

Hoe ga jij om met je introversie of extraversie? 

You might also like

Comments (4)

  • Lien 1 maand ago Reply

    Zalig hoe hard ik mij kan vinden in elke post die je schrijft! Ik denk dan toch dat we harder op elkaar lijken dan dat we denken, en dat zal ook helpen bij het feit dat we goed overeenkomen! 😊

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Dat valt inderdaad op, ik heb mij dat ook al zitten bedenken! 😀 Je merkt dat echt in onze interesses en hoe we zijn.

  • Irene 1 maand ago Reply

    Oh herkenbaar dit! Ik kan best luid en aanwezig zijn als ik mij 100% op mijn gemak voel. Andere momenten ben ik wel stil. Maar bijvoorbeeld de rekening vragen vind ik wel nog altijd eng, ook al kan ik het wel :p
    Ik doe ook een job met veel sociaal contact, zowel met collega’s als met klanten (wel telefonisch). Daar heb ik totaal geen moeite mee en ik haal daar ook veel energie uit op mijn werk zelf maar ik ben ook altijd blij als ik dan in mijn eentje op de trein zit achteraf. En ik zet soms mijn hoofdtelefoon op met een muziekje en noise cancelling als ik bijvoorbeeld even geen nood heb aan een gesprek en niet moet telefoneren.

    kellynosmalltalk 1 maand ago Reply

    Hoe stil/luid je bent, hangt inderdaad vaak helemaal af van je gezelschap! Die noise cancelling lijkt mij ook echt fantastisch, moet ik eens voor beginnen sparen, haha.

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.