Loading...

De stress van de zondag

Gisteren was het zondag en dat betekent: alles uit de ene, mooie dag halen zodat we daarna weer energie hebben voor een hele werkweek. Zondag is chillen, relaxen en genieten. Zeker als twintiger hebben we nog alle tijd van de wereld en kunnen we onze zondag helemaal indelen zoals de maatschappij wilt wij willen. Bovendien scheen de zon en was het op 24 februari maar liefst 16 graden in België. Hup, massaal die winterjas af en die zonnebril op. Ik ging brunchen in Gent met een vriendin en keek uit naar koffie, granola en fruitsla op een terrasje. Chill, absoluut geen stress, want ’t is wel zondag hé jongens.

De brunchuitdaging

Op zondagochtend 10:45 negeer ik dan ook het feit dat mensen nog steeds niet snappen dat er drie vakken zijn op de autosnelweg en dat er in de wegcode staat dat je rechts moet houden. ‘Jaag u daar niet in op, Kelly’, denk ik, terwijl ik absoluut niet rechts inhaal. Ik zou niet durven. Bestuurders verlaten rotondes alsof hun pinkers extra opties waren op hun wagen, maar ik beslis om vrolijk door te rijden. Re-lax.

De parkings in Gent zijn ’s ochtens nog lekker rustig en we stappen vrolijk naar ons professioneel uitgezocht ontbijtadresje. Super hip met biologische eitjes en wafels om van te watertanden, helemaal Instagramproof. Ik zie vanuit de verte een rij mensen opduiken – zijn we opeens op de boekenbeurs en heeft Pascal Naessens kookboek nr 437 uit? Fout: het is de plek waar wij willen brunchen. Uiteraard. Ja ja, we wisten dat we niet konden reserveren, maar we hadden toch op het beste gehoopt. Als je op zondag wil brunchen, moet je daar blijkbaar een uur voor willen aanschuiven. Nu, geen nood want Gent barst van de hippe brunchplekjes. Alleen moest daar wél gereserveerd worden en gaan we dus maar op goed geluk naar Le Pain Quoditien. Ook lekker hoor, maar iets minder verrassend.

Confituur, lepels en toeristen zijn de nieuwe perfectie

Het terras baadt in de zon en zit voller dan vol. Geen zorgen, ik vind het pand van Le Pain Quoditien schitterend in Gent dus we stappen nog steeds even vrolijk naar binnen. Gelukkig is daar plaats en bestellen we ons ontbijtje. Geen matcha-soja-kurkuma-detoxthee, maar een simpele koffie (njom) met een eitje en koffiekoeken. Mijn vriendin is een avonturier pur sang en is tussen Kaapverdië en Portugal een week in België, dus we houden het lekker Vlaams. We hebben een hoop te vertellen, maar na twintig minuten merk ik toch op dat ze toch tenminste de koffie al konden brengen. Pure joy, die cafeïneverslaving van mij. Ons gesprek wordt woord voor woord afgeluisterd door het koppel naast ons dat zenuwachtig zit te draaien omdat ze al de volle tien minuten wachten op hun brunch. Mijn alziend oog ziet dat mensen die later toekwamen dan ons wél al smullen van granola en dat maakt mij hangry – je weet wel, dat Instagramwoord dat een woordspeling is tussen angry en hungry. Ik maak wanhopig oogcontact met de serveerster, mijn vriendin staart naar de keuken: zo ziet het er dus uit als twee introverten duidelijk willen maken dat ze hun eten willen. Mijn honger wint en beleefd als altijd (behalve in ’t verkeer) vraag ik of ze ons ontbijtje misschien alstublieft please kunnen brengen. Uiteindelijk blijkt dat ons ontbijt wellicht bij andere random mensen is neergezet (geluksvogels: wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen) en krijgen we het onze na zo’n 45 minuten toch. Mijn koffie dampt en er ligt een stuk pure chocolade bij, dus mijn ongeduld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Voor ik alles onder begin te kruimelen neem ik nog snel een foto voor Instagram – kijk mij in volkomen rust genieten van een perfecte, rustige zondagochtend met een verrukkelijk ontbijt (om half 1). Allemaal tip top, alleen merk ik luidop op dat wij geen confituur en choco hebben gekregen. Het voordeel van luistervinken naast je is dat de confituur ons zonder vragen wordt aangeboden. ‘Ah, ’t leven is toch schoon’, denk ik, tot ik mijn eitje wil openbreken en merk dat de lepels precies ook op waren die dag.

Als we ten slotte ongestoord kunnen genieten van een ontbijt mét choco en mét lepels, worden we onderbroken. ‘Are you using this???’, vraagt een vrouw terwijl haar hand al bijna op onze potten confituur ligt. ‘Yes’, antwoordt mijn vriendin droog. In ’t Engels ja, weeral een toerist in Gent dus (laat ons keer gerust en ga naar Brugge of zo).

Mijn verdraagzaamheid werd duidelijk op de proef gesteld, maar gelukkig scheen de zon. Zo zag mijn zondagmiddag er dus iets minder relaxed en iets minder hip uit dan gepland. Ook iets minder perfect dan op Instagram, maar ’t was wel een mooie zondag. Niet perfect, maar weet je, perfectie is saai. 

You might also like

No Comments

Leave a Reply