Loading...

Op het verkeerd moment op de verkeerde plaats

Het nieuws dat Julie Van Espen vermoord werd, gaat bij iedereen door merg en been. Dat het verdorie voorkomen had kunnen worden, maakt ons terecht nog kwader.

Ook ik kan er met mijn hoofd niet bij dat zo’n dader vrij rondloopt in afwachting van zijn proces voor een vorige verkrachting. Zo wordt hij iemand die dagelijks aanwezig is in onze samenleving, een samenleving die een veilige plek zou moeten voorstellen. Hij wordt iemand die we kruisen terwijl we door de stad wandelen. Iemand die samen met ons wacht op de bus. Iemand die achter ons staat aan de kassa in de supermarkt.

Dan gebeurt het onvermijdelijke en passeert er een meisje op een fiets en kleurt de wereld zwart. We zijn verontwaardigd en bedroefd, want iemand steelt een leven, toekomstplannen en dromen.

Ik stel me gewoon nog één vraag.

Wat als Julie enkel was verkracht en daarna weer was thuisgekomen?

Hoe hadden onze sociale media er dan uitgezien? Hadden we dan ook massaal gedichtjes en foto’s gedeeld?

Of had ik dan hier en daar totaal andere reacties opgevangen? Had ik gelezen ‘dat ze maar niet alleen had moeten fietsen’? Of ‘dat ze misschien te veel had gedronken?’ Had iemand zich afgevraagd ‘of ze wel genoeg kleren aanhad’? Hadden ze met andere woorden al dan niet voorzichtig geopperd of ze het misschien niet zelf had uitgelokt?

Was er dan niet voor de miljoenste keer victim blaming geweest?

Geweld tegen vrouwen is zo normaal dat elke vrouw er al meermaals goede raad over kreeg. Dat we pepperspray moeten meenemen, bijvoorbeeld. En niet ’s avonds laat alleen een trein moeten nemen. Het is de reden dat we onze sleutels als wapen zien en onze telefoon als bescherming. We doen alsof we op onze smartphone tokkelen, maar eigenlijk houden we het nummer van een vriend(in) of het noodnummer in de aanslag. Het lijkt alsof we relaxed met oortjes naar muziek luisteren, maar speuren eigenlijk naar vreemde omgevingsgeluiden. We vermijden oogcontact omdat we geen verkeerde signalen willen geven.

Dat is de realiteit, terwijl er maar één realiteit zou mogen zijn, en die vatte Charliemag perfect samen in deze 10 tips. Juist ja: wat als we gewoon zouden beginnen met niet meer te verkrachten?

Op naar het einde van onze verontwaardiging en ons verdriet. Naar het einde van ‘op de verkeerde plaats op het verkeerde moment’. Naar het einde van geweld tegen vrouwen en naar een begin van ‘vrijheid op elke plaats en op elk moment’. Misschien kan Julie een symbool zijn daarvoor, maar ze is vooral ook een jonge vrouw die dromen had.

You might also like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.