Loading...

Gezien: Dumbo, de liefste olifant op groot scherm

Stond dit weekend op het programma: zaterdagavond Dumbo kijken en zondagochtend gaan ontbijten. Mijn ontbijt was superlekker en staat al op Instagram, maar over Dumbo heb ik nog niets gezegd en dat moet echt echt echt, want wat een prachtige film was dat!

Live-action remake

Over het algemeen heb ik vaak commentaar als ik films kijk. Bij zo’n films met Dwanye Johnson denk ik vaak: ‘alè, dat die mens nooit sterft. Hoe onrealistisch.’ Ik ben dus niet zo’n filmkijker, ik kijk liever series. Maar kijk, voor alles dat Disney is, maakt mijn hart grote sprongetjes. Nu Disney de live-action remakes maakt van heel wat verhalen, ben ik dus héél erg blij. De reclames in de cinema voor de film begon, herinnerden mij er nog eens aan dat het volgende maand Aladdintijd is (ik zong al mee in de cinema met a whole new world) en het in juli van “naaaazabenyababaditsibaba” is (Lion King dus voor de cultuurbarbaren die ik nog moet opvoeden). Ik dwaal dus af: ik had heel weinig commentaar op de Dumbofilm. Het was emotioneel, ontroerend, tranentrekkend en aangrijpend. Ook wel grappig, met een sterk herschreven verhaal en goede acteerprestaties. Magisch à la Disney, visueel verbluffend à la Tim Burke.

Vliegende olifant

Even een schets van het verhaal: het Medici Brothers circus trekt rond en zit wat in financiële problemen. Wanneer de vader in de Farriersfamilie (Colin Farrell) terugkomt als oorlogsveteraan, merkt hij dat zijn paarden verkocht zijn en dat het moeilijk is een band op te bouwen met zijn twee kinderen. Alle hoop is gevestigd op een kleine babyolifant, die de harten van de circusbezoekers moet stelen. Wanneer blijkt dat die olifant gigantische oren heeft en zelfs een monster wordt genoemd, is de teleurstelling groot. De twee kinderen van de Farriersfamilie leren echter dat Dumbo kan vliegen en nemen zo de rol over van de muis die dat in de orginele film ontdekte. Na wat spectaculaire stunts toont Dumbo ook in het circus dat hij kan vliegen en verandert hij van monster in held. Dat is het einde van het originele verhaal, maar in de remake is er gelukkig nog een mooi vervolg met rollen voor onder andere Eva Green en Michael Keaton. Daarvoor moet je maar gaan kijken. 🙂

Dumbo is werkelijk de schattigste olifant die je je kan voorstellen. Zijn oogjes en die fladderende oren doen je smelten, en doen je huilen. De remake is iets zachter dan het orginele verhaal dat heel hard was, maar is nog steeds een tranentrekker. Bij de “Baby be mine”-scène liepen de tranen al over onze wangen, en mijn hart brak keer op keer als ik vastgeketende olifanten zag. Mijn hart brak ook toen Dumbo zo bang door die lieve oogjes keek net voor een circusoptreden – eigenlijk elke keer dat een dier iets moest doen in functie van de mens. Ben je net als ik zo’n dierenliefhebber en vind je ook dat elk dier vrij moet zijn, dan komt de film hard binnen.

“fly little one”

De circusartiest met de slang en iedereen in de cinemazaal

Net omdat Dumbo zo vertederend is, is de enige commentaar die ik kan geven dat hij nog te weinig in beeld kwam. Bij elke scène zonder hem dacht ik: ‘en waar is Dumbo?’. Iets te veel mensen, iets te weinig dieren. Ik vond de kinderen niet zo geloofwaardig in hun rol als olifantentrainer, maar dat heb ik vaak met acterende kinderen. Hoe dan ook een fantastische film die je moet gezien hebben. Alleen al voor de scène waar Dumbo roze olifantjes ziet. In de orginele versie was dat omdat Dumbo dronken werd, in de remake is het een emotionele, visueel verbluffende scène waarbij én de olifantjes én de verwonderde blik van Dumbo de show stelen.

PS: De Dumbo uit de film is dus nog 100 keer schattiger dan mijn getekende versie.


You might also like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.