Loading...

Waarom ik de ‘smalltalk’ achterwege laat

Ik heb altijd graag geschreven, altijd graag blogs gelezen en wilde altijd wel zelf zo’n blog. Het probleem was alleen dat mijn blog geen travelblog kon worden (geen geld), ook geen beautyblog (wat is primer) en al helemaal geen kookblog (ik snijd altijd in mijn vingers). Je ziet: ik ben niet speciaal. Na een tijdje begon ik gewoon te schrijven over mijn vragen en struggles als twintiger, en groeide het idee om dat ook te delen – de realiteit van een twintiger in een blog. Gat in de markt, zo’n blogger zonder significant talent. Daarna passeerden een hoop blognamen de revue en kwam uiteindelijk een vriendin (standbeeld voor Eillish) met nosmalltalk. Dat vond ik onmiddellijk een goeie naam, want ik bedacht me dat er twee verschillende soorten smalltalk zijn.

  1. De klassieke smalltalk 

Laten we beginnen bij de basis: Wikipedia vindt smalltalk ‘een verzamelnaam voor informele gesprekken die niet gevoerd worden omwille van de inhoud, maar omwille van het gesprek zelf.’ Smalltalk is dat typische gesprek wanneer je een oude kennis tegenkomt in de supermarkt en je net te laat was om je te verschuilen tussen de appelmoes en confituur.

‘Ah, lang geleden! Hoe is ’t nog?’

In het Nederlands vertalen we ‘smalltalk’ heel lief naar ‘over koetjes en kalfjes praten’. Dat vind ik een slechte vertaling, want ik hou van dieren, dus ik wil je graag vertellen waarom een koe vier magen heeft en zo’n beest veel eet (maar echt heel veel). Helaas gaat smalltalk niet over koeien en wel over niets in het bijzonder. Bij smalltalk worden stiltes vaak onnodig opgevuld: in de wachtzaal bij de dokter bijvoorbeeld. Ik hou er niet van en dat is niet uit onbeleefdheid of uit desinteresse, maar omdat het gesprek geforceerd en oppervlakkig is. We doen allemaal aan smalltalk – je kan nu eenmaal niet met iedereen praten over aliëns of over je angsten en onzekerheden. Soms gaat het eens over hoe koud het wel niet is buiten, en dat is oké. Toch vind ik het meestal saai en awkward, zeker als introvert vraagt het energie en krijg je er geen energie voor terug. Van gesprekken over het universum en van conversaties met vrienden waar het alles en nergens over gaat, krijgen introverten dan weer wel energie. Het verschil met smalltalk is dat zo’n gesprekken moeiteloos plaatsvinden en dat je jezelf niet moet forceren om te luisteren of om een gespreksonderwerp te bedenken.

2. De boodschap achter smalltalk 

Even terug naar dat gesprek in de supermarkt, waarin de oude kennis je vraagt ‘hoe het gaat’. Dat is de vraag waarvan universeel geweten is dat we daar ‘goed’ of ‘ça va’ op moeten antwoorden. In het Land der Smalltalk voelt iedereen zich goed. De enige andere mogelijke variant is ‘druk’. Eigenlijk is druk nog beter dan goed, want dat impliceert dat je leven zo ongelooflijk leuk is dat je gewoon niet kan kiezen tussen alle dingen die op je afkomen. Dat beperkt zich bij mij vooral tot het kiezen uit Netflixseries – en dan nog kies ik verkeerd.

Vertellen dat het eigenlijk niet zo goed gaat, is ondenkbaar. Dat zou dan zo gaan:

‘En hoe is het op ’t werk?’

‘Goh, soms weet ik het toch allemaal niet. Mijn baas is een lastige mens en ik doe veel te veel administratie. Ik mis zo wat die uitdaging hè, en ja, die promotie, die ging naar mijn collega.’

Stel je voor zeg, dat we zoiets zouden zeggen. Dat perfecte plaatje van jezelf weggooien? Onmogelijk. Aan kwetsbaarheid doen we niet mee. En toch, het is de realiteit, en misschien zou de wereld al een stukje mooier zijn mochten we af en toe doen alsof ons leven niét perfect is.

Dan bedoel ik trouwens niet zulke tenenkrommende posts:

Excuses voor de toevallige passant die deze post moest aanzien. Ik wilde eerst een experimentje doen door de post een avondje te laten staan en te kijken wat er gebeurt. Maar zoals we allemaal weten is Facebook anno 2019 steeds vaker een online versie van de duivenclub of kaartenavond en had ik schrik voor paniekerige telefoontjes van mijn lieve omaatjes. Dat plan werd dus geannuleerd. 

Bovenstaande post schreeuwt immers drie dingen:

  1. Ik wil aandacht
  2. Ik ben een ‘special snowflake’
  3. Ik kan niet schrijven (want dat denk ik als mensen zoiets dramatisch posten zonder verdere uitleg)

En dus misschien eerder zo:

Ik voel mij normaal. En nu?

En daarom dus: de zoveelste twintiger met een blog

Tegenwoordig zijn er steeds meer body positivity-accounts met opgeblazen buiken en mensen die zichzelf niet al te serieus nemen (tik maar eens Celeste Barber in op Instagram). Ik hou van die accounts, maar de boodschap dringt dikwijls niet helemaal door. Daarom dacht ik: ik schrijf het maar eens op. Die smalltalk, weg ermee! Naar de stort. Althans op deze blog, laten we daarmee beginnen. Die millennials met hun idealisme ook altijd. 🙂 Ik bekijk graag hoe we allemaal wel wat verdwaald zijn als twintiger en hoe onze superpowers zich beperken tot het kiezen van de verkeerde rij in de supermarkt. Waarom? Omdat het zo onderhand wel eens tijd is, want gelukkiger worden we er toch niet op. In your face, die realiteit.

You might also like

No Comments

Leave a Reply