Loading...

Verhuizen doe je zo

Zoals jullie in mijn vorige blogpost al konden lezen, ben ik dus verhuisd. Joepie! Ik was al eventjes op zoek naar een plekje voor mezelf en zo kreeg ik op 8 maart 2019 officieel de sleutel in handen. 8 maart was het trouwens internationale vrouwendag, dus dat kan ook alweer tellen!

Ik wil jullie vooral graag vertellen hoe ongelooflijk stressvol verhuizen is – ik dacht dat ik mijn haar ging uittrekken (want ja, op de dag van mijn verhuis draait de wereld rond MIJ en mijn nieuwe woonst. Verplicht). Het mag dan ook geen verrassing zijn dat er een aantal dingen fout gingen:

8 maart

Die 8ste maart kreeg ik dus na de plaatsbeschrijving de sleutel in handen. Huren is trouwens helemaal niet zo goedkoop – een plaatsbeschrijving kost al snel 200 euro en sinds 2019 betaal je ook 3 maanden huurwaarborg. Ik stond er dan ook op dat elk vlekje en elk miniscuul putje zou vermeld worden. Gelukkig bleek die vrouw die de plaatsbeschrijving uitvoerde wel meer ervaring te hebben dan ik (huh) en deed ze zelfs dingen als de oven testen op elke mogelijke stand. Zou ik nooit gedaan hebben, schaap dat ik ben.

Met die sleutel in handen, kon het sleuren en heffen beginnen en werd elke millimeter van mijn auto benut. Mijn spullen zaten trouwens in bananendozen, waardoor ik er heilig van overtuigd was dat ik een tarantula zou binnenhalen in mijn appartement. De start van de verhuis was lastig maar ging prima: moeder en ik bleken een verrassend goed team te zijn op dat vlak. Ik was even mijn handtas kwijt waardoor mama dus achter het stuur kroop (horror), maar afgezien van dat ging het vlotjes.

Tot mijn auto niet meer startte.

Echt. We zaten super hongerig met een diepvriespizza in de auto, maar de auto besliste dat het genoeg was geweest. Ik trommelde familie op, maar mijn allerliefste VW Polo had het opgegeven.

Ik was moe, lastig en hongerig (vooral dat laatste), en dacht dat de wereld om zeep was. Alsof iedereen het tegen mij had gericht en mijn verhuis in het honderd wou laten lopen. Hoezo, dramaqueen?

9 maart

Uiteindelijk kwam alles dus wel goed en bleek de batterij van mijn auto stuk te zijn. Ik kreeg een vervangwagen, dus we konden alles ophalen in de Weba. Ik had natuurlijk al een hoop nachtmerries verzameld waarbij mijn meubelen te groot, te zwaar of te lomp waren, maar het ging vlotter dan verwacht. Ik had een hoop mensen opgetrommeld om alles naar boven te sleuren en op een half uur leek alles boven te staan. Het was een mirakel. In de namiddag was bijna alles gemonteerd en had mama een heldendaad verricht door mijn tweedehandszetel om te toveren in een nieuwe. Fantastisch, dus het kon niet anders dat er iets ontbrak. Het bleek mijn salontafel te zijn: die was de Weba eventjes vergeten. ‘Hoe is dat nu toch weer mògelijk’, zat ik te roepen, maar toen ik daar aan dat magazijn stond om dat meubel op te halen: ‘Niet erg! Kan gebeuren! Dankuwel!’. Tja. Dat even buiten beschouwing gelaten, was de Weba top. In tegenstelling tot de Ikea moesten we bij het monteren meestal geen ingewikkeld stappenplan volgen dat WO3 meteen zou kunnen oplossen.

Op zondag kocht ik een hoop planten (ik hou nogal van die botanische interieurtrend) en deed ik de plechtige belofte mijn plantjes in leven te houden alsof het baby’s hondjes zouden zijn. Daarnaast ben ik niet de beste organisator, maar had ik het wel voor elkaar gekregen dat Telenet de volgende dag al zou komen om mijn internet te installeren. Zo met al die meubels in mijn appartement en alle afspraken op tijd geregeld, kwam ik tot de conclusie dat het allemaal wel heel vlot ging. Verdacht.

11 maart

Telenet kwam tussen 12:30 en 18:00. Toen ik thuiskwam van mijn werk, merkte ik op hoe koud het was in mijn appartement. Ik zette de verwarming hoger, maar na een kwartier was ik nog aan het bibberen. Sherlock Kelly Holmes kwam dus in actie en ontdekte dat de verwarmingsketel stuk was. Met mijn winterjas aan en een hoop dekens op mij, wachtte ik op Telenet. En bleef ik wachten. Uiteindelijk bleek dat Telenet er om 12:15 was (!!!) in plaats zoals afgesproken tussen 12:30 en 18:00. De elektriciteit kon pas de volgende dag opgelost worden, en zo sliep ik nog maar een nachtje bij mijn ouders. Die verwarming werd uiteindelijk vlotjes opgelost, en bij Telenet deden ze achteraf ook nog flink hun best om mijn internetconnectie supersnel te maken.

YAOYAO MA VAN AS 

Zo weten jullie alvast dat jullie of nooit moeten verhuizen, en als je dat dan toch écht écht wel wilt doen, dan ben je alvast voorbereid op een hoop grijs haar. Het is het ook wel een klein beetje waard, want alleen wonen is best leuk. Daarnaast val je ook minstens een kilo af want je spullen wegen echt heel veel (vooral als je je eigen bibliotheek mee wil nemen).

PS 1: foto’s van mijn interieur volgen als mijn planten gegroeid zijn

PS 2: de voor wa is ‘t-deurmat heb ik echt en komt van koaren.be, ik vind ze hilarisch

PS 3: deze blogpost gaat volledig over mijn leven, want net als iedere millennial vind ik dan ook dat de wereld rond mij draait (ahum). Leuk toch? Kunnen jullie meekijken hoe ontzettend niet-speciaal mijn leven is. Net zoals het jouwe.

You might also like

Comments (2)

  • Annick 5 maanden ago Reply

    Fantastisch terug zo een meeslepend verhaal te lezen van ons buurmeisje,en ja idd verhuizen daar komt wat bij kijken😱maar voor het grijze haar,daar heb ik wel een oplossing voor😂

    kellynosmalltalk 5 maanden ago Reply

    Dankjewel Annick! 😀 het is voorlopig bij één grijs haartje gebleven, maar anders kom ik zeker langs 😉

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.